ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΡΓΑ!

19 Δεκ.

ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ IS UNDER

CONSTRUCTION…

Advertisements

Στο ρινγκ με τους Planet of Zeus \m/

10 Νοέ.

Round 1. Είναι από τα καλύτερα και πιο πωρωτικά βίντεο κλιπ της εγχώριας βιντεοκλιπίστικης παραγωγής με υπεύθυνο τον Δημήτρη Τζέτζα ο οποίος βρίσκεται στον συντονισμό των σπιντάτων καμερών που τριγυρνάνε γύρω από το ρινγκ . Οι Planet of Zeus μετά από εκείνο το trailer που μας έβαλε σε μεγάλη αναμονή επιτέλους πέταξαν στον αέρα το βίντεο κλιπ του Vanity Suit, κομμάτι από τον δίσκο τους Macho Libre που είναι ικανό ν ανατινάξει μια Βουλή ολόκληρη.

Κόμικ λεπτομέρειες, underground ατμόσφαιρα από ταινίες του Guy Richie, χαρακτηριστικές φάτσες τύπων του υποκόσμου, ταμπελάκια Clutch σε φόρμες γιατρών, ο Δίας των πυγμάχων, μεγάλες δόσεις τεστοστερόνης κάνουν το Fight club των Planet of Zeus να μη θες να τελειώσει να σου δίνει hard rock γροθιές . Ε ναι προφανώς και θα πατήσεις Play και θα βγάλεις εισιτήριο για τις 25 Νοεμβρίου που θα εμφανιστούν στο An με τους Black Hat Bones και Stonebringer. Νοκ άουτ.

It’s Explosive showtime!

3 Οκτ.

Αυτή είναι η αιτία που υποφέρουμε (με την καλή έννοια) εμείς εδώ κι έχω να ρθω τόσο καιρό…Τσέκαρε το και προσεχώς θα σου πω και λεπτομέρειες…;)

Τέσσερα ροκάδικα κ@λαράκια στο ντουζ!

30 Αυγ.

Στα MTV VMAS τη στιγμή που μιλούσε ο Dave Grohl (και μετά παρέλαβε με τους υπόλοιπους το βραβείο για το καλύτερο ροκ βίντεο) σε κάποιον δημοσιογράφο ακούστηκε κάποιος να ρωτάει ποιος είναι αυτός με τα μακριά μαλλιά και τα μούσια. Όποιος κι αν είναι, καλύτερα να μασάει. Οι Foo Fighters έβγαλαν φέτος έναν δίσκο ( «Wasting light» )που είναι μέσα στις playlist με τα καλύτερα, δεν σ’ αφήνει να τον αφήσεις και ο Grohl κάθεται στο θρόνο των υπερκουλ τύπων στη μουσική γενικότερα.

Τέσσερα ροκάδικα κωλ***** σε μία ντουζιέρα. Το είναι το καινούριο NSFW βίντεο κλιπ όχι για κάποιο τραγούδι αλλά για την περιοδεία τους στη βόρεια Αμερική, δηλαδή σε περιοχές όπως Kansas, Pittsburg, Cleveland και απλά δεν φαντάζεσαι τι σκέφτηκαν για το promo video. Η σκηνή στο ντουζ έχει γίνει ήδη καλτ και γράφεται στις καινούριες σελίδες της μουσικής βιντεοκλιπίστικης ιστορίας για τα πιο αστεία πράγματα που έχουν προβληθεί ποτέ. Που είσαι Rob Zombie;

ΚΑΛΗ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

23 Αυγ.

Ο Gondry πάει τη Bjork στη σελήνη!

18 Αυγ.

Είναι κάπως οξύμωρο το ότι ο Michel Gondry δεν έχει καν Ipad κι ούτε πρόκειται ν’ αποκτήσει σύντομα( Είναι από τα πράγματα που με κάνουν να φρικάρω λέει χαρακτηριστικά) και δέχτηκε να γυρίσει το καινούριο βίντεο κλιπ της Bjork. Κι αυτό γιατί όπως έχουμε ξαναπεί το καινούριο της άλμπουμ «Biophilia» θα είναι άμεσα συνδεδεμένο με το ipad αφού τα κομμάτια του θα είναι παράλληλα applications στο apple σύμπαν.

Αν το σκεφτείς μπορεί να κάνει παράξενα και σουρεάλ βίντεο αλλά πάντα έχει στοιχεία που παραπέμπουν στην πραγματικότητα όπως έχει κάνει με προηγούμενα της Bjork (Human Behaviour, Bachelorette) αλλά και με άλλων όπως το Fell in love with a girl των White Stripes και «Heard em say» του Kanye West.

Στο «Crystalline» που σε κάνει ν αναφωνείς πως τα κατάφερε πάλι αυτή η Bjork και δημιούργησε ένα δικό της μουσικό κόσμο, πάει την επί 20 χρόνια φίλη του στο διάστημα μέσα σε προστατευτικές φούσκες , παίζει με τις ακτίνες φωτός και τους κομήτες , δείχνει σχέδια που θυμίζουν παιδικά παιχνίδια και παίρνει λίγα στοιχεία από βιντεοκλιπίστικη αισθητική 80ίλας. Το όλο αποτέλεσμα προέκυψε μετά από πολλές συζητήσεις με την Ιρλανδή genius, γυρίζοντας το κάθε πλάνο ξεχωριστά κι αλλάζοντας τα φώτα στο φιλμ. Για δες..

Ένα ιερό τέρας σε μονομαχία με το χρόνο

25 Ιολ.

Η Sylvie Guillem είναι από εκείνες τις περιπτώσεις χορευτριών που δύσκολα τις αγγίζεις για να την κριτικάρεις ακόμα κι αν είσαι ειδικός και ξέρεις ν’ αναγνωρίζεις όλες τις τεχνικές. Βρέθηκε «6.000 μίλια μακριά» κι επανήλθε σε ελληνική σκηνή 46 χρονών πλέον αλλά χωρίς να έχει χάσει καμία σταγόνα από το ταλέντο της να σ εντυπωσιάζει ακόμα και με μία απλή κίνηση του χεριού. Είναι αναπόφευκτο μία γυναίκα που συγκαταλέγεται μέσα στις ιδιοφυίες του χορού και αναφέρεται πάντα ως παράδειγμα σε μαθήματα νέων χορευτών να δεχτεί κριτική μέχρι και για την πιο μικρή λεπτομέρεια .Ταυτόχρονα βέβαια είναι άδικο να μην αναγνωρίζεται η προσπάθεια ότι καταφέρνει να πατάει αξιοπρεπώς τη σκηνή.

Η πρεμιέρα της καινούριας παράστασης της έγινε σ’ ένα Ηρώδειο περικυκλωμένο από πολύ υψηλές θερμοκρασίες και γεμάτο από κόσμο με ανάλογο εξοπλισμό να τις ρίξει. Ίσως η τελευταία της περιοδεία χωρίζεται σε τρία μέρη μ εκείνη να συμμετέχει στο πρώτο (Rearray) μαζί με τον Nicolas Le Riche, τους Aurelie Cayla και Kenta Kojiri στο δεύτερο (27′ 52») και την Guillem να κάνει το σόλο της στο τρίτο («Ajö»).

Το «Rearray» με τη Guillem και τον Le Riche μας προκάλεσε σε όλους μία μικρή αμηχανία χωρίς να ξέρουμε αν φταίει η μουσική που σε αρκετούς προκάλεσε εκνευρισμό ή η χορογραφία που δεν σε βοηθούσε να την κρατήσεις και μετά το τέλος της. Ενώ και οι δύο ήταν άψογοι τεχνικά , αυτό που έβγαινε ήταν άνευρο και θύμιζε περισσότερο πρόβα παρά κομμάτι παράστασης κάτι που φάνηκε και στην αντίδραση του κόσμου που καθυστέρησε αρκετά να χειροκροτήσει μόλις τελείωσε. Ίσως φταίνε οι μεγάλες προσδοκίες, οι οποίες πάντα την ακολουθούν κι ότι σ’ έναν τέτοιο χώρο περιμέναμε κάτι πιο εντυπωσιακό.

Με το που ξεκίνησε το «27’52»» όλα ηλεκτρίστηκαν. Ήταν σαν να σου έκανε κάποιος ηλεκτροσόκ, σε κράτησε ακίνητο στην καρέκλα και σε καθήλωσε να κοιτάς αποσβολωμένος την Aureile Cayla και τον Kenta Kojiri. Ακόμα και η παραμικρή κίνηση τους ήταν συγχρονισμένη με την επιβλητική ηλεκτρονική μουσική του Dirk Haubrich, η οποία είναι βασισμένη σε δύο μουσικά θέματα του Gustav Mahler, ήταν τόσο εκφραστικοί σε σημείο που νόμιζες ότι κι εκείνοι που κάθονταν στην τελευταία κερκίδα θα καταλαβαίνουν τις εκφράσεις τους με μία εκπληκτική χημεία μεταξύ τους και γέμισαν με τα ημίγυμνα σώματα τους τη λιτή σκηνή.

Όταν κρύβονται κάτω από τους τεράστιους γκρι τάπητες και κλείνουν τα φώτα, η σκηνή ανήκει αποκλειστική στη Sylvie Guillem για το αποχαιρετιστήριο σόλο της. Στο κέντρο βρίσκεται ένα ορθογώνιο video wall με την κάμερα να κάνει κοντινό στο πρόσωπο της για να ξεμακρύνει σιγά και να φανεί η φιγούρα της στις πραγματικές διαστάσεις της. Τότε είναι που η αληθινή Guillem ξεκινάει να χορέυει ντυμένη σαν μικρό κορίτσι σε κύκλους και τετράγωνα που σχηματίζουν οι προβολείς στο πάτωμα και έχοντας άμεση επαφή με τα visuals που πότε είναι η προβολή του εαυτού της και πότε κόσμος που στέκεται να τη δει (ακόμα κι ένας σκύλος).

Τo Ajo(Bye) είναι κάτα κάποιο τρόπο ένα παιχνίδι ενηλικίωσης που σταδιακά μεταμορφώνει τη Guillem και παρακολουθείς ένα «ιερό τέρας» σε μονομαχία με τον χρόνο. Με την καθοδήγηση του Mats Ek και τις μουσικές του Ludwig Beethoven Σονάτα για πιάνο έργο 111, Arietta») να βρίσκονται στα πόδια της, μπορεί κάποιες στιγμές να επαναλαμβάνει κινήσεις άλλων έργων της αλλά τη θαυμάζεις τρομερά όταν τη βλέπεις μετά από τόσα χρόνια να την κατακλύζει ένα υπέρμετρο πάθος γι’ αυτό που κάνει, να έχει τόσο ενέργεια και να μη σου δίνει απλά μία αρπαχτή όπως θα μπορούσε άνετα να κάνει. Και μπορεί να πρόκειται για σόλο αλλά στο τέλος επιστρέφει στην αρχή και χάνεται σ’ ένα πλήθος κόσμου..