*E*Y*X*A*Ρ*Ι*Σ*Τ*Ω*:-)

11 Οκτ.
  • Είναι η πρώτη φορά που δημοσιεύω στον τοίχο του loloπολυχώρου ένα σχόλιο…Αυτή η απάντηση όμως του EIKOSIEPTA στο προήγουμενο ποστάκι είναι ένα άλλο θέμα..ειδική περίπτωση που άγγιξε αρκετούς..Ιδού…

«Η αλήθεια είναι ότι οι άντρες έχουμε γεμίσει ανασφάλειες τα τελευταία χρόνια με αποτέλεσμα να μην τολμάμε, να “κολλάμε” που λέμε. Είναι αλήθεια, όμως, και ότι κατά το ήμισυ φταίνε και οι γυναίκες γι’ αυτό.
Είναι η δική μου άποψη και πριν προλάβει κάποιος/α να με πει μισογύνη, θέλω να πω ότι προσωπικά δε νιώθω καθόλου ανασφαλής (ή σχεδόν καθόλου…) και ότι λατρεύω τις γυναίκες. Τις ΓΥΝΑΙΚΕΣ! Γιατί εκτός του ότι οι άντρες τείνουν να εξαφανιστούν, το ίδιο συμβαίνει και με τις γυναίκες. Και μη με ρωτήσετε γιατί τα λέω όλα αυτά. Το ξέρουμε όλοι λίγο – πολύ, έτσι είναι… Οι μεν κατηγορούν τους δε ότι δεν ξέρουν τι θέλουν και μετά οι δε τους men (χαχα) ότι δεν είναι ο εαυτός τους και στην προσπάθεια να βγει κάτι άλλο, χάνουν το παιχνίδι και ίσως την αρρενωπότητα τους, τη θηλυκότητα τους. Αλήθεια είναι, μόνο που συμβαίνει και στις δύο πλευρές ακριβώς το ίδιο πράγμα. Είναι άσχημο, αλλά συμβαίνει. Το θέμα είναι πως την παλεύουμε με όλα αυτά.
Το παιχνίδι, άλλωστε, νομίζω πως το έχουμε χάσει προ πολλού. Δεν είναι θέμα ψυχολογίας, κάρματος, ανάδρομου Ερμή ή ό,τι να ‘ναι τέλος πάντων! Το παιχνίδι χάθηκε, εκεί που χάθηκε και η απλότητα, εκεί που σταματήσαμε να ονειρευόμαστε γιατί φοβηθήκαμε μήπως μας πούνε φαντασμένους (εξαιρετικά όμορφος χαρακτηρισμός!), εκεί που στο βωμό ενός προτύπου (τη μισώ αυτή τη λέξη με τη σημερινή της έννοια), θυσιάσαμε τη μοναδικότητα μας.
Δεν βρίσκω περίεργο όταν ένας άντρας είναι ευαίσθητος, κυρίως με τις γυναίκες. Δεν βρίσκω καθόλου περίεργο ένας άντρας να έχει ανασφάλειες, ακόμα και μεγάλου μεγέθους, στην εποχή που ζούμε. Όπως δεν βρίσκω περίεργο κάτι αντίστοιχο να συμβαίνει με τις γυναίκες.
Ο άνθρωπος είναι υποχρεωμένος να τολμά σε όλα τα επίπεδα, αλλά αυτό χρειάζεται στήριξη από τα αγαπημένα του πρόσωπα, αν δεν τον πιστέψει ο/η σύντροφος του, τότε ποιος θα τον πιστέψει;
Έχω την άποψη πως οι σχέσεις θέλουν θυσίες, όπως θέλει θυσίες συνέχεια η καθημερινότητα μας. Να δίνεσαι όσο μπορείς. Όλα αυτά ως ένα βαθμό βέβαια. Δε λέω να γίνουμε η πατερίτσα των άλλων για να ορθοποδήσουν οι ίδιοι πάνω μας, αλλά ίσως να δούμε με άλλο μάτι τον/την σύντροφο μας, όταν πιστέψουμε ειλικρινά και εμείς οι ίδιοι πως μπορεί να αλλάξει, ακόμα κι αν όλα τα στοιχεία δείχνουν το αντίθετο. Όταν δούμε, φευγαλέα, μια φλόγα στα μάτια του, την οποία δεν την είχαμε προσέξει πριν ή την είχαμε δει και στην πορεία την ξεχάσαμε. Το να του/της δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία (πολύ κλισέ αλλά δεν πειράζει), αν μη τι άλλο, δείχνει τόλμη και, για μένα, αυτό είναι το ζητούμενο. Να τολμάμε, ακόμα κι αν σπάσουμε τα μούτρα μας (οι καλύτερες φάσεις της ζωής μου έχουν έρθει μετά από τεράστια λάθη).
Loli, σου λέω ξεκάθαρα πως το “παραλήρημα” μου δεν οφείλεται σε αυτά που έγραψες, άλλωστε δεν μπορείς να κρίνεις μια σχέση από ένα κείμενο και όλα αυτά είναι πιθανό να σου φανούνε άσχετα με την περίπτωση σου. Με αφορμή αυτά όμως, μου ξύπνησαν μνήμες από προσωπικές εμπειρίες που απλά ήθελα να τις καταγράψω και να τις μοιραστώ. Το συμπέρασμα που βγάζω εγώ, όσον αφορά τις σχέσεις (ό,τι σχέσεις κι αν είναι αυτές), περιλαμβάνεται όλο σε μια λέξη: κατανόηση. Μέχρι να συναντήσουμε αδιέξοδο. Και να το ξεπεράσουμε…

Συγνώμη για το μεγάλο κείμενο, αλλά και μόνο ότι το έγραψα, μου έκανε καλό! Ευχαριστώ!»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: