Η ΜΑΣΚΑ Νοεμβρίου 28, 2009

Τις τελευταίες μέρες όποτε μπαίνω εδώ όλο κάτι γίνεται και πρέπει να φύγω πριν σου πω οτιδήποτε. Φαντάσου ότι πλέον είναι δύο οι δουλειές και ετοιμάζουμε και καινούρια έκθεση οποτε καταλαβαίνεις. Καλά χεστήκαμε τώρα δε σ ενδιαφέρουν αυτά απλά είναι πολλά αυτά που θέλω να πω και καταλήγω να λέω ελάχιστα. Απολογία τέλος.

Μου χουν σπάσει τα νεύρα μ’ όλη αυτή την ιστορία με την πανδημία της Γρίπης. Βλέπω σε μετρό και λεωφορεία τρομοκρατημένους ανθρώπους με μάσκες και χειρουργικά γάντια να κοιτάνε γύρω γύρω λες και θα τους επιτεθούν. Επικρατεί υστερία στα μέσα μεταφοράς με τις ανακοινώσεις για ανοιχτά παράθυρα και  προφυλάξεις. Χθες έλεγε μια κυρία ότι για όλα φταίνε οι μετανάστες και κοιτούσε τους πακιστανούς απέναντι της γεμάτη φόβο και μίσος. Έχεις και τους άλλους να σε πρήζουν με το εμβόλιο, να κυκλοφορούν βίντεο και διαφημίσεις υπέρ του με ύφος ότι θα έρθει η καταστροφή του κόσμου. Κι εννοείται τα κανάλια κι οι εφημερίδες χέζονται απ’ τη χαρά τους να τρομοκρατούν τους πάντες(μερικές μοιράζουν και μάσκες) με τρανταχτά ρεπορτάζ-θρίλερ και τίτλους μες τον πανικό. Ας σταματήσουν επιτέλους αυτό το γελοίο πανηγύρι τρόμου κι ας σκεφτούμε λίγο πιο ήρεμα-όχι δεν είμαι αναίσθητη απλά δε βρίσκω το λόγο να μεγαλοποιούμε κάποια πράγματα χωρίς κανέναν απολύτως λόγο.  Είναι μια γρίπη που δεν έχει σκοτώσει κανέναν υγιή άνθρωπο, αν δεις λίγο καλύτερα ο θάνατος προκαλέιται αν έχεις κι άλλα προβλήματα υγείας. Μην πανικοβάλλεσαι λες και θα ρθει το τέλος του κόσμου!

 

Μετα από τόσες μέρες μπορεί και να χεις ξεχάσει ότι ήρθε ο Yann Tiersen στην Αθήνα αλλα τέλος πάντων. Ήρθε χωρίς τ’ ακορντεόν και πολλά κομμάτια της Amelie  αλλά με κιθάρες και ηλεκτρισμένος από πάνω μέχρι κάτω και μας άφησε να τον ακούμε χωρίς να μας νοιάζει τίποτα άλλο. Αγνώριστος, ροκ και ατμοσφαιρικός και μ’ ολόκληρη μπάντα. Οι παραμυθένοι Your Hand in mine άνοιξαν το live-αυτό το δίδυμο είναι ένα miracolo! Αν τους βοηθούσε λίγο και ο χώρος με τα φώτα θα ήταν πολύ καλύτερα και γενικά το καινούριο Fuzz έχει διάφορα θέματα με εξαρισμούς και τα ποτά κι ελπίζω την επόμενη φορά να είναι καλυτερα.

• ΥΓ:Επιστρέφω με σιναμεαδικά πράγματα και άλλα….

 

ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΥ ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΞΥ…. Νοεμβρίου 14, 2009

O Σταύρος Θεοδωράκης είναι σαν εξωγήινος σ’ όλο αυτό το πανηγύρι της ελληνικής τηλεόρασης. Ανέκαθεν τον ξεχώριζα απ’ όλους για όλη αυτή την αλήθεια που κουβαλάει και τις απίστευτες εκμπομπές του που σέβονται όλους τους καλεσμένους  σ’ όποιο χώρο κι αν ανήκουν. Νιώθεις ρε παιδί μου ότι βλέπεις έναν νορμάλ κι ειλικρινή άνθρωπο που δε θέλει να εντυπωσίασει κανέναν με βλακείες, δεν είναι καθόλου στημένος και δεν προσπαθεί ν’ αποδείξει τίποτα. Εντάξει στα λέω λίγο καθυστερημένα αλλά η τελευταία του εκπομπή με την Κωνσταντίνα Κούνεβα είναι από τα πιο ανατριχιαστικά πράγματα που έχω δει στην τηλεόραση. Δεν ξέρω αν έπρεπε να γίνει αυτό για να ξυπνήσουν εκεί στα γυαλιστερά γραφεία της κυβέρνησης και να ασχοληθούν πραγματικά μ αυτή την τραγική ιστορία (όπως θ άκουσες κι εσύ επικύρηξαν τους ενόχους για ένα εκατομμύριο ευρώ) ή απλά προσπαθούν να κερδίσουν συμπάθειες παίζοντας το ήρωες του έθνους. Το θέμα είναι ότι εγώ παρακολούθησα βουρκωμένη μια εκπληκτική γυναίκα με παιδεία και ήθος σε μία συζήτηση που δεν είχε σκοπό να κατασπαράξει κανέναν για να κερδίσει τηλεθέαση κι έναν δημοσιογράφο που θα τον χειροκροτώ πάντα. Ευχαριστώ.

ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΑΙΟΙ Ιουνίου 22, 2009

(photo by nuttilove)

Έτσι απλά κι έτσι ξαφνικά μ’ ένα mail μπορείς πανεύκολα να καταστρέψεις και ν αφήσεις άνεργα 500 άτομα, κλείνοντας ένα  ραδιοφωνικό σταθμό και μια μεγάλη εφημερίδα . Έναν ολόκληρο όμιλο. Λόγω “ζημιογόνων  αποτελεσμάτων”. Γιατί είναι πολύ εύκολο να το κάνεις όταν λέγεσαι Γιάννα και Θεόδωρος Αγγελόπουλοι.  Γιατί χέστηκες όταν εσύ προσωπικά δεν έχεις να χάσεις τίποτα. Η κυβέρνηση -όπως όταν είμαστε τυπικοί σε δυσάρεστα ή ευχάριστα γεγονότα- απλά εξέφρασε τη λύπη της. Οι συνάδελφοι των εργαζομένων χωρίς να μένουν σε θωρίες και συλληπητήρια συμπαραστέκονται κάνοντας απεργία…Τι να πεις πια…Δεν ξέρεις πως να μείνεις θετικός όταν από τη μια στιγμή στην άλλη μπορείς να μείνεις στο δρόμο κοιτώντας το λουκέτο που μπήκε τόσο εύκολα κι εσύ δε μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα. Ποτέ στην αρένα που λέγεται δουλειά και ειδικά δημοσιογραφία, αυτός που είναι από πάνω και κουνάει τον αντίχειρα πάνω ή κάτω θα μπει σε διαδικασίες συναισθηματισμού και τέτοιες φλωριές. Τα κλείνω όλα αμα μου την καρφώσει και σε στέλνω στο διάολο. Πόσο μάλλον αν με λένε Αγγελόπουλο.

BASED ON A TRUE STORY Μαΐου 25, 2009

(photo by Akif Hakan Celebi)

“Θα πεθάνεις μόνος. Και να βάλεις τα λεφτά στον κ@λο σου.” του φώναξε κλαίγοντας κι έφυγε με ραγισμένο σαγόνι  και μ’ ό,τι πράγματα πρόλαβε να πάρει μαζί της. Για πάντα απ’ αυτό το σπίτι με σκοπό να ξαναγυρίσει μόνο όταν εκείνος δε θα υπάρχει πια και δεν θα μπορέσει να την ενοχλήσει. Και όντως κάτι τέτοιοι άνθρωποι  τους αξίζει να πεθάνουν ολομόναχοι και ξεχασμένοι. Σαν να μην υπήρχαν ποτέ.  Σήμερα άκουσα μια ιστορία που ευχόμουν να μην είναι αληθινή και να μη συμβεί ποτέ σε κανέναν. Νευριάσα, φρίκαρα, στεναχωρήθηκα τρομερα. Κάποια άτομα δεν τους αξίζει να λέγονται άνθρωποι. Και θα πρέπει να καταλάβουν πως δεν περιστρέφεται όλο το σύμπαν γύρω απ’ τον εαυτό τους επειδή έχουν μια γ@@@@θέση και πολλά λεφτά. Δεν κρατάω “μανιάτικα” ούτε μ αρέσουν οι κατάρες αλλά πραγματικά χωρίς τύψεις και χωρίς δεύτερη σκέψη του εύχομαι τα χειρότερα.

Κι εσύ να ξέρεις ότι θα σ’ αφήσουμε ποτέ μόνη σου.

The end.

ΚΑΨΙΜΟ Μαΐου 20, 2009

Ρε δε ντρεπεστε λίγο λέω γω…άκου τι κάθονται και λένε και γουστάρουν κιόλας….