LOW BATT…Είναι κάτι στιγμες που θες να ξεφύγεις….

2 Δεκ.
LOW BATT…
Είναι κάτι στιγμες που θες να ξεφύγεις. Με μια κίνηση να βρεθείς κάπου αλλού. Να παγώσουν όλοι και όλα γύρω σου. Που εύχεσαι να είχες το «μαγικο ραβδί» που είχε η κοπέλα με τα κόκκινα μαλλιά στο «Όνειρο του σκύλου» κι έλεγε 1,2,3, το χτυπούσε και τσουπ! εξαφανίζονταν η ίδια ή οι ανεπιθύμητοι. Ή να ήσουν ο Χάρι Πότερ, ο Κόπερφιλντ όποιος θες τέλος πάντων δε θα τα χαλάσουμε εκεί. Μπορεί να φταίει κι η φάση πο βρίσκεσαι. Ότι δηλαδή έχεις κλείσει τα 20, μισείς τη σχολή σου, θες πιο πολλά λεφτά, τα πάντα γύρω σου τρέχουν και προσπαθείς να τα προλάβεις, θες να γυρίσεις τον κόσμο, να κάνεις πολλά πράγματα ταυτόχρονα, μένεις με τους γονείς σου.
Με λίγα λόγια να α ν ε ξ α ρ τ η τ ο π ο ι η θ ε ί ς αλλά δε μπορείς. Που σημαίνει ότι δε θες να στα πρήζουν που πας και τι κάνεις ούτε γιατί δεν πάς στη σχολή που είναι σ’ ένα άκυρο νησί, ούτε γιατί τρέχεις όλη μέρα στα θέατρα, στα σινεμά και στις συναυλίες. Γιατί έτσι γουστάρω, σκέφτεσαι. Και δε μπορείς να κάνεις αυτά που θες γιατί πρέπει τις μισές μέρες τις εβδομάδας να είσαι εκτός Αθηνών. Κι είναι και τ’ άλλο. Που δε μπορείς να συννενοηθείς με το γονιό σου και όταν σου μιλάει είναι σαν αυτές τις ταινίες που όταν κάποιος κουράζεται απ’ αυτά που λέει ο συνομιλητής του, δείχνει τον δεύτερο ν ανοιγοκλείνει το στόμα του χωρίς ήχο.
Πρόσθεσε επίσης ότι έχεις έναν απίστευτο μαλακομαγνήτη με τεράστια ισχύ τελειωμένων γκομενακίων (δεν υπάρχει αυτή η λέξη αλλά δεν πειράζει) κι αναρρωτιέσαι μήπως γράφει κάπου πάνω σου «ΚΟΥΤΣΟΙ, ΣΤΡΑΒΟΊ ,ΚΑΜΈΝΟΙ ΕΛΆΤΕ» με γράμματα που φαίνονται μόνο μ’ εκείνους τους φακούς blacklight. ΚΙ επίσης το καλύτερο για το τέλος: Κάνεις πράγματα σημαντικά για σένα κι όταν προσπαθείς να τα προωθήσεις στον «κόσμο των μεγάλων» δε σε παίρνουν στα σοβαρά γιατί πολύ απλά είσαι ένα 20χρονο φοιτητάκι και πρέπει να περιμένεις να μεγαλώσεις καμιά πενταετία ακόμα και τότε βλέπουμε. Υπάρχουν βέβαια κι εξαιρέσεις αλλά όπως πάντα είναι λίγες.
Κί όλα αυτά όταν προσπαθείς πάντα να βλέπεις τα πράγματα θετικά και να ξυπνάς το πρωι ρίχνοντας ένα χαμόγελο στον καθρέφτη. Όμως κάποια μέρα ξεσπάς και νομίζεις ότι η θετική μπαταρία σου τελείωσε και δε βρίσκεις πουθενά το φορτιστή. Όπως σήμερα. ΜΗΠΩΣ ΤΟΝ ΕΙΔΕΣ ΠΟΥΘΕΝΑ;
Advertisements

Ένα Σχόλιο to “LOW BATT…Είναι κάτι στιγμες που θες να ξεφύγεις….”

  1. Zarathustra Δεκέμβριος 11, 2006 στις 1:47 μμ #

    Να’μαι και εγωωωωωωωωωωώ….λοιπόν ήρθα σαν το δικηγόρο του διαβόλου να επιδεινώσω τις ενδότερες ανησυχίες σου…. που κάτι μου λεέι θα διαιωνίζονται για πολλά χρόνια ακόμη…όπως συμβαίνει π.χ. και στον δικό μου κόσμο που οδεύει περιχαρής απο τα 26 στα 27 …δεν είναι αυτός ο κανόνας απλά επειδή έχω κατανοήσει το ποιόν του χαρακτήρα σου..είναι δύσκολα τα χρόνια για ανθρώπους υποψιασμένους…
    αυτό που μετά λύπης μου αντιλαμβάνομαι μέσω του post σου είναι οτι πολλά πράγματα εξελίσσονται όμως οι καταστάσεις που με περιβάλλουν παραμένουν οι ίδιες…όπως αναφέρεις το θέμα της ανεξαρτητοποίσης, του πρηξίματος, της ανυπαρξίας χρημάτων, της ανούσιας σχολής που έχεις περάσει…όπως και της στατικής μηχανής Duracell που βρίσκεται καλωδιωμένη στο στόμα των γονιών μας με αποτέλεσμα να φαντάζει σαν ένα καρτούν που ουρλιάζει βγαλμένο απο τον βουβό κινηματογράφο…μιας και οι τσιρίδες τους δεν οδηγούν εν τέλει πουθενά….όλα αυτά όμως δεν θα πάψουν να υπάρχουν είτε είσαι 20 είτε 25 είτε 30 απο την στιγμή που βολευόμαστε σε μια κατάσταση και δεν έχουμε τα guts να απεγκλωβιστούμε απο τις «φτερούγες της πατρικής/μητρικής ζέσης»…και όταν το σύστημα δεν βοηθάει στην πρόωρη ωρίμανση μας…απο την άλλη αναρωτιέμαι ποιον θεωρείς «κόσμο των μεγάλων»…τους γονείς σου, τον αδελφό σου…ποιός είναι αυτός που δεν σε παίρνει στα σοβαρά….είσαι αρκετά μεγάλη πλέον στην ηλικία των 20 με κρίση και ευρηματικότητα άξια να φέρει εις πέρας καταστάσεις..τι νομίζουν οτι θα αλλάξει στον χαρακτήρα σου στα 25 π.χ.τίποτα στο εγγυώμαι εγώ..ίσως να γινεις πιο έμπειρη …ίσως γίνει πιο πλούσιος ο κατάλογος σου εσωκλείωντας και άλλα ανεγκέφαλα τελειωμένα γκομενάκια χαχαχαχαχα-αν και στο απεύχομαι- αλλά η Κική δεν θα αλλάξει..είσαι ένα διαμορφωμένο άτομο πλέον …όταν το πιστέψεις εσύ πρώτα και πειστείς για αυτό….ίσως τότε το περάσεις και στους άλλους…εγώ απλά σου δείχνω τον δρόμο …τον τρόπο πρέπει να τον βρείς μόνος σου όπως πολύ σοφά εικάζεται και ο Φρήντριχ Νίτσε….
    Με εκτίμηση
    Ουριοκαληηηηηηηή η Καμμένη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: