ΣΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΤΑ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ

Η Αθήνα είναι κακάσχημη. Και μη σ’ ακούσω τώρα να λες τη μ@λ@κισμένη χιλιοκλισεδούρα και free press καραμέλα ότι είναι όμορφη μες την ασχήμια της.  Απλά τυχαίνει και διατηρεί κάποια πολύ ωραία σημεία που οφείλονται κυρίως στο παρελθόν της. Τα υπόλοιπα τα χουμε κάνει χάλια και φταίμε όλοι ανεξαιρέτως γι’ αυτό. Από το μεγαλύτερο κουστούμι στο μικρότερο. Αλλά το πιο άσχημο απ’ όλα είναι ο φόβος που σου δημιουργεί πλέον και δε μπορείς να περπατήσεις ήσυχος . Αυτό που εμένα προσωπικά μου φαινόταν αστείο όλα τα χρόνια όταν μου λεγε κάποιος μεγάλος να προσέχω και να μην πηγαίνω στον τάδε δρόμο ή σ εκείνη την περιοχή χωρίς κι όλα αυτα τα προστατευτικά, τώρα δεν τα βλέπω και τόσο αθώα. Τις τελευταίες μέρες έχουν κλέψει τρεις φίλους μας και οι δρόμοι του κέντρο έχουν καταντήσει γκέτο.

Χθες τ’ απόγευμα (είχε βραδιάσει) περπάτησα από την Ομόνοια στην ΑΣΣΟΕ, δηλαδη όχι και μικρή απόσταση και το μόνο που έβλεπα ήταν απελπισία, μιζέρια, κενά βλέμματα, ανθρώπους να έχουν συνέχεια το νου τους μήπως πάθουν τίποτα, άλλους να είναι ποτισμένοι από πάνω μέχρι κάτω με αλκοολ και ναρκωτικά, πηγαδάκια να κανονίζουν κάτι περίεργες δουλείες -ξέρεις εσύ-. Σιγά το νέο θα μου πεις. Όχι δεν είναι αυτό απλά είναι πάρα πολύ ένονο πια. Περπατάς στο δρόμο, είναι οι περισσότεροι μες τα νεύρα , εχουν καχυποψία για όποιον τους φαίνεται λίγο περίεργος και σιχτιρίζεις με το πόσα θα μπορούσαν να γίνουν και κανείς δε δίνει σημασία. Μια παρατημένη πόλη στο έλεος της.

Μίλτος-Αυτός που θα σ έχει θα πρέπει να είναι πιο φωτιά από σένα αλλιώς θα τον κάψεις.

Στέλλα–Εσύ είσαι τέτοιος;

Και μετά ανοίγεις την πόρτα του αμφιθεάτρου και μπαίνεις σε μια ωραία Αθήνα. Στου παραδείσου τα μπουζούκια της Μερκούρη, του Φούντα, του Κακογιάννη, του Χατζιδάκι, του Αλεξανδράκη. 1955 γράφει η χρονολογία και η πόλη που ζεις δεν σου αρέσει επειδή τη βλέπεις ασπρόμαυρη, με μουσικές αξεπέραστες και αγάπες δίκοπα μαχαίρια αλλά γιατί είχε ποιότητα. Βλέπεις γνώριμα μέρη, κόσμο να μην έχει και πάλι λεφτά αλλά οι πόρτες δεν κλειδώνανε, ν’ απολαμβάνουν έρωτες και να τα δίνουν όλα γι’ αυτές ακόμα κι αν έκαναν φόνο.  Μια Αθήνα που ουσιαστικά ήταν ένα χωριό, γραφικά κτίρια και γειτονιές με κατοίκους που δε φοβούνται ο ένας τον άλλον.  Είναι παρήγορο να ξαναγυρνάς σε τέτοια έργα και να εκτιμάς περισσότερο τώρα που έχεις λίγα χρόνια παράπανω από τότε που τα χες δει και δεν ‘ ένοιαζε τίποτα απ’ όλα αυτά και άλλα ακόμα.  Τότε οι άνθρωποι έβγαιναν στο δρόμο και ανάπνεαν (κυριολεκτικά και μεταφορικά) νώ τώρα θέλουν μάσκα(κυριολεκτικά). Είμαι θετική μόνο για τους ανθρώπους που έχω γύρω μου και τις προσπάθειες τους κι όχι στο σύστημα που γίνεται όλο και χειρότερο.

B est/icycle F riends/ilm F orever/estival

Γενικά ποτέ δε γούσταρα ν’ ανήκω κάπου, να με βάζεις σε κατηγορίες και κουτιά.  Είτε αυτό έχει σχέση με κομμάτα, ιδεολογίες,  μουσικές, με οτιδήποτε.  Ούτε καν με τη δουλειά μου. Σιχαινόμουν πάντα -όπως και τώρα δηλαδή τις ταμπέλες.   Το ποδήλατο είναι ένα από τα πράγματα που μ’ έκαναν να θέλω ν’ ανήκω κάπου.  Είναι κάτι σαν γλυκιά συνομωσία και πάντα ανεξάρτητα από την κούραση και τα όποια απρόοπτα, δε φεύγει ένα ηλίθιο χαμόγελο από πάνω σου.  Το άλλο είναι η φωτογραφία, κυρίως εξαιτίας κάποιων υπέροχων ανθρώπων αυτής της ομάδας (που είναι ό,τι πιο ωραίο έχω συμμετάσχει ποτέ).  Σε κανένα από τα δύο δεν θα σου το παίξω ειδική, ακόμα ψάχνομαι… απλά μπορεί να ξέρω λίγο πράγματα παραπάνω και αυτό που ξέρω στα σίγουρα είναι ότι δε θα σταματήσουν ποτέ ναμε τιγκάρουν με ωραία ενέργεια, όρεξη διαρκείας και δύναμη να κάνεις τα αδύνατα δυνατά(όσο μ@λ@κια κλισέ κι αν σου ακούγεται)

Μπορεί όλη αυτή η ιστορία με το ποδήλατο να έχει γίνει μόδα, τάση όπως θες πες το και να βλέπεις πολύ ποζεριά εκί έξω αλλά όπως λέγαμε με κάποιον τουλάχιστον αν ακόμα κι αν ορισμένοι σταματήσουν ν’ ασχολούντα  ή παρατήσουν τα ποδήλατα ν’ αραχνιάσουν σ’ ένα υπόγειο μόλις τους φύγει η προσωρινή κ@@@@α, θα μείνουν πολλοί να συνεχίζουν αυτή τη θεωρία και πράξη συνομωσίας.  Δεν συγκρίνεται με τίποτα όλη αυτή η ελευθερία που νιώθεις  και σ’ αυτή τη σιχαμένη πόλη βλέπεις πάντα κάτι όμορφο που θα σου φτιάξει τη διάθεση. Αιωρείται ένα παρείστικο κλίμα πανέτοιμο να σε καλωσορίσει μ ένα ντριν κλείνοντας έτσι το μάτι ότι φίλε μπορεί να είσαι άγνωστος αλλά είμαστε μαζί σ’ αυτόν τον απολίστιστο κι αφιλόξενο δρόμο που είναι 100 χρόνια πίσω. 

Και τώρα που λέμε για φίλους κτλ αυτή την περίοδο συνέχεια ακούω για φοβερές παρέες που περνάνε όχι απλά κρίση αλλά κρισάρες. Πάντα στεναχωριέμαι μ’ αυτά τα θέματα γιατί είναι κρίμα να φεύγουν φίλοι απ’ το πλάνο και να μπαίνουν κόκκινα Χ . Πως γίνεται ξαφνικά κάποιος που νομίζεις ότι τον ξέρεις να συμπεριφέρεται λες και τον γνώρισες χθες;  Τα πράγματα είναι απλά (όχι επιφανειακά) και δεν πρέπει γίνονται τόσο πολύπλοκα χωρίς λόγο.  Όλες οι στενές σχέσεις έχουν και τις άσχημες φάσεις τους αλλιώς κάτι δε θα πήγαινε καλά.   Ξεκόλλα. Η ζωή έχει τόσα θετικά vibes και στιγμές που δεν αξίζει να μην τ’ αρπάζεις κι όταν κάποιος σου πει  I love you just the way you are και να το εννοεί τότε όλα τα προβλήματα λύθηκαν. Μη νομίζεις, στα λέω για να τα πιστέψουμε κιόλας όπως στα group therapies χαχα.

*ΥΓ: Αυτές τις μέρες γίνεται το Bicycle film festival (BFF) και είναι τόσο ωραία διοργάνωση που λες επιτέλους αυτή η πόλη έχει λόγους να είναι λέει ότι είναι αληθινά κουλ και πολιτισμένη με τον τρόπο της. Τσέκαρε πρόγραμμα και πήγαινε έστω και μια βόλτα μέχρι τις 25 Νοεμβρίου. Είτε με ποδήλατο ή χωρίς

όταν σκεφτόμουν τι θα σου πω,  ακουγόνταν αυτά στ’ αυτιά…

Ο δολοφονικός συνδυασμός της ημέρας

Φαντάζεσαι τώρα να ζεις στην Ελλάδα και να είσαι:

παίχτης σεφριάλιτι ,  τραγουδιστής,  hipster, ιδιοκτήτης free press και παρουσιαστής  πρωινάδικου..

Όλα μαζί εννοώ..

Ε δεν έχει άλλο. Στοπ.

Έχεις αγγίξει τα όρια της υπερτελειότητας.

…ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

ΑΝΙΚΗΤΗ ΧΟΥΝΤΙΚΗ ΒΛΑΚΕΙΑ

Αυτοί οι τύποι -συνήθως μεγάλης ηλικίας- που φωνάζουν(και το πιστεύουν πραγματικά) “Α ρε Παπαδόπουλος που μας χρειάζετε” , “Που είσαι ρε Παπαδόπουλε” έχουν συνειδητοποιήσει το μέγεθος της βλακείας που λένε;  Σήμερα πάλι στο μετρό άκουσα έναν ηλικιωμένο γύρω στα 60 να τα λέει στο φίλο του… Κι ειδικά όταν έχουν ζήσει εκείνη την περίοδο που ο συγκεκριμένος άνθρωπος-τέρας ήταν στο θρόνο και τσίριζε μ’ αυτή την ηλίθια κι εκνευριστική φωνή που σου διαπερνάει το τύμπανο.  Καλά ναι αυτή η δημοκρατία που έχουμε έχει προβλήματα αλλα δεν παύει να είναι δημοκρατία και μη φτάνουμε σε τέτοιο σημείο καφρίλας να τα λέμε αυτά ούτε καν γι’ αστείο. Εκτός αν κύριοι είστε μαζόχες.