The black magic of the dirty granny

Είναι κάπως δύσκολο να εξηγήσεις σε κάποιον τι ακριβώς κάνουν οι Dirty Granny Tales γιατί πολύ άπλα όπως και να στο περιγράψει κάποιος δε μπορεί να σου μεταφέρει όλα όσα σου προκαλούν όση ώρα βρίσκονται μπροστά σου. Η πρώτη σκέψη που σου ‘ρχεται στο μυαλό είναι γιατί να μην βλέπεις αφίσες με τα live τους στους δρόμους του εξωτερικού αλλά και καταχωρήσεις σε ξένα έντυπα και να μην συζητάνε γι’ αυτούς εκτός Ελλάδος.

Σίγουρα οι ιστορίες τους δε μοιάζουν σε καμία περίπτωση με τα παραμύθια που σου έλεγε η γιαγιά σου και οι ήρωες δεν βρίσκονται σ’ ένα σύμπαν με ροζ συννεφάκια και χαμόγελα. Αν και είχα ακούσει γι’ αυτούς και πιο πριν, φέτος με το “Rejection” ήταν η πρώτη φορά που είδα παράσταση τους και δεν υπάρχει περίπτωση να χάσω άλλη από δω και πέρα. Ο Mouldmouth με τους υπόλοιπους της μπάντας βρίσκονται πάνω στη σκηνή βαμμένοι και ντυμένοι σα να έχουν βγει από τα πιο σκοτεινά όνειρα σου και παίζουν μουσικές που φτιάχνουν το καλύτερο black metal soundtrack ιστοριών με καταραμένους ήρωες.

Ακουστικές κιθάρες, μαντολίνα, μπάσα, βιολιά, πιάνα, ντραμς και μια φωνή που φτάνει σε ασύλληπτα σημεία κάνοντας σε να πιστεύεις πως μπορεί να περάσει απ’ όλα τα μεταλάδικα μουσικά είδη με μία τουλάχιστον αξιοθαύμαστη φυσικότητα, προκαλώντας ανατριχίλες. Είναι σαν να έχουν καταλάβει τις φωνητικές του χορδές η Diamanda Galas κι ο Martyn Jaques βγάζοντας ήχους που ηλεκτρίζουν όλο σου το σώμα.

Το καινούριο underground παραμύθι της “βρώμικης” γιαγιάς, έχει ως κύρια έμπνευση την ιστορία του serial killer Ed Gein και μιλάει για ένα αγόρι, η μαμά του οποίου δεν το άφησε ποτέ ν’ αγαπηθεί από κανέναν άλλον εκτός από εκείνη και για να έρθει κοντά στους ανθρώπους έγινε δολοφόνος. Μπαρτονική ατμόσφαιρα, χιτσκοκικές αναφορές, τρομερή εκφραστικότητα στους μουσικούς κι άψογη τεχνική στην κίνηση του muppet πρωταγωνιστή και των υπόλοιπων ηρώων. Freaks σ’ ένα underground τσίρκο που αναζητάει τα αυτονόητα που λέγονται αγάπη και κατανόηση αλλά εγλωβίζονται πίσω από παράθυρα, σε κλαδιά δέντρων και στη φρίκη του θανάτου.

Με τη βοήθεια των animation με δημιουργό τον τραγουδιστή της μπάντας, των χορευτών που καθοδηγήθηκαν από την Αποστολία Παπαδαμάκη και χορογραφήθηκαν από την Ερωφίλη Δαφέρμου και των κειμένων με θριλερικές γραμματοσειρές, παρασύρεσαι στον κόσμο των νεκρών και στοιχειώνεσαι από τη μοίρα εκείνου του παιδιού που δεν έγινε αποδεκτός από κανέναν. Το μόνο που ίσως να ήθελες παραάνω είναι περισσότερο χορό σε κάποια σημεία που ήταν κάπως “άδεια” και από βίντεο και από live κίνηση.

Δεν υπάρχει περίπτωση να μη συγκινηθείς και να μη σηκωθείς αυθόρμητα κι “ελατηριωδώς” να χειροκροτήσεις μία ομάδα που χωρίς να το φωνάζουν και πολύ αποκτούν όλο και μεγαλύτερο κοινό ακόμα και σε μία μεγάλη σκηνή όπως του Badminton κατάφεραν να γεμίσουν και την πιο μικρή της γωνία.

A load of genius Cock

“Δεν έχει σημασία με ποιον κοιμάσαι αλλά με τι άνθρωπο κοιμάσαι.” Το Cock dεν είναι άλλη μία παράσταση με ομοφυλόφιλους ήρωες και στέκεται απλά εκεί χωρίς να κάνει τίποτα άλλο. Τριγυρίζει γύρω σου πιάνοντας τα πιο σκληρά θέματα από τις συζητήσεις σου περί σχέσεων, εαυτού, ταυτότητας, διεκδίκησης, αγάπης, κατανόησης, την αγωνία σου ν’ ανήκεις κάπου και δε σ’ αφήνει να κάτσεις πουθενά προκαλώντας πανέξυπνους διαλόγους και έχοντας αίσθηση-φονικό του χιούμορ.

Ο Μάικ Μπάρτλετ ακόμα και η τελεία που θα βάλει θα έχει δέκα σύμβολα από πίσω και αδειάζει το χώρο από οποιοδήποτε αντικείμενο για να σε κρατάει στην τσίτα και βάζει τους ήρωες του στη δύσκολη διαδικασία της μόνιμης ψυχολογικής και σωματικής ορθοστασίας. Όποιος λυγίσει πρώτος..game over.

Αν το Cock στεκόταν μόνο στο προφανές του χωρισμού ενός γκέι ζευγαριού γιατί ο ένας από τους δύο ερωτεύτηκε μια γυναίκα δε θα είχες κανέναν λόγο να το δεις αλλά αυτό το περιστατικό είναι απλά η αφορμή. Όλοι είναι πάντα απέναντι από τους άλλους χωρίς κανένα αντικείμενο κι «εξωτερική βοήθεια» ακόμα και στ’ αυτονόητα και αναζητούν που μπορεί να βρίσκεται το μυστικό μιας σχέσης γεμάτη υγεία και καθόλου ταμπελες. Όλα τα σκηνικά υπονοούνται από τους ηθοποιούς (με εντολή του ίδιου του συγγραφέα) αλλά δεν καταλαβαίνεις ούτε στιγμή να υπάρχει αμηχανία κινήσεων και συμπεριφορών. Κι όσο για το «προκλητικό» και «τολμηρό» όπως το χαρακτηρίζουν, είναι απλά τυπικά κι επιφανειακά.

Είναι ωμό κι απογυμνωμένο ,δε σου δίνει happily ever after προσδοκίες, δεν «χαϊδεύει» κανέναν ήρωα του κι η Κατερίνα Ευαγγελάτου είναι εντελώς διαφορετική και πιο “λιτή” από κάθε άλλη παράσταση της. Προσαρμόζει τη χαρακτηριστική σκοτεινιά της στα πολύχρωμα φώτα και την αιχμηρή ματιά της, στα χάσματα και στις χορογραφίες των ηρώων της.

Η Ιωάννα Παππά με το που μπαίνει στο χώρο και πετάει την πρώτη ατάκα της, καταλαβαίνεις αμέσως ότι έχει ωριμάσει, έχει αποκτήσει τη δική της τεχνική κι έχει ράψει πάνω της το ρόλο . Η ηρωίδα της είναι η γυναίκα που θα θέλαμε να ήμασταν όλες όταν διεκδικούμε τον άντρα που θέλουμε και το παλεύει μέχρι τέλους μέσα σε κατακόκκινα φορέματα και τακούνια εκτεθειμένη σε μία αρένα μονομάχων. Δεν έχει όνομα στο έργο, κάτι που δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην απαξίωση που της δείχνουν οι δύο από τους τρεις άντρες του έργου μ εκείνη να μην πτοείται και να προσπαθεί όσο μπορεί να μη φανεί αδύναμη ακόμα και στις μεγαλύτερες προσβολές.

Ο Δημήτρης Μοθωναίος, ανάμεσα σ’ έναν απολαυστικό και ορισμό του κουλ Μάκη Παπαδημητρίου και έναν καινούριο πειρασμό γένους θηλυκού, περνάει με μεγάλη άνεση απ τα τόσα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα του Τζων χωρίς να έχει την υπερβολική επιδαύρια υστερία ούτε την ευκολία της μονότονης ερμηνείας αλλά κάθε κατάσταση την κάνει δική του. Κι όσο για τον κύριο Δημήτρη Κοτανίδη, ανεβάζει την ένταση και πετάει το τελευταίο βεγγαλικό των απογειωτικών ερμηνειών όλου του θιάσου. Cockgratulations.

ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ

Ήθελα να πάω στο φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας να το δω και μετά ας γύριζα και με τα πόδια. Η παράσταση της Alexandra Waierstall με τους Ευαγγελία Ράντου(τη θυμάσαι ως απίστευτη Μήδεια του Παπαιωάννου)  και Χρήστο Παπαδόπουλο να χορεύουν, ανέβηκε χθες και προχθές στο φεστιβάλ.  Αν όπως κ εγώ δεν ήσουν στο κοινό, δες το trailer..Και μετά θα θες να το βλέπεις συνέχεια….

Εμπόλεμη Σαβάνα

Στη σκηνή εισβάλουν τέσσερα λιοντάρια. Σου λένε μια ιστορία τους σ’ έναν κόσμο που ο άνθρωπος τον έχει καταστρέψει εντελώς . Δε μπορούν να καταλάβουν τη σημασία του μεγάλου κινδύνου γιατί πολύ απλά ένας πόλεμος κι ειδικά σαν αυτός του Ιράκ είναι το πιο παράλογο πράγμα που μπορεί να συμβεί σ’ έναν λαό. Είναι επιτέλους ελεύθεροι από τον ζοωλογικό κήπο αλλά η ελευθερία τους δεν είναι όπως τη φαντάζονταν αφού το μόνο που έχει μείνει ζωντανό και ίδιο όπως πριν είναι το ηλιοβασίλεμα.  Νευριάζεις τρομέρα και αυτόχρονα στεναχωριέσαι που όλη αυτή η αθωότητα τους βομβαρδίζεται  από την καφρίλα ανεγκέφαλων ανθρώπων.

Ο Βασίλης Μαυρογεωργίου (έπαθα πλάκα με τις πανέξυπνες ιδέες στη σκηνοθεσία του) με τον Κώστα Γάκη είναι οι κατάλληλοι άνθρωποι πίσω απ’ όλη την παρουσίαση της αληθινής ιστορίας των “Λιονταριών” που βασίζεται στο κόκι “Τα λιοντάρια της Βαγδάτης”. Και οι Κατερίνα Μαυρογεώργη, Γιώργος Παπαγεωργίου, Μαρία Φιλίνη, Άκης Φιλιός θα σ’ εντυπωσιάσουν. Γιατί πολύ απλά αντιμετωπίζουν σαν κανονικούς ρόλους τους ήρωες τους γεμίζοντας με τρελή ενέργεια το χώρο και δεν φτιάχνουν τέσσερις καρικατούρες ζώων.