ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

20 Μαρ.
(ή αλλιώς δύσκολοι καιροί για ρομαντικούς. Απεργίες, φωνές, βρισίδια…Φύγε για λίγο απ’ολα αυτά τ’ασχημα που γίνονται γύρω σου, δείξε τα δόντια σου για να χαμογελάσεις και διάβασε σε παρακαλώ τους στίχους να γεμίσεις θετική ενέργεια… γιατί μου φαίνεται πολλοί έχουμε γίνει αυτά που κοροιδεύουμε…κυνικοί, δυσάρεστοι κι ανέκφραστοι..με λίγα λόγια έχουμε περάσει στην dark side..άντε άντε ΓΙΑ ΠΑΡΕ ΤΟ ΑΛΛΙΩΣ…Και κάθε φορά που πέφτεις.. να σηκώνεσαι!)
  • ….ΕΝΑ ΚΛΕΜΜΕΝΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ-ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ….
Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
και θα ‘ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
γιατί μια καινούρια αγάπη θα χύνεται σα μέλι
κι από ένα σημείο τής Γης αυτός ο ήλιος θ’ ανατέλλει
πιο όμορφος από ποτέ / σα στρογγυλό χρυσάφι
θα λάμψει στο βλέμμα σου σα μεγάλο διαμάντι
Κι εγώ που κάνω όνειρα χωρίς να κοιμάμαι
περνάω μέσα από ένα κρύσταλλο χωρίς να φοβάμαι
γιατί τα όνειρα που κάνω όταν περπατώ στο δρόμο
είναι πιο έντιμα απ’ αυτά που μας πλασάρει ο νόμος
ο νόμος μιας εταιρίας, ο νόμος μιας πολιτείας
Η χώρα μου είναι αποικία μιας πιο μεγάλης αποικίας

Χρώματα απ’ τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα
μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ’ το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

Είναι σα μαγνήτης που με κάνει να ονειρεύομαι
να μιλάω στα κτίρια, στα σύννεφα, ή να προσεύχομαι
Να ‘χα μια θάλασσα έξω απ’ το σπίτι μου
κι όποτε βρέχει να πετάω απ’ το μπαλκόνι μου
κρατώντας το χέρι σου για πάντα
στις φραουλένιες πεδιάδες, στις γραμμικές κοιλάδες
Κι όπως συγκρούεται ένα αεροπλάνο στο μυαλό μου
να γίνει το σώμα σου ένα με το δικό μου
Πες μου, πες μου, τι σκέφτεσαι για μένα
όταν τα σώματά μας στέκουν σταυρωμένα
κι από ένα σημείο της Γης αυτός ο ήλιος ανατέλει
Κάποιος τότε σ’ ένα στόχο σημαδεύει

Χρώματα απ’ τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες σου κι όλα τα πλαστικά όπλα
μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ’ το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
και θα ‘ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
Ίσως βρούμε ένα σπίτι για να μείνουμε
ένα τόπο να ζήσουμε και να πεθάνουμε
μιλώντας σε κάποιον που έχει πεθάνει
σε χιονισμένα τοπία, σε δέντρα από μελάνι
ή σε ανθρώπους που ψάχνουν μια κατεύθυνση
προς το θεό, μια άλλη χώρα, μια άγνωστη διεύθυνση
στην οθόνη ενός κομπιούτερ, στα όνειρα του σκύλου
στο ουράνιο τόξο, στην καρδιά ενός φίλου

Φύλαξε τις εικόνες κι όλα όσα πιστεύεις
στο βιβλίο των ματιών σου είναι όλα αυτά που θέλεις
Χρώματα απ’ τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα
μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ’ το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

🙂

Advertisements

6 Σχόλια to “ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ”

  1. Zara Μαρτίου 21, 2008 στις 7:56 πμ #

    Αυτή πρέπει να είναι η πεμπτουσία της ζωής μας που κυλάει…και ας γινόμαστε δυσάρεστοι και κυνικοί ώρες ώρες…είμαστε ήρωες που μπορούμε και επιβιώνουμε στο κόσμο αυτό, ως ονειροπόλοι δεν έχουμε και πολύ μέλλον αλλά ποιος μπορεί να απαρνηθεί ένα κομμάτι του…
    μπράβο ρε κικούλα συγκινήθηκα…

    Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
    και θα ‘ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
    γιατί μια καινούρια αγάπη θα χύνεται σα μέλι
    κι από ένα σημείο τής Γης αυτός ο ήλιος θ’ ανατέλλει
    πιο όμορφος από ποτέ / σα στρογγυλό χρυσάφι
    θα λάμψει στο βλέμμα σου σα μεγάλο διαμάντι

    Κι εγώ που κάνω όνειρα χωρίς να κοιμάμαι
    περνάω μέσα από ένα κρύσταλλο χωρίς να φοβάμαι
    γιατί τα όνειρα που κάνω όταν περπατώ στο δρόμο
    είναι πιο έντιμα απ’ αυτά που μας πλασάρει ο νόμος
    ο νόμος μιας εταιρίας, ο νόμος μιας πολιτείας
    Η χώρα μου είναι αποικία μιας πιο μεγάλης αποικίας….

    αυτοί οι στίχοι με τρομάζουν τόσο, με εκφράζουν τόσο που τους χαζεύω άλλοτε από κοντά άλλοτε από μακριά…άλλοτε γίνονται εγώ…

  2. ko-lazi Μαρτίου 21, 2008 στις 12:10 μμ #

    loli den exw logia

    apelpistikoi kairoi gia perissotera tetoia…

    ksereis esy

    k eisai ekei k gw edw mpas k krathsoyme ligo parapanw ena podhlato poy moiazei klemmeno….
    gia fantasoy!!!!

    s.a.p

  3. loli9 Μαρτίου 22, 2008 στις 11:59 πμ #

    michelle->…Οι άλλοι είναι αυτοί που δεν έχουν μέλλον όχι εμείς.. 🙂

    kolazi-> ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΙΚΑ ΤΑ S.A.P? χαχα!… Ξερω πως δεν ξερω…εμείς όμως δε θ αλλάξουμε για κανέναν..

  4. the bluΕlephant Μαρτίου 23, 2008 στις 6:16 μμ #

    … τα θετικά μυαλά έχουν λόγο για ύπαρξη 🙂

  5. loli9 Μαρτίου 23, 2008 στις 10:48 μμ #

    blue elephantaki->… 😀

  6. magnolia Μαρτίου 24, 2008 στις 4:11 μμ #

    kika akuse tin ekptosi apo k.bita kai e3ostis apo stereo nova

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: