ΦΕΣΤΙΒΑΛΙΚΗ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ (vol.3)

29 Σεπτ.

Και η αποβλάκωση συνεχίζεται…χαχα! Ελα κάτσε να σου βάλω καφέ και να στα πω…

Λοιποοοον, συνεχίζεται να γίνεται χαμός σε όλες τις προβολές όπως επίσης να βρέχει πολύ ωραίο κόσμο(μη γελάς το ξέρω ότι σ’ενδιαφέρει! Όπου ακούσεις πολλά ωραία γκομενάκια εκεί εσύ:-Ρ) όπως πάντα σ’ αυτές τις Νύχτες αλλά και να προβάλλονται και καλεεες ταινιες.

Η πιο καλή γκαρσόνα είναι η Keri Russel ή αλλιώς η«Waitress» ,η οποία είναι το φετινό «Little miss sunshine» του φεστιβάλ. Δηλαδή αυτό που λένε οι κριτικοί feel good ταινία η οποία πήγε ανέλπιστα καλά στα «δυσκοίλια» με τις ανέξαρτητες παραγωγές, ταμεία της Αμερικής και συμμετείχε επίσης στο φεστιβάλ του Σάντανς. Φτιάχτηκε για να φτιάξει τις διαθέσεις δείχνοντας παράλληλα dark sides, να μεταφέρει θετική ενέργεια και μικρά μηνύματα. Αισθάνεσαι όπως ακριβώς αυτοι που τρώνε τις πίτες τις πρωταγωνίστριας: Ευφορία, γελάς συνέχεια χωρίς λόγο φτάνοντας σε σημείο ν’ ανησυχήσουν οι φίλοι σου κι όλα καλά όλα ανθηρά! Αυτό που χαλάει το όλο κλίμα είναι ότι δυστυχώς η σκηνοθέτης,σεναριογράφος, ηθοποιός Adrienne Shelly που παίζει κι ένα ρόλο, δολοφονήθηκε πέρσυ το Νοέμβριο.

Στην επόμενη σελίδα, βρίσκεται ο Sam Riley..(βλέπε μελλοντικός μου σύζυγος:-Ρ) Για το «Control» όταν βγήκαμε έξω δεν ήξερα τι θα μπορούσα να γράψω. Ύστερα, περπατήσαμε με τη Μ. αντί να πάρουμε μετρό για να πάμε να βρούμε τους άλλους αν και καμιά μας δεν ήταν σε «mood» για πάρτυ εκείνη τη στιγμή. Προσπαθήσαμε να πουμε τι έγινε εκείνες τις δύο απρόμαυρες ώρες. Ήταν σαν να ζωντανεύει ένα ποίημα λυρικό με μουσικές βγαλμένες απο το σκοτάδι για να φωτίσουν μια προσωπικότητα που ήταν καταδικασμένη να περιβάλλεται από γκρίζα σύννεφα και μαύρους καπνούς. Ο τύπος με την περίεργη κίνηση, τα τρομερά εκφραστικά μάτια και τη μελαγχολική φωνή. Τόσο μικρός, τόσο αθώος.. «αυτό όλο είναι σαν να συμβαίνει σε κάποιον άλλον που φοράει το δικό μου πετσί « λέει κάποια στιγμή και πριν καλά καλά καταλάβει τον κόσμο απλά αφέθηκε να τον παρασύρει το σχοινί. Και όπως λεει κι ένα τραγούδι της δικής μας εποχής «he had a secret smile» μόνο για εκείνη που φοβήθηκε μήπως τον ερωτευτεί και που τον κράταγε μακριά απο την ασφυκτική χωρίς έμπνευση πόλη του κι ό,τι τον καθήλωνε εκεί. Ένα χαμόγελο που όταν έβγαινε στην επιφάνεια ξεχείλιζαν χρώματα παντού…Our respect run so dry?… Yet there’s still this appeal..that we’ve kept through our lives..Love will tear us apart again…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: