Ήρθε πριν κάτι μέρες ο rizobreakerαπό ‘δω, μετά τη παραλία για να μου δείξει το εξωτικό μαύρισμα του και να με ρωτήσει αν θέλω να παίξω ένα καινούριο blogoπαίχνιδο. “Άκου τι ρωτάει! Ενοοείται ναι!” του απάντησα και μου είπε ότι αυτό που πρέπει να κάνω είναι να πω τρία ψέμματα και μια αλήθεια. Έλα δε λέω ονόματα και τέτοια, όποιος θέλει ας παίξει….
Λοιπόν! Εχω να δηλώσω τα εξής:
Πίνω τουλάχιστον δύο καφέδες την ημέρα.
Τρελαίνομαι για οτιδήποτε έχει μέσα σοκολάτα και καρύδα.
Εκεί που είχα αράξει στον καναπέ κι έσκαγα στα γέλια με την καινούργια διαφήμιση της Aegean, μπουκάρανε ξαφνικά κάποιοι φίλτατοι στο loloπολυχώρο και με γέμισαν (blogo)παιχνιδια!….Έλα έλα να στα δείξω και να παίξουμε…
Καλά εδώ είναι πολλά…αλλά πρέπει να διαλέξω μόνο δύο….κλασσικά lovesongs!
“You do something to me/something deep inside….”(Paul Weller)
“Aν μ’ αγαπάς δεν θα χει γκρίζο πουθενά.. “(-Τάνια Τσανακλίδου)
Αν μ’αγαπάς θα κλέψω χρώμα της φωτιάς και λευκό πανί
οι δυο μαζί να ζωγραφίσουμε ξανά τη ζωή
Αν μ’αγαπάς δεν θα’χει γκρίζο πουθενά να κοιτάς
θα με κρατάς και σε λιμάνια γιορτινά θα με πας
Μα αν όλα αυτά που μοιάζουν όνειρα τρελά γίνουν μια κραυγή
αν όλα αυτά κι’ότι κι αν έχω φανταστεί δεν θα’ρθει
θα’ναι χαμός θα σκοτεινιάσει όλο το φως θα σβηστεί
ίσως γιατί για μένα ο κόσμος είσαι εσύ μόνο εσύ
Αν μ’αγαπάς δεν θά’χει σύνορα για μας ούτε μοναξιά
με το βοριά και με τ’αστέρια της νυχτιάς συντροφιά
αν μ’αγαπάς με λόγια μόνο της καρδιάς θα μιλάς
θα με κρατάς και σε λιμάνια γιορτινά θα με πας.
Αν μ’αγαπάς….
Αν μ’αγαπάς δεν θά’χει γκρίζο πουθενά να κοιτάς
θα με κρατάς και σε λιμάνια γιορτινά θα με πας
Αν μ’αγαπάς θα κλέψω χρώμα της φωτιάς μόνο αν μ’αγαπάς
Αν μ’αγαπάς δεν θά’χει σύνορα για μας μόνο αν μ’αγαπάς
To εντελώς για τα πανηγύρια ΠΗΔΑΛΙΟΝ δεν το ‘χω διαβάσει -κι ουτε πρόκειται!-αλλά κάπου εδώ γύρω βρήκα τα περιεχόμενα…Η “αγαπημένη” μου απαγόρευση είναι “Δεν αρκεί ο βιασμός πρέπει η βιασθείσα να είναι
και «αμνήστευτος” κιάλλο ένα…το “Απαγορεύεται να τρως κουλούρι… πάνω στο κρεβάτι
κι ας είναι και Χριστούγεννα” …(έλεος)
ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΔΕΝ ΠΡΟΣΚΑΛΩ ΚΑΠΟΙΟΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ…ΑΣ ΕΡΘΕΙ ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ!
Ανοίγω το μυστηριώδη φάκελο με αποστολέα τον rizobreaker και το χαρτί που έχει μέσα γράφει:
“Γειαααα! Ετοιμάσου για καινούργιο blogoπαίχνιδο.. Αυτο που πρέπει να κάνεις είναι να μας πεις το αγαπημένο σου ποιήμα..και μετα ξέρεις, αρχίζεις το ντόμινο!”
Εκεί που είχα βάλει στα μεγάφωνα κάτι τέλεια τραγουδάκια που μου ‘δωσε η Μ. σε αποκλειστικότητα, τα οποία θα τ’ ακούσεις προσεχώς σε κάποιο ελληνικό soundtrack(χιχι μ’ αρέσουν αυτές οι συνομωσίες!)και χόρευα μόνη μου, ξαφνικά μπαίνει με 100 χλμ την ώρα ο φίλτατος rizobreaker. “Κλείσε παιδί μου τις μουσικές και σου ‘χω νέα!”..Το χαμηλώνω ξενερωμένη, τον ρωτάω τι εννοεί και μου λέει “ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΜΠΛΟΓΚΟΠΑΙΧΝΙΔΟ!” Τότε πετάχτηκα ελατηριωδώς( έλα μην το ψάχνεις, δεν υπάρχει αυτή η λέξη) και λυσσάω για λεπτομέρειες…Αυτό που πρέπει να κάνω λοιπόν είναι να πω για τα “ενθύμια της απερισκεψίας μου”,ήτοι κληρονομιές από χαζοατυχήματα όταν ήμουν μια μικρή κι ανόητη ή όταν ήμουν λίγο πιο μεγάλη και πάλι ανόητη εννοείται(αυτα δεν αλλάζουν, είναι σταθερές αξίες!). Μαέστρο.. πάμε!
Δημοτικό. Δε θυμάμαι τάξη. Όπως όλα τα παιδάκια παίζουμε την περιβόητη αμπάριζα στο προαύλιο. Εκεί που έτρεχα όπως η Φοίβη σε κάποιο επεισόδιο στα “φιλαράκια”, δεν ξέρω αν θυμάσαι, με κάποιο μυστήριο τρόπο αυτοπατιέμαι, πέφτει κάποιος πάνω μου και καταλήγουμε όπως οι παίχτες του ράγκμπυ στο έδαφος. Μόνο που εμείς δεν φοράμε κράνη οπότε σκίζεται η μύτη μου εκεί στ’ αριστερό ρουθούνι και λίγο πιο κάτω… το ‘χω να το βλέπω κάθε φορά που τα λέμε με τη lo-li στον καθρέφτη ειδικά όταν μπαίνουμε στην επίπονη διαδικασία του μουστακοβγαλσίματος..
(Αυτό δεν το θυμάμαι και τόσο, στηρίζομαι στις μαρτυρίες της οικογενείας) Δεν πάω ακόμα σχολείο.Ίσα ίσα που περπατάω. Βλέπω τη σεσλόγκ που έχουμε στο μπαλκόνι και θέλω να την περιεργαστώ. Δεν ξέρω γιατί ήμουν περίεργο παιδάκι. Δε θέλει και πολύ, μετά από λίγο ο αντίχειρας μαγνώνεται στην κλείδωση της καρέκλας και γίνεται λίγο χαλια…ένα κομματί μεγάλο έχει ξεκολλήσει..Με πηγαίνουν πανικόβλητοι στο νοσοκομείο με μένα να ουρλιάζω από το κλάμα, μου κάνουν ράμματα και τ αποτέλεσμα; Οι δύο αντίχειρες μου είναι ανόμοιοι και η τομή ψιλοφαίνεται!
Προς το τέλος γυμνασίου. Καλοκαίρι στο χωριό. Οι γονείς κι ο αδερφός δεν έχουν έρθει ακόμα.Πάμε να πάρουμε τη Β. από το σπίτι της η οποία μένει σ ένα στενό. Όση ώρα την περιμένουμε, έχου μείνει από κάτω δύο άτομα.Εντοπίζουμε ένα μηχανάκι μικρό, αυτά τα Dio τα μονόγκαζα, με τα κλειδιά του πάνω. Εεε πειρασμός! Οπότε το παίρνουμε και πηγαίνουμε πάνω κάτω. Όταν όμως ήμουν εγώ ο οδηγός, η άλλη φίλη πήγε πάνω στο σπίτι και τι περίεργο, συνέβη κάτι γελοίο να το βλέπεις, δυσάρεστο να το ζεις. Μόλις πάω να γυρίσω, κολλάει το γκάζι, τη δίνω πάνω στον τοίχο όπου χτυπιέμαι σαν το κομπρεσέρ, ο ξάδερφος Α. βγαίνει στο παράθυρο και αντί να κατέβει να με σώσει γελάει τόσο δυνατά που παίζει να τον άκουσαν μέχρι την πλατεία, και κάποια στιγμή μετά γέρνω στο πάτωμα και πέφτει το μηχανάκι πάνω μου. Δίπλα εκεί είναι μια στάση και περιμέναν κάτι τουρίστες οπότε μόλις έγινε το τρομερό αυτό ατύχημα, βλέπω δυο τρομοκρατημένες τουρίστριες από πανω μου να φωνάζουν “OH MY GOD ΑRE YOU OK?” και ακολούθησε κι η παρέα μου μεταξύ γέλιων κι ανησυχίας για να με σηκώσουν. Η ετυμηγορία; Μια μεγάλη και σιχαμένη πληγη στο γόνατο πλάγια που σημαίνει πως δε μπορούσα να λυγίζω το πόδι για μια βδομάδα, άλλη μια παρόμοια στο αγνώνα, μικρογρατζουνιές και αντιτετανικός ορός..ξέρεις που..! Οι προσπάθειες να το κρατήσουμε μυστικό τον τρόπο που το παθα κι από τους δύο παππούδες και γιαγιάδες(ναι ναι κι οι τέσσερις στο ίδιο χωριό!) λέγοντας πως το παθα από το ποδηλατο, μάταιες. Το σημάδι στο γόνατο παραμένει.
Περίπου ίδια εποχή. Χριστούγεννα, σ’ έναν πεζόδρομο. Ο ξάδερφος Α. θέλει να δοκιμάσουμε το καινούργιο του πατίνι. Χαράαα. Μου λέει να τον σπρώξω για να φύγει με φόρα. Εκείνος όμως χάνει την ισορροπία, με τραβάει, πέφτει πάνω μου και μένα και βουτάω πααααπ κατευθείαν πάνω στα πλακόστρωτα με το μπροστινό αριστερό δόντι να μένει μισό και τα χείλια να γίνονται σαν της Τζολί. Ε το συγκεκριμένο δόντι σήμερα επιβιώνει μ’ ένα ξένο κομμάτι πάνω του..
Λύκειο. Καρναβάλι Πάτρας, γκρουπ Σεξυ Χιονάτη πάμε για..νάνι. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης παρέλασης. Τρέχουμε, χορέυουμε, τραγουδάμε, χοροπηδάμε, καρναβαλίζουμε κοινώς. Κάποια στιγμή μετά από ένα άλμα (κατσικίσιο) προσγειώνομαι με το δεξί γόνατο(αυτό με το παραπάνω σημάδι) να γυρίζει ελαφρώς. Δε δίνω σημασία και συνεχίζω ακάθεκτη. Μετά από ωωρα πάμε σπίτι και είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ ν’ ανέβω τη σκάλα. Ακόμα κι όταν κάνω ένα μικρό βήμα (γατίσιο) υποφέρω υποφέρω που λέω και η Δέσποινα. Τρελός πόνος. Ε από την κούραση θα είναι σκέφτομαι. Ξαπλώνουμε όλα τα πτώματα όπου βρούμε μες στο σπίτι και κάπως περνάει. Επειδή όμως η βραδιά έχει συνέχεια και το να κάτσω κάτω το λες γι ανέκδοτο ξανακαρβαλιζω αλλά με το γίνατο να μου φωνάζει οπότε κάθομαι συχνά. Τέλος πάντων, όταν γυρνάω εδώ συνεχίζεται η κατάσταση μέχρι που αναφωνεί ο γιατρός:”Μερική ρίξη χιαστού. Πολύ ξεκούραση και πάγος. Είσαι τυχερή που δεν είναι ολική αλλιώς..χειρουργείο.” Μάλιστα. Όμως επειδή δεν είμαι άνθρωπος που προσέχει και πολύ την υγεία του, κακό που το παθε σε μένα έλεγα και συνέχιζα ακάθεκτη με επιγονατίδες σαν αθήτρια βόλλευ ή κάτι τέτοιο τα δικά μου. Κι εκείνο τα δικά του μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος. (Φτου φτου)
"ΤΡΕΛΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΛΥΓΙΣΕΙ, ΟΥΤΕ ΟΠΟΙΟΣ ΚΡΑΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΜΥΣΤΙΚΟ. ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ Η ΕΣΕΙΣ ΜΕΓΕΘΥΜΕΝΟΙ. ΑΝ ΠΟΤΕ ΕΧEΤΕ ΠΕΙ ΨΕΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΛΑΥΣΑΤΕ. ΑΝ ΕΥΧΗΘΗΚΑΤΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΗΣΑΣΤΑΝ ΠΑΙΔΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.."
-Girl, Interrupted
Κι αν δε μπορείς να κάνεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις
τούτο προσπάθησε όσο μπορείς:
Μην την εξευτελίζεις μες την πολλή συνάφεια του κόσμου, μες τες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις γυρίζοντας συχνά κι εκθέτοντας την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινή ανοησία, ώσπου να γίνει μια ξένη φορτική.
-Κ.Καβάφης
