Σου αφήνω τα κολλήματα των ημερών…
Από τον καινούριο της δίσκο “Προσωπογραφία”
Από τον δίσκο “Press R for Galaxy bar”
Από τον τελευταίο της δίσκο “IRM”
Από τον νέο της δίσκο “My one and only thrill”
Από το άλμπουμ του “Happiness”
Από το “Please make me dance”
Από το “Lhasa”
Και η κομματάρα από το βίντεο της καινούριας έκθεσης φωτογραφίας που ετοιμάζουμε..
Προσεχώς ανατριχιαστικές λεπτομέρειες!
Τις τελευταίες μέρες όποτε μπαίνω εδώ όλο κάτι γίνεται και πρέπει να φύγω πριν σου πω οτιδήποτε. Φαντάσου ότι πλέον είναι δύο οι δουλειές και ετοιμάζουμε και καινούρια έκθεση οποτε καταλαβαίνεις. Καλά χεστήκαμε τώρα δε σ ενδιαφέρουν αυτά απλά είναι πολλά αυτά που θέλω να πω και καταλήγω να λέω ελάχιστα. Απολογία τέλος.
Μου χουν σπάσει τα νεύρα μ’ όλη αυτή την ιστορία με την πανδημία της Γρίπης. Βλέπω σε μετρό και λεωφορεία τρομοκρατημένους ανθρώπους με μάσκες και χειρουργικά γάντια να κοιτάνε γύρω γύρω λες και θα τους επιτεθούν. Επικρατεί υστερία στα μέσα μεταφοράς με τις ανακοινώσεις για ανοιχτά παράθυρα και προφυλάξεις. Χθες έλεγε μια κυρία ότι για όλα φταίνε οι μετανάστες και κοιτούσε τους πακιστανούς απέναντι της γεμάτη φόβο και μίσος. Έχεις και τους άλλους να σε πρήζουν με το εμβόλιο, να κυκλοφορούν βίντεο και διαφημίσεις υπέρ του με ύφος ότι θα έρθει η καταστροφή του κόσμου. Κι εννοείται τα κανάλια κι οι εφημερίδες χέζονται απ’ τη χαρά τους να τρομοκρατούν τους πάντες(μερικές μοιράζουν και μάσκες) με τρανταχτά ρεπορτάζ-θρίλερ και τίτλους μες τον πανικό. Ας σταματήσουν επιτέλους αυτό το γελοίο πανηγύρι τρόμου κι ας σκεφτούμε λίγο πιο ήρεμα-όχι δεν είμαι αναίσθητη απλά δε βρίσκω το λόγο να μεγαλοποιούμε κάποια πράγματα χωρίς κανέναν απολύτως λόγο. Είναι μια γρίπη που δεν έχει σκοτώσει κανέναν υγιή άνθρωπο, αν δεις λίγο καλύτερα ο θάνατος προκαλέιται αν έχεις κι άλλα προβλήματα υγείας. Μην πανικοβάλλεσαι λες και θα ρθει το τέλος του κόσμου!
Μετα από τόσες μέρες μπορεί και να χεις ξεχάσει ότι ήρθε ο Yann Tiersen στην Αθήνα αλλα τέλος πάντων. Ήρθε χωρίς τ’ ακορντεόν και πολλά κομμάτια της Amelie αλλά με κιθάρες και ηλεκτρισμένος από πάνω μέχρι κάτω και μας άφησε να τον ακούμε χωρίς να μας νοιάζει τίποτα άλλο. Αγνώριστος, ροκ και ατμοσφαιρικός και μ’ ολόκληρη μπάντα. Οι παραμυθένοι Your Hand in mine άνοιξαν το live-αυτό το δίδυμο είναι ένα miracolo! Αν τους βοηθούσε λίγο και ο χώρος με τα φώτα θα ήταν πολύ καλύτερα και γενικά το καινούριο Fuzz έχει διάφορα θέματα με εξαρισμούς και τα ποτά κι ελπίζω την επόμενη φορά να είναι καλυτερα.
Με κομμάτια σαν αυτό στο soundtrack κι έτσι όπως είναι η ταινία καλύτερα να τ’ ακούσεις το σίκουελ του Twilight παρά να το δεις…Εκτός αν είσαι από τους άρρωστους με την θρησκεία οτυ λυκόφωτος. Άλλο αυτό.
Όλα όσα ήθελα να σου πω , τα βροντοφώναξα στην kick@ in the ass εκπομπή!
Μαζευτήκαμε απόψε εδώ να πούμε για…το χέρι του Θεού του
Ολυμπιακού,τη cdάρα του Cayetano, τον ΣΑΚΗ της καινούριας κυβέρνησης,
το μπάχαλο της παλιάς και το δολοφονικό χαμόγελο της Ντόρας, τους πενηντάχρονους Asterix και Ovelix,το OST των Mastodon για κομιξομεταφορά στο σινεμά, το τραγούδι του Jarvis Cocker για το Fantastic Mr Fox τη δύσκοληπερίπτωση του Κυνόδοντα, την Ψυχή βαθιά, το Rockwell στο Moon, Τον Sean
Penn που θα επισκεφτεί τον Φιντέλ Κάστρο, το απίστευτο trailer που
πρέπει να δεις οπωσδήποτε, τις παραστάσεις Μαύρο κουτί και Εγώ ελπίζω
να τη βολέψω, το πανηγύρι των Maraveyas Ilegal και την έκθεση του
Κων/νου Κακανιά…..
ps:υπάρχει ενα θέμα με τον ήχο αλλά θα φτιαχτεί την επόμενη φορά!
Όταν πάει κάποιος να σου μιλήσει για το τι συνέβη σ’ ένα φεστιβάλ κινηματογράφου, πάνω κάτω περιμένεις τι θ’ ακούσεις. Για τις ταινίες που του άρεσαν κι αυτές που βαρέθηκε, τα πάρτυ, την όλη οργάνωση, τα ατόμα που είδε και γνώρισε, τις sold out προβολές, τα masterclasses. Όμως όταν κάποιος σου πει για τις Νύχτες πρεμιέρας που πάτησαν τα 15, σε καμία περίπτωση δε θα σου φανεί προβλέψιμη η ιδέα δύο σουπερηρώων του φεστιβάλ, Νίκη Ξένου και Φαίδρα Βόκαλη. Συστήθηκε Α Temporary Area – Athens και ήταν τo project που απογείωσε κυριολεκτικά τις Νύχτες και όλο το νεοκλασσικό κτήριο εκεί κάπου στην οδο Κολοκοτρώνη.Βάλε ζώνη- απογειωνόμαστε….Γιατί καλά τα καρέ και τα μεγάλα πανιά αλλά σε κρατάνε στο έδαφος.
Μάζεψαν 15 ελληνικά συγκροτήματα (Monsieur minimal, maraveyas illegal, ION, my wet calvin, zebra tracks, night on earth, μητέρα φάλαινα τυφλή, minimaximum, monika, love boat orchestra, music for mice, Νikos Veliotis, pan pan-someday in postnoise, matteus, naono &melorman) για να παίξουν live και ζήτησαν απ’ τον Vincent Moon (διευθυντής φωτογραφίας του φοβερού μουσικού ντοκιμαντέρ All tomorrow’s parties, δημιουργός των Take Away Shows του site www. blogotheque.net και πρόσθεσε επίσης ότι είναι απ τους πιο θετικούς ανθρώπους και πιο ταλαντούχους καλλιτέχνες που μπορεί να γνωρίσεις) να τους κινηματογραφήσει. Το Booze ήταν ο χώρος που το φιλοξένησε και μεταμόρφωσαν τους τρεις ορόφους του μαγαζιού σ’ έναν ζωντανό οργανισμό γεμάτο αστείρευτη ενέργεια.
Πριν ξεκινήσουν όλα, έβλεπες να επικρατεί ένα απίστευτα παρείστικο κλίμα και η όλη ατμόσφαιρα τα έκανε όλα εντελώς οικεία. Μετά το action κι αφού μπήκαν οι ενισχυτές στο τέρμα, άρχισε ένα μεγάλο πάρτυ, ένιωθες ότι ξαφνικά τα πάντα γέμισαν εκατομμύρια χρώματα, νότες, οι μελωδίες σ’ ακολουθούσαν παντού γράφοντας το soundtrack της κάθε στιγμής και απλά δεν ήθελες να βρεθείς πουθενά αλλού. Στις σκάλες, στο δρόμο, στους διαδρόμους, πάνω στο χαρακτηριστικό τραπέζι του μαγαζιού, στην είσοδο, στις τουαλέτες, όπου μπορείς να φανταστείς, υπήρχαν μουσικοί, ο καθένας το δικό του στυλ, οι οποίοι δημιούργησαν κάτι σαν μια Βαβέλ με διαφορετικές «γλώσσες» αλλά με την ίδια πόρωση.
Και ποιος ο σκοπός όλης αυτής της ιστορίας; Ο Moon (o οποίος είχε και τη βοήθεια του Thomas Rabillion) θα φτιάξει ένα μουσικό ντοκιμαντέρ το οποίο θα παρουσιαστεί στο επόμενο Διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου της Αθήνας- Νύχτες Πρεμιέρας και προσεχώς θ’ αποκαλύψει το τελικό αποτέλεσμα σε νέα ιστοσελίδα του. Και μετά όταν οι χώροι αδειάζουν κι ετοιμάζονται όλοι να φύγουν, οι ενισχυτές είναι στο mute και κλείνουν οι κάμερες, απλά γουστάρεις που το έζησες κι όλα αυτά συμβαίνουν στη χώρα σου. Προσγείωση και ραντεβού στο επόμενο ταξίδι…
