O Σταύρος Θεοδωράκης είναι σαν εξωγήινος σ’ όλο αυτό το πανηγύρι της ελληνικής τηλεόρασης. Ανέκαθεν τον ξεχώριζα απ’ όλους για όλη αυτή την αλήθεια που κουβαλάει και τις απίστευτες εκμπομπές του που σέβονται όλους τους καλεσμένους  σ’ όποιο χώρο κι αν ανήκουν. Νιώθεις ρε παιδί μου ότι βλέπεις έναν νορμάλ κι ειλικρινή άνθρωπο που δε θέλει να εντυπωσίασει κανέναν με βλακείες, δεν είναι καθόλου στημένος και δεν προσπαθεί ν’ αποδείξει τίποτα. Εντάξει στα λέω λίγο καθυστερημένα αλλά η τελευταία του εκπομπή με την Κωνσταντίνα Κούνεβα είναι από τα πιο ανατριχιαστικά πράγματα που έχω δει στην τηλεόραση. Δεν ξέρω αν έπρεπε να γίνει αυτό για να ξυπνήσουν εκεί στα γυαλιστερά γραφεία της κυβέρνησης και να ασχοληθούν πραγματικά μ αυτή την τραγική ιστορία (όπως θ άκουσες κι εσύ επικύρηξαν τους ενόχους για ένα εκατομμύριο ευρώ) ή απλά προσπαθούν να κερδίσουν συμπάθειες παίζοντας το ήρωες του έθνους. Το θέμα είναι ότι εγώ παρακολούθησα βουρκωμένη μια εκπληκτική γυναίκα με παιδεία και ήθος σε μία συζήτηση που δεν είχε σκοπό να κατασπαράξει κανέναν για να κερδίσει τηλεθέαση κι έναν δημοσιογράφο που θα τον χειροκροτώ πάντα. Ευχαριστώ.

Τέσσερις παράλληλες ιστορίες που τις συνδέει ένα γεγονός. Για τον καθένα έχει διαφορετική σημασία αφού για κάποιους είναι ενοχλητικό, γι’ άλλους πολύ σημαντικό αλλά το σίγουρο είναι ότι σε κανέναν δεν είναι αδιάφορο. Γραμμένο πριν τα λεγόμενα Δεκεμβριανά του Αλέξη, ο Γιάννης Τσίρος πυροβολεί κι η σφαίρα του προσγειώνεται κατευθείαν στο στόχο του. Χωρίς να εξοστρακιστεί σε κάποια αόρατη πέτρα προκαλώντας σε να ταυτιστείς και να φωνάξεις με όλη σου τη δύναμη για το παράλογο που θεωρείται σωστό.

Η δικαιοσύνη έχει τόσο μεγάλα προβλήματα όρασης και κρίσης που πετυχαίνει σπουργίτια αντί για μπεκάτσες , η πολιτική φοράει αλεξίσφαιρο και κλειδώνεται σε σπίτια που θυμίζουν φυλακή. Η αστυνομία με χτυπημένο πόδι δεν μπορεί να προλάβει κανέναν που της αντιστέκεται και προτιμάει την εύκολη διαδρομή, η δημοσιογραφία είναι στα όπλα έτοιμη να βγάλει την αλήθεια στη φόρα αλλά κάπου μπερδεύεται και χάνει το δρόμο. Μεσα σ όλα αυτά η ανθρωπιά και το συναίσθημα υποφέρουν κι ουρλιάζουν αλλά δεν ακούγονται πουθενά.

Η Άννα(συγκινητική Μυρτώ Αυγερινού) φεύγοντας απογοητευμένη από μια συνέντευξη, κάνει μια μηδαμινή κλοπή και προσπαθεί να ξεφύγει από την αστυνομικό που την κυνηγάει, ρίχνοντας τη κάτω και βάζει τον εαυτό της στη λίστα με τους καταζητούμενους. Όταν μια μέρα την εντοπίζουν, προτιμούν αντί να κουραστούν να την πυροβολήσουν στο πόδι κι από ‘κει ξεκινάνε όλα. Οι ήρωες (ένας πολιτικός με την έγκυο γυναίκα του, ένα δικαστικός με την υπηρέτρια του, ο παππούς της Άννας, ένας δημοσιογράφος, μία αστυνομικός και το θύμα) μέσα από απλές καταστάσεις προκαλούν έκρηξη,

Τα «Μάτια τέσσερα» σε κοιτάνε επίμονα αλλάζοντας ύφος και βλέμματα και οι ερμηνείες όλων είναι τόσο δυνατές(ένα χειρορότημα παραπάνω για τον Γιώργο Πυρπασόπουλο και τον Βασιλή Κολοβό) που δεν σ’ αφήνουν ήσυχο στην καρέκλα σου. Ένα έργο που πάντα θα μπαίνει στη λίστα των επίκαιρων με ιστορίες πολύ πιο πολύπλοκες απ’ ότι φαίνονται και με πανέξυπνους συμβολισμούς. Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη σκοτεινιάζει την ατμόσφαιρα και με τα επιβλητικά riffs των ροκάδικων κιθάρων ν’ ακούγονται σε διάφορες έντονες στιγμές φτιάχνει μια θεατρική μολότωφ. Κρύβεται στο υπόγειο της Πεσμαζόγλου έτοιμη να σε υποδεχτεί.

Κααααλο μήνααα! Λίγο πριν βγω στους δρόμους(αντε μπαταρία φόρτισε επιτέλους) για αριστουργηματικές λήψειςμε τη μηχανή, είπα να σου κάνω ένα καφέ για να πούμε αυτό…Καλά δεν είναι και το σημαντικότερο πράγμα του κόσμου αλλά ενταξει..Άκουσα χθες ότι ο Σπύρος Παπαδόπουλος παίρνει 65.ooo ευρώ το επεισοδιο για την εκπομπή του στην ΕΡΤ. ΕΞΗΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΙ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ εκεί στο τραπέζι της πλατωταβέρνας του. Η τσέπη τιγκάρει  δηλαδή. Και ok καλά κάνει ο άνθρωπος δε φταίει αυτός αφού του τα δίνουν σιγά μη σκεφτεί τα παιδιά στην Αφρική και τέτοια. Αλλά αυτη η ΕΡΤ τελικα είναι για τα πανηγύρια(κυριολεκτικά) . Υποτίθεται  ότι δεν έχει να φάει, παίρνει υπαλλήλους με το κιλό χωρίς να ξέρει πως θα τους πληρώσει αλλά για Eurovision και πάρτυ  ή τα έχει ραμένα στο στρώμα ή δανείζετε χωρίς να υπάρχει αύριο. Ναι μωρέ δεν υπάρχει καμία διάθεση για μιζέρια  απλά μη μας το παίζεις κακομοίρης και μετά να μου σκας με πάκους από μοβ…

Όλα όσα ήθελα να σου πω  , τα βροντοφώναξα στην kick@ in the ass εκπομπή!

Μαζευτήκαμε απόψε εδώ να πούμε για…το χέρι του Θεού του
Ολυμπιακού,τη cdάρα του Cayetano, τον ΣΑΚΗ της καινούριας κυβέρνησης,
το μπάχαλο της παλιάς και το δολοφονικό χαμόγελο της Ντόρας, τους πενηντάχρονους Asterix και Ovelix,το OST των Mastodon για κομιξομεταφορά στο σινεμά, το τραγούδι του Jarvis Cocker για το Fantastic Mr Fox  τη δύσκοληπερίπτωση του Κυνόδοντα, την Ψυχή βαθιά, το Rockwell στο Moon, Τον Sean
Penn που θα επισκεφτεί τον Φιντέλ Κάστρο, το απίστευτο trailer που
πρέπει να δεις οπωσδήποτε, τις παραστάσεις Μαύρο κουτί και Εγώ ελπίζω
να τη βολέψω, το πανηγύρι των Maraveyas Ilegal και την έκθεση του
Κων/νου Κακανιά…..

ps:υπάρχει ενα θέμα με τον ήχο αλλά θα φτιαχτεί την επόμενη φορά!

• Σου αφήνω και δύο κολλήματα αυτών των ημερών…

Το ξέρω έχω αργήσει μερες. Τo ξέρω έχει χάσει επεισόδια αυτος εδώ ο πολυχώρος. Τρέξιμο ρε συ με καινούριες δουλειές και διάφορα ωραία….Τώρα όμως θα επιστρέψω και θα στα πω όλα..hasta la vista και τέτοια..Προς το παρόν πάρε κάτι κομματάρες όσο θα ετοιμάζω μέσα κανένα ποστάκι….

Το Dazed and Comfused του Οκτωβρίου είναι τερατώδες. Με την καλή έννοια εννοείται. Το περιοδικό που πάντα μας προκαλεί μια σχετική πώρωση, στο τελευταίο του τεύχος μπήκε σ’ ένα από τα πιο γοητετυικά διεστραμένα μυαλά της μόδας και μεταμόρφωσε τις σελίδες του σύμφωνα τις εικόνες που είδε. Εμπνεύστηκαν από το σχόλιο του Alexander McQueen για τα υλικά μιας χρήσης και από την Frankestein collection της Rodarte(βλέπε Kate και Laura Mulleavy). Τότε γεννήθηκε το project Franken-fashion mask και παρουσιάστηκε μπροστά μας. Και κολλήσαμε άσχημα. Δεκατρείς σχεδιαστές κάνανε ανασκαφή στις αποθήκες των studio τους, έφτιαξαν ο καθένας τις δικές τους αυτοσχέδιες μάσκες και δημιούργησαν κάτι που θυμίζει αρκετά σε performance. Επίσης οι 11 απ’ αυτούς έλυσαν και κάποιες απορίες των τύπων του Dazed.

Οι Roberto Cavalli, Alexander Wang, Alexander McQueen, Bernhard Willhelm, Martin Margiela, Peter Pilotto, Ricardo Tisci, Walter Van Beirendonck, Hussein Chalayan, Gareth Pugh, Marios Schwab, Nasir Mazhar, Jean-Charles de Castelbajac, μπήκαν στο εργαστήριο και μετατρέψανε την πενταμορφη σε τέρας χωρίς όμως να έχουν κλειδώσει την αισθητική και τις ωραίες ιδέες απ’ έξω. Ο Daniel Jackson μάζεψε εξοπλισμό, φωτογράφησε τ’ αποτελέσματα με τη βοήθεια της Karen Langley στο styling και όλες οι φωτογραφίες εκτέθηκαν στο Red Bull Fashion Factory κατά τη διάρκεια του London Fashion Week.

Ο Roberto Cavalli με δικά του λόγια…

Ποια ήταν η έμπνευση σας για τη μάσκα;

Εμπνεύστηκα από την collection μου A/W09. Βρήκα διάφορα στοιχεία όπως πλέγμα, κολάρο, μεταλλικά φερμουάρ, τα οποία πήρα από μία μάσκα καρναβαλιού από ένα παρτυ που είχα κάνει στη βίλα μου κάποια χρόνια πριν. ήθελα να δημιουργήσω κάτι δυνατό κι εντυπωσιακό χωρίς να είναι γκροτέσκο ΄γ μακάβριο. Όπως στον Frankestein προσπάθησα να φτιάξω έναν κλώνο και αντί για αίμα χρησιμοποίησα διαμάντια και μεταλικό φερμουάρ και δέρμα αντί για για πετσί.

Ποιο πιστεύετε ότι είναι το πιο ενδιαφέρον πράγματα στο να φοράς μάσκα;

Μια μάσκα είναι μυστήρια, κρύβει το πρόσωπο και την ταυτότητα του άλλου. Ζητάει να αφαιρεθεί, να ανακαλυφθεί, η γυναίκα νιώθει τρομερά αισθησιακή και ότι έχει τον έλεγχο.
Τι σημαίνει για σας ο όρος «anti fashion»;

Για μένα σημαίνει να είσαι ανεξάρτητος, μοναδικός, ν ανακαλύπτεις και να δημιουργέις ένα στυλ και να κολλάς σ’ αυτό.

Αν ήσασταν ο Dr Frankenstein τι θα δημιουργούσατε;

Θα προσπαθούσα να κλωνοποιήσω τον εαυτό μου.

Ποιο ήταν το αγαπημένο σας αχρείαστο πράγμα που χρησιμοποιήθηκε για να φτιάξετε τη μάσκα;

Μεταλλικό πλέγμα με δέρμα από τη χειμερινή μου κολεξιόν.

(Όλες οι συνεντεύξεις των σχεδιαστών εδώ )

Όταν πάει κάποιος  να σου μιλήσει για το τι συνέβη σ’ ένα φεστιβάλ κινηματογράφου, πάνω κάτω περιμένεις τι θ’ ακούσεις. Για τις ταινίες που του άρεσαν κι αυτές που βαρέθηκε, τα πάρτυ, την όλη οργάνωση, τα ατόμα που είδε και γνώρισε, τις sold out προβολές, τα masterclasses. Όμως όταν κάποιος σου πει για τις Νύχτες πρεμιέρας που πάτησαν τα 15, σε καμία περίπτωση δε θα σου φανεί προβλέψιμη η ιδέα δύο  σουπερηρώων του φεστιβάλ, Νίκη Ξένου και Φαίδρα Βόκαλη. Συστήθηκε Α Temporary Area – Athens και ήταν τo project που απογείωσε  κυριολεκτικά τις Νύχτες και όλο το νεοκλασσικό κτήριο εκεί κάπου στην οδο Κολοκοτρώνη.Βάλε ζώνη- απογειωνόμαστε….Γιατί καλά τα καρέ και τα μεγάλα πανιά αλλά σε κρατάνε στο έδαφος.

Μάζεψαν 15 ελληνικά συγκροτήματα  (Monsieur minimal, maraveyas illegal, ION, my wet calvin, zebra tracks, night on earth, μητέρα φάλαινα τυφλή, minimaximum, monika, love boat orchestra, music for mice, Νikos Veliotis, pan pan-someday in postnoise, matteus, naono &melorman) για να παίξουν live και ζήτησαν απ’ τον Vincent Moon (διευθυντής φωτογραφίας του φοβερού μουσικού ντοκιμαντέρ All tomorrow’s parties, δημιουργός των Take Away Shows του site www. blogotheque.net και πρόσθεσε επίσης ότι είναι απ τους πιο θετικούς ανθρώπους και πιο ταλαντούχους καλλιτέχνες που μπορεί να γνωρίσεις) να τους κινηματογραφήσει. Το Booze ήταν ο χώρος που το φιλοξένησε και μεταμόρφωσαν τους τρεις ορόφους του μαγαζιού σ’ έναν ζωντανό οργανισμό γεμάτο αστείρευτη ενέργεια.

Πριν ξεκινήσουν όλα, έβλεπες να επικρατεί ένα απίστευτα παρείστικο κλίμα και η όλη ατμόσφαιρα τα έκανε όλα εντελώς οικεία. Μετά το action κι αφού μπήκαν οι ενισχυτές στο τέρμα,  άρχισε ένα μεγάλο πάρτυ, ένιωθες ότι ξαφνικά τα πάντα γέμισαν εκατομμύρια χρώματα, νότες, οι μελωδίες σ’ ακολουθούσαν παντού γράφοντας το soundtrack της κάθε στιγμής και απλά δεν ήθελες να βρεθείς πουθενά αλλού. Στις σκάλες, στο δρόμο, στους διαδρόμους, πάνω στο χαρακτηριστικό τραπέζι του μαγαζιού, στην είσοδο, στις τουαλέτες, όπου μπορείς να φανταστείς, υπήρχαν μουσικοί,  ο καθένας το δικό του στυλ, οι οποίοι δημιούργησαν κάτι σαν μια Βαβέλ  με διαφορετικές «γλώσσες» αλλά με την ίδια πόρωση.

Και ποιος ο σκοπός όλης αυτής της ιστορίας; Ο Moon (o οποίος είχε και τη βοήθεια του Thomas Rabillion) θα φτιάξει ένα μουσικό ντοκιμαντέρ το οποίο θα παρουσιαστεί στο επόμενο Διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου της Αθήνας- Νύχτες Πρεμιέρας και προσεχώς θ’ αποκαλύψει το τελικό αποτέλεσμα σε νέα ιστοσελίδα του. Και μετά όταν οι χώροι αδειάζουν κι ετοιμάζονται όλοι να φύγουν, οι ενισχυτές είναι στο mute και κλείνουν οι κάμερες,  απλά γουστάρεις που το έζησες κι όλα αυτά συμβαίνουν στη χώρα σου.  Προσγείωση και ραντεβού στο επόμενο ταξίδι…

• ps: photos by me-έχουμε copyrights!