THINGS EXPLODED..ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ!

(μοντέλα και φωτογράφος!)

Και ξαφνικά η μαυροντυμένη σκηνή γέμισε χρώματα, χαμόγελα, βουρκωμένα μάτια, φόρτιση, αγαπημένους φίλους…ένιωθες ότι είχε ανέβει στις μύτες και ετοιμαζόταν να πετάξει από χαρά. Είμαι σίγουρη πως όταν φύγαμε όλοι, σηκώθηκε η τραυματίας μαμά από δίπλα της και κλείσανε τα φώτα, το έκανε. Ο άσπρος τοίχος που κρατάει τις φωτογραφίες απέκτησε κίτρινα και πράσινα post it με εντυπώσεις και γνώμες για εκείνη την ιστορία που γεννήθηκε στα πατώματα ενός συνεργείου. Είχε πλάκα που η σκηνή δημιουργούσε ένα μυστήριο  σ’ εκείνους που δεν ξέρανε τι μπορεί να γίνεται μέσα της και ρωτουσανε, την ανοίγανε διστακτικοί, κοιτούσαν τι έκαναν οι υπόλοιποι. Λίγες ώρες πριν νόμιζα ότι θα τρελαινόμουν απ’ το άγχος. Λίγες ώρες μετά νόμιζα ότι θα τρελαινόμουν από ευτυχία! Δεν ξερω πόσα ευχαριστώ έχω πει (και τα εννοώ) αλλά το σίγουρο είναι ότι τα άξιζαν όλοι… Είσαι σαν αυτούς που κρατάνε ένα σημαντικό βραβείο στα χέρια και ευχαριστούν ακόμα και τον σκύλο τους…κάτι τέτοιες στιγμές τους καταλαβαίνω. Μ’ άρεσε πάρα πολύ που αυτο που έλεγα τόσο καιρό σε όλους για την Αντιγόνη και τον Γιώργο, οι οποίοι ζωντάνεψαν όλη την ιδέα του When things explode, επαληθεύτηκε απο όλους όσους παρακολούθησαν το βίντεο (διαπόραμα). Νιώθεις απίστευτη ικανοποίηση όταν εμπιστεύεσαι κάποιον τυφλά, βγαίνει κάτι πολύ καλύτερο απ’ ότι περίμενες κι έχει τρελή αποδοχή απ’ το κοινό(χαχα ναιναι εντάξει είναι γελοίο να λέω “κοινό”  αλλά οκ!). Μη σου φαίνεται περίεργο, πρόκειται για μια ομαδική προσπάθεια-το ότι φαίνεται το δικό μου όνομα δεν σημαίνει ότι είμαι μόνη μου σ’ αυτό. Την ημέρα της πρεμιέρας, δεν έλεγε να φύγει κανείς! Η ώρα είχε πάει 12, η έκθεση είχε κλείσει, ο σεκιουριτάς έφερνε προειδοποιήσεις(μετά βέβαια άλλαξε γνώμη), το ρεύμα κόπηκε αλλα η σκηνή ήταν η μοναδική στο χώρο που είχε τόσο μεγάλη παρέα. Ε πως να μην συγκινηθείς μετά; Ήθελα ν αποκτήσω τα χέρια του τιραμόλα και να τους αγγαλιάσω όλους με μια κίνηση. Μετά το πανηγύρι συνεχίστηκε στο πάρτυ της έκθεσης εκεί κάπου στην Ιπποκράτους, με το απουσιολόγιο να μετράει ελάχιστες απουσίες και τη φωτογραφική εννοείεται να συνεχίζει να δουλεύει…Sοοοmetiiimes when I loook deeep in youour eyes I swear I can seeee your sooooul…ΚΑΙ ΤΏΡΑ ΑΣ ΓΙΝΩ ΓΡΑΦΙΚΗ:

ΕΥΧΑΑΑΑΑΑΑΑΑΡΙΣΤΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΦΩΤΟΠΑΡΤΥ (update)

ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣΟΧΗ! ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΕΚΘΕΣΗΗΗΗ!

Λοιπόν η big day έφτασε…..θυμάσαι τόooτε που σου ‘λεγα για μια έκθεση που φτιάξαμε;

Ε τώρα ηρθε η ώρα να τη δεις! Aααα κι επίσης μπορείς να μας δεις εδωωωω κι εκειειει !

Κάποιο βράδυ σ’ ένα συνεργείο κάπου στο Περιστέρι, μια loli που την έχει δει καλλιτέχνης  πήρε δύο ψηφιακές μηχανές, έναν low budget εξοπλισμό, μάζεψε δύο φίλους-σουπερήρωες   κι αυτοσχεδίασαν. Το αποτέλεσμα θα βρίσκεται σε μια σκηνή (κάπου πρέπει να μπει το διαπόραμα)και σ’ έναν τοίχο(κάπου πρέπει να μπουν οι φωτογραφίες) του Εκθεσιακού κέντρου Περιστερίου στα πλαίσια της 6^ης Διαδημοτικής Έκθεσης Τεχνών Δυτικής Αθήνας. Το When Things Explode έχει πρεμιέρα το Σάββατο 25 Οκτωβρίου και θα συνεχιστεί μέχρι 7 Νοεμβρίου….ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΑΤΟΜΙΚΗΗΗ! ΕΛΑΑΑΑ ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑΑΑΑ ΕΕΕΕΕΕ:-D

Θες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες;;

Διευθυνση: Δωδεκανήσου και Αγίου Βασιλείου (στάση μετρό Άγιος Αντώνιος)

Ημέρες και ώρες λειτουργίας: Καθημερινές 18:00-23:00/Σαβ/κο-11:00-23:00

Είσοδος; Ελεύθερη εννοείται!

ΤΟ ΣΙΝΕΜΑΤΙ ΓΑΡΙΔΑ

(Μετά από έναν μαραθώνιο 3 εδβομάδων επιστροφή στη βάση επιτέλους….) Φέτος ήταν η πρώτη χρονιά που έζησα τις Νύχτες Πρεμιέρας από μέσα. Ξέρεις από τα υπόγεια της φάμπρικας με τις τεράστιες μηχανές και τους εργάτες που ιδρωνουν συνέχεια. Η φωτογραφία που σου δείχνω από πάνω είναι ίσως η πιο χαρακτηριστική απ όλες! Με τον Γ. ήμασταν συνέχεια σε μια κατάσταση “cross your fingers” να πανε όλα καλα… Οι φίλοι κι οι οικογένειες- που ξέρεις τώρα, φτάνανε στις κλασσικές υστερικές υπερπροστατευτικές καταστάσεις- μας χάσανε (εκτός αν έρχονταν στις προβολές ή σε κανένα πάρτυ),  κάναμε κολλητή παρέα με τα λάπτοπ, τους υπότιτλους,  και τις κινηματογραφικές αίθουσες , συνεντέυξεις με τα μαγικά του καμεραμάνου(δε θα ξεχάσει κανείς τους αυτή της πανέμορφης Lotte και πόσο ρεζίλι γίναμε με τις άπειρες φωτογραφίες της!) , φιλοξενίες στον αέρα του ΣΚΑΙ και γνώρισα τους πιο κουλ (εδώ είναι που πετάγεται η Ι. και φωνάζει “μα εννοείται τι άλλο θα έλεγες”)και τρελοκομειακούς ανθρώπους, μερικοί από τους οποίους θα μου λείψουν τρομερά.   Γιατί όπως λέω πάντα και θα το λέω και θα το λέω (όκ σταματάω την επανάληψη γιατί θα συνεχίσω με ένα γνωστό σύνθημα αντί για πρόταση) το καλύτερο κομμάτι είναι το backstage, το making of, όλα αυτά που συντελούν για να αναφωνήσεις στην κάμερα “περνάμε καλά κι αυτό περνάει και στον κόσμο”. χαχαχα..Ταπεράκια με κεφτεδάκια στις προβολές, μαφιόζικες διαδικασίες (ξέρουν κάποιο τι σημαίνει αυτό),  γαλαρίες κανονικές με ό,τι σχόλιο μπορείς να διανοήθείς-από τη χρυσή καδένα του Ντέιμον στο ντοκιμαντέρ των Gorillaz μέχρι στοιχήματα για το πόσο καθυστέρηση μπορεί να κουβαλάει ο Λιάπης- αλλά κυρίως πολύ γέλιο. Γιατί εννοείται δεν πρόκειται να παλεύαμε κάποιες κατασράσεις αν δεν τις λούζαμε με χιούμορ. Φέτος επίσης ήταν κι η πρώτη φορά που έφυγα ,με άλλους 20, από ταινία πριν τελειώσει( το “Eternity Man”) επειδή τελικά ωραία η περιεργεια για το που θέλει να το πάει ο καλλιτέχνης αλλά η υπομονή έχει και υψηλή πίεση κι άντε μετά να τη συνεφέρεις. Αλλά υπήρξαν και άλλες που δεν θέλαμε να φύγουμε όπως το συγκινητικό Boy A, το μαγικό Angels and idiots, το διαφορετικό Ανάμεσα στους τοίχους, το πανέξυπνο Rumba, “Rocknrolla” με τα ξανάστροφα χαστούκια λαμογιάς. Γράψαμε το the end με t-shirts γεμάτα ευφάνταστα insides jokes, τα πόδια μας να θυμίζουν εκείνα του μικρού πιγκουίνου στο happy feet αναστατώνοντας μια στοά στο κέντρο της Αθήνας, τα πιο μεγάλα χαμόγελα που έχεις δει, σφιχτές αγκαλιές μέχρι να σκάσουμε και….ασε με σταματάω γιατί θα με πιάσουν τα κλάματα….! Οι φωτογραφίες και τα βίντεο τα λένε καλύτερα απ όλους μας….

WHEN THINGS EXPLODE…

Αυτές τις μέρες ψάχνω απεγνωσμένα μια εφεύρεση που να κάνει τις ώρες της ημέρας περισσότερες….όχι τις εργάσιμες, του happy hour εννοώ. Έχεις ακούσει τίποτα; Αλλιώς θα πάρω τον Κύρο Γρανάζη ένα τηλέφωνο να το κανονίσει το θέμα..Ρε δε σ΄έχω ξεχάσει ούτε θέλω να κλείσω το μπουρλοτιασμένο πολυχώρο (κουνήσου από τη θέση σου ρε παιδί μου)- απλά πραγματικά δεν προλαβαίνω και μου σπάει τα νεύρα που έχω να κάνω podcast τόσες μέρες, που σε αφήνω πολλές μέρες εδώ χωρίς νέα, που που…Βάλε καφέ και κάτσε να σου πω λίγο…Eτοιμάζω μια καινούρια έκθεση (σ ένα μήνα ετοιμάσου να βάλεις τα καλά σου και να ρθεις!) και η φωτογράφηση μ’ έχει πωρώσει πολύ!  Είναι η ωραιότερη που έχω κάνει μέχρι τώρα γιατί τα παιδιά είχαν απίστευτη χημεία και πάθος και πήγε πολύ καλά, αν και  είχαμε διάφορα προβλήματα.. όπως εκείνον τον μικρό προβολέα που αυτοκτόνησε ξαφνικά, μέχρι τελευταία στιγμή ο Γ. δεν ξέραμε τι μπλούζα θα βάλει, , η μουσική δεν ακουγόταν όσο δυνατά θέλαμε από το laptop και η Α. διακτινίστικε να φέρει το cd player της,  το φλας της μίας μηχανής δεν έβγαινε με τίποτα και άλλα τέτοια ωραια! Βασικά ήταν πολύ ιδιαίτερη κατάσταση….ήταν σαν να φωτογραφίζω χοροθέατρο. Ακούγαμε συνέχεια το τραγούδι στο οποίο βασίστηκε το όλο concept και τους άφησα ν αυτοσχεδιάζουν (ε ναι εντάξει κάποιες στιγμές καθοδηγούσα λίγο το πράγμα) γιατί πολύ απλά τους είχα απόλυτη εμπιστοσύνη κι αυτό το συναίσθημα είναι τέλειο…Καλά είχα τρελαθεί από το άγχος εννοείται γιατί ήθελα να βγει καλό και αυτό το στρες μεγαλώνει τώρα που φτιάχνω το διαπόραμα και ο περισσότερος ελευεθερος χρόνος είναι αφιερωμένος εκεί. Αλλά είναι φανταστικό όταν αυτό που έχεις στο μυαλό σου, κάποιοι άνθρωποι μπορούν να σε βοηθήσουν να το φέρεις στην πραγματικότητα…Και μετά και ξάπλα πάνω σε αυτοσχέδιο στρώμα από στουπιά και κόκκινο κρασί:-)… Αυτά τα απλά…