jeux d’enfants….

29 Μάι.

Σήμερα ξύπνησα-με ξυπνήσανε δηλαδή τα μισά μέλη της λωλοοικογένειας που επέστρεψαν απ το τριήμερο!- και βρήκα στο σαλόνι κάτι αντεγραμμένα cd της Έλλης Πασπαλά, του Πορτοκάλογλου, Χατζιδάκι, της Μελίνας Μερούρη και της Cesaria Evora..Ούτε ξέρω ποιος τα ‘φερε αλλά έβαλα ν’ ακούγεται στη διαδικασία ξυπνήματος, πρωινά και τέτοια, αυτό της Cesaria και κατάλαβα αμέσως γιατί η Τσου είναι τόσο χαρούμενη όποτε ξυπνάει με τα cd της(σχεδόν κάθε μέρα δηλαδή)! Κοιτάω τον καιρό έξω κι όλα τα σύννεφα έχουν πάει ταξίδι σ’ άλλες πολιτείες και μέσα στο κεφάλι μου γίνεται ένα μπάχαλο. Δε σου τη σπάει όταν ξυπνάς έτσι; Όταν η κεφάλα σου νομίζεις ότι ζυγίζει 100 κιλά κι όλα για κάποιο λόγο, έχουν έχουν γίνει ένα κουβάρι; Τεεελος πάντων…

Moυ είπαν χθες ότι ένα 8χρονο αγοράκι πήδηξε απ’ τον 7ο όροφο της πολυκατοικίας του γιατί νόμιζε ότι ήταν ο Spiderman. Σοκ.

Λίγο πριν μου το πουν, είδα στο δρόμο δύο παιδάκια στην ίδια ηλικία περίπου να κρατάνε δύο τεράστιες ψεύτικες πιστόλες με καψούλια και κόκκινα λέιζερ όπως αυτά των ελευθερων σκοπευτών και να «παίζουν» πόλεμο.

Επίσης κάθε μέρα σχεδόν περνάω επειδή είναι ο δρόμος μου, από ένα Ιντερνετ καφέ και συνομίληκοι τους λιώνουν στα video games για ώωωρες. Έχω πετύχει κι η ίδια να έρχεται το παιδάκι και να προπληρώνει 10 και 15 ώρες!

Δεν αντέχεις εν τω μεταξύ να κάτσεις πάνω απο μισάωρο σ’ αυτό το θάλαμο αερίων από την κάπνα-γιατί είναι και μούρες και πρέπει να καπνίζουν- από και το βρισίδι που ρίχνουν μεταξύ τους γκαρίζοντας. Μέχρι και στα χέρια έχουν πιαστεί γιατί δεν έγινε καλή συννενόηση και ο άλλος σκότωσε λάθος άνθρωπο. Είναι χωρισμένοι σε στρατόπεδα και σκοτώνονται εικονικά με όπλα τους τα χειριστήρια και το μάτι να γυαλίζει. Αγρίμια κανονικά. Στον κόσμο τους δεν υπάρχουν κανόνες και νόμοι, κάνουν τα πάντα χωρίς να τους λέει κανείς τίποτα. Γι’ αυτό μετά όταν τα βλέπεις έξω στον πραγματικό κόσμο, παρασύρονται και συμπεριφέρονται σαν και είναι κάποιοι από τους ήρωες αυτών των υποτιθέμενων παιχνιδιών τους .. Ακούς να βγαίνουν απ’ το στόμα τους εντελώς φυσικά πράγματα που δεν τα λέει κι ο πιο μεγάλος βοθρόστομος, ψάχνουν την παραμικρή αφορμή να ζωντανέψουν το Fight club, βλέπουν Happy tree friends και γουστάρουν, τους δίνει τεράστια χαρά να σακατεύουν γάτες(nosy το νου σου!) και σκυλιά στο δρόμο με αεροβόλα και κλωτσομπουνιές..little monsters με λίγα λόγια. Η κατάσταση έχει γίνει γκέτο, μαφία. Αν δε δηλώνεις παίχτης counter strike κτλ είσαι φλωράκι, nerd και παρείσακτος, ο ψωριάρης χώρια ένα πράγμα. Σε λίγο θα τα βλέπεις με μαύρες καπαρντίνες και γούνες, αλυσίδες, πούρα, όλο το μαλλί με ζελέ πίσω να φαίνεται η χτένα, να δίνουν τα χέρια για χειροφίλημα και θα πετάνε ατάκες τύπου «Ι’ll make you an offer you can’t refuse».Κορλεόνε Τζούνιορ.

Άσε και το άλλο. Το πλέον παθέτικ. Μπορείς να έχεις μια δεύτερη ζωή, αυτή που δε μπόρεσες να χεις και πάντα ζήλευες, να είσαι ένας άλλος με διαφορετικό όνομα, σπίτι,φίλους κτλ μέσω ενός παιχνιδιού, του περιβόητου sims. Θυμήθηκα τώρα ένα έρθρο που ‘χε γράψει ένας video gamer, μαθητής Λυκείου, στο περιοδικό που κάναμε μέχρι πέρσυ μαζί με μαθητές κι έλεγε ότι τα «video games είναι τέχνη». Και πιο συγκεκριμένα: «Μέσα λοιπόν σ ‘ ένα κυκεώνα αλληλεπιδράσεων διαφόρων κόσμων και κανόνων η διασκέδαση όχι μόνο δε χάνεται αλλά ξετρυπώνει παράδοξα αφαιρώντας οποιαδήποτε αμφιβολία για το ότι τελικά αυτό που απολαμβάνει κανείς δε μπορεί, παρα να είναι ένα είδος τέχνης. Γιατί; Μάλλον για τη μοναδικότητα του να αναμιγνύει όχι μόνο διάφορα είδη τέχνης αλλά και ρεαλισμών.(…) Γραφικά σενάριο,μουσική, χορογραφία, αισθητική(καλλιτεχνική αξία δηλαδή), κινηματογραφική εμπειρία. Μήπως όμως μερικά από τα κριτήρια που χρησιμοποιούμε είναι μορφές τέχνης;Μηπως αυτο είναι ένα πρόβλημα που αποκλείει το χαρακτηρισμό στα βίντεο παιχνίδια ως τέχνη και τα εντάσσει σε μια ιδιόμορφη και φυσικά ανεπίσημη κατηγορία ψευδοτέχνης που εκπορεύεται από τέχνη;»

Δεν κατακρίνω τον οποιοδήποτε που έχει αυτό το χόμπι αλλά δε δέχομαι αυτόν τον φανατισμό και την υπερβολή. Μιλάμε για κανονικό κάψιμο εδώ όχι αστεία. Και αναφέρομαι ειδικά στις μικρές ηλικίες που δεν μπορούν να καταλάβουν και τόσο εύκολα πως εξελίσσεται η κατάσταση και την επίδραση στον τρόπο που συμπεριφέρονται κι αντιδρούν. Δε γίνεται να μην ανησυχείς. μη σ’ απασχολήσει λίγο.Φαντάσου να είσαι γονιός και να μη μπορείς να το ελεγξεις. Και να σου πω για συνομίληκους μου, εκεί τους απλά τους λυπάμαι. Να γυρνάω από ξενύχτι 5 το πρωι και να τους βλέπω να πορώνονται εκεί μέσα. Είχα συναντήσει ένα γνωστό μου αναμαλλιασμένο με κατακόκκινα μάτια και μαύρους κύκλους να τρώει σουβλάκι λέγοντας μου ότι κάνει διάλλειμα και ξαναπάει.βιντεοπρεζάκι. Ή το άλλο που δε βγαίνει ο άλλος για να κάτσει σπίτι του να τερματίσει το παιχνίδι.

Μπορεί και να ‘ναι η τέχνη των 00’s και να μην το χουμε πάρει χαμπάρι, τι να πω…

Advertisements

4 Σχόλια to “jeux d’enfants….”

  1. papo Μαΐου 30, 2007 στις 9:57 πμ #

    ναι δεν την έχεις χαμπάρι…
    να γυρνάω απο ξενυχτι στις 5 η ώρα το πρωί – μέσα σε ένα γαμημένο club με 100 άλλους μαλάκες να καπνίζουν να μου σερβίρουν την μπόμπα ποτό να είμαι με άλλες 10 παρέες λυκοφίλίες και πόζες – να λέμε τι καλά περνάμε – ενω ουσιαστικα βαριόμαστε – να φοράμε πλαστικα χαμόγελα και να συμβιβαζόμαστε με τα πάντα!

    να σου πω κάτι μερικές φορές ειναι πιο fun να κάνεις kill εικονικά zombie απο την ψεύτικη κοινωνική ζωή και καταξίωση που μας προσφέρει η σήμερον ημέρα!

  2. tf Μαΐου 30, 2007 στις 1:05 μμ #

    Την ιστορία με το παιδάκι δεν την ήξερα και μ’έβαλες στο ψάξιμο… Τη βρήκα και σοκαρίστηκα. Το ατύχημα έγινε το 1998 και ήταν 2 χρονών. Φυσικά του έμειναν αρκετά κουσούρια αλλά τουλάχιστον ζει. Εδώ το άρθρο.

    Παλιότερα (πολύ πριν όμως!) έπαιζα κι εγώ με videogames σε κανένα Playstation ή Nintendo. Ποτέ σε υπερβολικό βαθμό και φυσικά χωρίς να επηρεάζει τη κρίση αλλά και τη κοινωνικότητα μου. Τώρα πια δε με ενθουσιάζουν σχεδόν καθόλου. Λέω σχεδόν γιατί μπορεί μια φορά το μήνα να μαζευτούμε 6-7 άτομα και να ασχοληθούμε με κάποιο multiplayer παιχνίδι που φυσικά έχει αρκετό χαβαλέ και πλάκα και σίγουρα εστιάζει στη παρέα και όχι στη ατελείωτη πώρωση των game-freeks.

  3. loli9 Μαΐου 30, 2007 στις 1:55 μμ #

    papo->Σέβομαι την άποψη σας φίλτατε Πάρι αλλα εντάξει αυτό που λες τώρα είναι και λίγο υπερβολή… Δε λέω ότι δεν έχει fun καμιά φορά αλλά όχι να σκέφτεσαι τόσο πεισιμιστικά και να βρίσκεις καταφύγιο εκει επείδή είναι ο κόσμος μας έτσι!

    tf->Όχι είναι άλλο παιδάκι αυτό που λες. Αυτό που ανέφερα έγινε αυτές τις μέρες απ’ ότι μου είπανε..

    Αυτό που είπα και στον Πάρι από πάνω, οκ μια φορά στο τόσο ναι κι εγώ θα το κάνω αλλά ΌΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ!

  4. tf Μαΐου 30, 2007 στις 2:02 μμ #

    Α δηλαδή κι άλλο είναι… καλά, έχει ξεφύγει η φαντασία των παιδιών… αν διάβασες πιο κάτω, άλλο ένα έπεσε ως Batman.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: