Τις τελευταίες μέρες όποτε μπαίνω εδώ όλο κάτι γίνεται και πρέπει να φύγω πριν σου πω οτιδήποτε. Φαντάσου ότι πλέον είναι δύο οι δουλειές και ετοιμάζουμε και καινούρια έκθεση οποτε καταλαβαίνεις. Καλά χεστήκαμε τώρα δε σ ενδιαφέρουν αυτά απλά είναι πολλά αυτά που θέλω να πω και καταλήγω να λέω ελάχιστα. Απολογία τέλος.

Μου χουν σπάσει τα νεύρα μ’ όλη αυτή την ιστορία με την πανδημία της Γρίπης. Βλέπω σε μετρό και λεωφορεία τρομοκρατημένους ανθρώπους με μάσκες και χειρουργικά γάντια να κοιτάνε γύρω γύρω λες και θα τους επιτεθούν. Επικρατεί υστερία στα μέσα μεταφοράς με τις ανακοινώσεις για ανοιχτά παράθυρα και  προφυλάξεις. Χθες έλεγε μια κυρία ότι για όλα φταίνε οι μετανάστες και κοιτούσε τους πακιστανούς απέναντι της γεμάτη φόβο και μίσος. Έχεις και τους άλλους να σε πρήζουν με το εμβόλιο, να κυκλοφορούν βίντεο και διαφημίσεις υπέρ του με ύφος ότι θα έρθει η καταστροφή του κόσμου. Κι εννοείται τα κανάλια κι οι εφημερίδες χέζονται απ’ τη χαρά τους να τρομοκρατούν τους πάντες(μερικές μοιράζουν και μάσκες) με τρανταχτά ρεπορτάζ-θρίλερ και τίτλους μες τον πανικό. Ας σταματήσουν επιτέλους αυτό το γελοίο πανηγύρι τρόμου κι ας σκεφτούμε λίγο πιο ήρεμα-όχι δεν είμαι αναίσθητη απλά δε βρίσκω το λόγο να μεγαλοποιούμε κάποια πράγματα χωρίς κανέναν απολύτως λόγο.  Είναι μια γρίπη που δεν έχει σκοτώσει κανέναν υγιή άνθρωπο, αν δεις λίγο καλύτερα ο θάνατος προκαλέιται αν έχεις κι άλλα προβλήματα υγείας. Μην πανικοβάλλεσαι λες και θα ρθει το τέλος του κόσμου!

Μετα από τόσες μέρες μπορεί και να χεις ξεχάσει ότι ήρθε ο Yann Tiersen στην Αθήνα αλλα τέλος πάντων. Ήρθε χωρίς τ’ ακορντεόν και πολλά κομμάτια της Amelie  αλλά με κιθάρες και ηλεκτρισμένος από πάνω μέχρι κάτω και μας άφησε να τον ακούμε χωρίς να μας νοιάζει τίποτα άλλο. Αγνώριστος, ροκ και ατμοσφαιρικός και μ’ ολόκληρη μπάντα. Οι παραμυθένοι Your Hand in mine άνοιξαν το live-αυτό το δίδυμο είναι ένα miracolo! Αν τους βοηθούσε λίγο και ο χώρος με τα φώτα θα ήταν πολύ καλύτερα και γενικά το καινούριο Fuzz έχει διάφορα θέματα με εξαρισμούς και τα ποτά κι ελπίζω την επόμενη φορά να είναι καλυτερα.

• ΥΓ:Επιστρέφω με σιναμεαδικά πράγματα και άλλα….

Με κομμάτια σαν αυτό στο sountrack κι έτσι όπως είναι η ταινία καλύτερα να τ’ ακούσεις το σίκουελ του Twilight παρά να το δεις…Εκτός αν είσαι από τους άρρωστους με την θρησκεία οτυ λυκόφωτος.  Άλλο αυτό.

O Σταύρος Θεοδωράκης είναι σαν εξωγήινος σ’ όλο αυτό το πανηγύρι της ελληνικής τηλεόρασης. Ανέκαθεν τον ξεχώριζα απ’ όλους για όλη αυτή την αλήθεια που κουβαλάει και τις απίστευτες εκμπομπές του που σέβονται όλους τους καλεσμένους  σ’ όποιο χώρο κι αν ανήκουν. Νιώθεις ρε παιδί μου ότι βλέπεις έναν νορμάλ κι ειλικρινή άνθρωπο που δε θέλει να εντυπωσίασει κανέναν με βλακείες, δεν είναι καθόλου στημένος και δεν προσπαθεί ν’ αποδείξει τίποτα. Εντάξει στα λέω λίγο καθυστερημένα αλλά η τελευταία του εκπομπή με την Κωνσταντίνα Κούνεβα είναι από τα πιο ανατριχιαστικά πράγματα που έχω δει στην τηλεόραση. Δεν ξέρω αν έπρεπε να γίνει αυτό για να ξυπνήσουν εκεί στα γυαλιστερά γραφεία της κυβέρνησης και να ασχοληθούν πραγματικά μ αυτή την τραγική ιστορία (όπως θ άκουσες κι εσύ επικύρηξαν τους ενόχους για ένα εκατομμύριο ευρώ) ή απλά προσπαθούν να κερδίσουν συμπάθειες παίζοντας το ήρωες του έθνους. Το θέμα είναι ότι εγώ παρακολούθησα βουρκωμένη μια εκπληκτική γυναίκα με παιδεία και ήθος σε μία συζήτηση που δεν είχε σκοπό να κατασπαράξει κανέναν για να κερδίσει τηλεθέαση κι έναν δημοσιογράφο που θα τον χειροκροτώ πάντα. Ευχαριστώ.

Τέσσερις παράλληλες ιστορίες που τις συνδέει ένα γεγονός. Για τον καθένα έχει διαφορετική σημασία αφού για κάποιους είναι ενοχλητικό, γι’ άλλους πολύ σημαντικό αλλά το σίγουρο είναι ότι σε κανέναν δεν είναι αδιάφορο. Γραμμένο πριν τα λεγόμενα Δεκεμβριανά του Αλέξη, ο Γιάννης Τσίρος πυροβολεί κι η σφαίρα του προσγειώνεται κατευθείαν στο στόχο του. Χωρίς να εξοστρακιστεί σε κάποια αόρατη πέτρα προκαλώντας σε να ταυτιστείς και να φωνάξεις με όλη σου τη δύναμη για το παράλογο που θεωρείται σωστό.

Η δικαιοσύνη έχει τόσο μεγάλα προβλήματα όρασης και κρίσης που πετυχαίνει σπουργίτια αντί για μπεκάτσες , η πολιτική φοράει αλεξίσφαιρο και κλειδώνεται σε σπίτια που θυμίζουν φυλακή. Η αστυνομία με χτυπημένο πόδι δεν μπορεί να προλάβει κανέναν που της αντιστέκεται και προτιμάει την εύκολη διαδρομή, η δημοσιογραφία είναι στα όπλα έτοιμη να βγάλει την αλήθεια στη φόρα αλλά κάπου μπερδεύεται και χάνει το δρόμο. Μεσα σ όλα αυτά η ανθρωπιά και το συναίσθημα υποφέρουν κι ουρλιάζουν αλλά δεν ακούγονται πουθενά.

Η Άννα(συγκινητική Μυρτώ Αυγερινού) φεύγοντας απογοητευμένη από μια συνέντευξη, κάνει μια μηδαμινή κλοπή και προσπαθεί να ξεφύγει από την αστυνομικό που την κυνηγάει, ρίχνοντας τη κάτω και βάζει τον εαυτό της στη λίστα με τους καταζητούμενους. Όταν μια μέρα την εντοπίζουν, προτιμούν αντί να κουραστούν να την πυροβολήσουν στο πόδι κι από ‘κει ξεκινάνε όλα. Οι ήρωες (ένας πολιτικός με την έγκυο γυναίκα του, ένα δικαστικός με την υπηρέτρια του, ο παππούς της Άννας, ένας δημοσιογράφος, μία αστυνομικός και το θύμα) μέσα από απλές καταστάσεις προκαλούν έκρηξη,

Τα «Μάτια τέσσερα» σε κοιτάνε επίμονα αλλάζοντας ύφος και βλέμματα και οι ερμηνείες όλων είναι τόσο δυνατές(ένα χειρορότημα παραπάνω για τον Γιώργο Πυρπασόπουλο και τον Βασιλή Κολοβό) που δεν σ’ αφήνουν ήσυχο στην καρέκλα σου. Ένα έργο που πάντα θα μπαίνει στη λίστα των επίκαιρων με ιστορίες πολύ πιο πολύπλοκες απ’ ότι φαίνονται και με πανέξυπνους συμβολισμούς. Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη σκοτεινιάζει την ατμόσφαιρα και με τα επιβλητικά riffs των ροκάδικων κιθάρων ν’ ακούγονται σε διάφορες έντονες στιγμές φτιάχνει μια θεατρική μολότωφ. Κρύβεται στο υπόγειο της Πεσμαζόγλου έτοιμη να σε υποδεχτεί.

Κααααλο μήνααα! Λίγο πριν βγω στους δρόμους(αντε μπαταρία φόρτισε επιτέλους) για αριστουργηματικές λήψειςμε τη μηχανή, είπα να σου κάνω ένα καφέ για να πούμε αυτό…Καλά δεν είναι και το σημαντικότερο πράγμα του κόσμου αλλά ενταξει..Άκουσα χθες ότι ο Σπύρος Παπαδόπουλος παίρνει 65.ooo ευρώ το επεισοδιο για την εκπομπή του στην ΕΡΤ. ΕΞΗΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΙ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ εκεί στο τραπέζι της πλατωταβέρνας του. Η τσέπη τιγκάρει  δηλαδή. Και ok καλά κάνει ο άνθρωπος δε φταίει αυτός αφού του τα δίνουν σιγά μη σκεφτεί τα παιδιά στην Αφρική και τέτοια. Αλλά αυτη η ΕΡΤ τελικα είναι για τα πανηγύρια(κυριολεκτικά) . Υποτίθεται  ότι δεν έχει να φάει, παίρνει υπαλλήλους με το κιλό χωρίς να ξέρει πως θα τους πληρώσει αλλά για Eurovision και πάρτυ  ή τα έχει ραμένα στο στρώμα ή δανείζετε χωρίς να υπάρχει αύριο. Ναι μωρέ δεν υπάρχει καμία διάθεση για μιζέρια  απλά μη μας το παίζεις κακομοίρης και μετά να μου σκας με πάκους από μοβ…

Όλα όσα ήθελα να σου πω  , τα βροντοφώναξα στην kick@ in the ass εκπομπή!

Μαζευτήκαμε απόψε εδώ να πούμε για…το χέρι του Θεού του
Ολυμπιακού,τη cdάρα του Cayetano, τον ΣΑΚΗ της καινούριας κυβέρνησης,
το μπάχαλο της παλιάς και το δολοφονικό χαμόγελο της Ντόρας, τους πενηντάχρονους Asterix και Ovelix,το OST των Mastodon για κομιξομεταφορά στο σινεμά, το τραγούδι του Jarvis Cocker για το Fantastic Mr Fox  τη δύσκοληπερίπτωση του Κυνόδοντα, την Ψυχή βαθιά, το Rockwell στο Moon, Τον Sean
Penn που θα επισκεφτεί τον Φιντέλ Κάστρο, το απίστευτο trailer που
πρέπει να δεις οπωσδήποτε, τις παραστάσεις Μαύρο κουτί και Εγώ ελπίζω
να τη βολέψω, το πανηγύρι των Maraveyas Ilegal και την έκθεση του
Κων/νου Κακανιά…..

ps:υπάρχει ενα θέμα με τον ήχο αλλά θα φτιαχτεί την επόμενη φορά!

• Σου αφήνω και δύο κολλήματα αυτών των ημερών…

Το ξέρω έχω αργήσει μερες. Τo ξέρω έχει χάσει επεισόδια αυτος εδώ ο πολυχώρος. Τρέξιμο ρε συ με καινούριες δουλειές και διάφορα ωραία….Τώρα όμως θα επιστρέψω και θα στα πω όλα..hasta la vista και τέτοια..Προς το παρόν πάρε κάτι κομματάρες όσο θα ετοιμάζω μέσα κανένα ποστάκι….