ΓΥΡΩ ΓΥΡΩ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΣΗ Η STELLA

28 Μαρ.

Stella: Gladys? Can I be a drag?
Gladys: Go on ok….
Stella: I’m scared of the dark
Gladys: Want a light on?
Stella: No I have to get used of it….I’m scared of everything…all the time…

Το jukebox παίζει, οι θαμώνες πίνουν, φωνάζουν, χορεύουν, παίζουν μπιλιάρδο, παρεκτρέπονται, ο Allain Delon κοιτάζει από τη μια άκρη του τοίχου και χρωματιστές ταπετσαρίες τριγυρίζουν απ’ την άλλη, τα δικά της βινύλια γυρίζουν, κι η Stella προσπαθεί να καταλάβει αν la vita e bella, la vie en rose ή τελικά life is a bitch. Με τόσο κόσμο τριγύρω και δυο γονείς πίσω από μια μπάρα, μέσα σε καπνούς τσιγάρων, αλκοόλ κι έχοντας χάσει κάθε επικοινωνία, είναι εντελώς μόνη της σ’ αυτή τη μεγάλη βόλτα που λέγεται ζωή. Προχωράει με ενδιάμεσους σταθμούς το σχολείο, τη φιλία, τον έρωτα, τους φόβους της και τον δυσκολότερο – την εφηβεία- προσπαθώντας να προσαρμοστεί σ’ έναν κόσμο καινούριο και δύσκολο. Η Stella ζει στο Παρίσι του ’77 αλλά είναι χαμένη στη μετάφραση και παρόλο που μιλάει την ίδια γλώσσα με όλους, επιλέγει τις περισσότερες φορές να μη μιλάει καθόλου. Μεγαλώνοντας σ’ ένα barόσπιτο με καθόλου φυσιολογικές συνθήκες για ένα παιδί στην ηλικίας της, είναι ένα κορίτσι που αν την είχες συμμαθήτρια πολύ εύκολα θα τη χαρακτήριζες κάθε άλλο παρά νορμάλ, περίεργη, με την κακή έννοια, και δεν θα ήθελες να κάνεις παρέα. Μπορεί βέβαια αν την γνώριζες να γινόσασταν οι καλύτεροι φίλοι μόλις καταλάβαινες πόση ευαισθησία κρύβει και πόσο πιο κανονική είναι από οποιαδήποτε συνηθισμένη girlie και γυαλιστερή φίλη σου.

Stella: What’s so funny?
Glandys: He bit your bum!

Η μεγάλη μαγκιά με τον τρόπο προσέγγισης της ιστορίας αυτού του κοριτσιού από την Sylvie Verheyde, είναι πως δεν σου παρουσιάζει καμιά τύπου Dakota Fanning σε κονσερβοποιημένη μορφή κλασσικού παιδιού γένους θηλυκού, σαν αυτά που βλέπεις στις ταινίες. Σε αρπάζει και σε ρίχνει, χωρίς κανένα σωσίβιο, σε πραγματικότητα όπου υπάρχουν αληθινά προβλήματα αλλά καμιά καλή νεράιδα δεν εμφανίζεται και κανένα χάπι εντ δεν είναι εκεί για να τα λύσει. Η παιδικότητα κινδυνεύει να χαθεί εντελώς στην προσπάθεια της να επιβιώσει σ’ έναν κόσμο που οι μεγάλοι δεν βοηθάνε όταν πρέπει. Όμως η Stella καταφέρνει και σώζεται με τις δικές της δυνάμεις, με τη δική της επιμονή και τα στηρίγματα που πάλι μόνη της ανακάλυψε. Και τότε η εικόνες με τις ποδηλατότσαρκες στην εξοχή, τα γέλια, τα μπουγέλα με το λάστιχο, ξαναζωντανεύουν με πιο έντονα χρώματα κι υπενθυμίζουν την ομορφιά της παιδικής ψυχής.

Stella: I don’t know Coctaeu either but lying is better than three no’s. One thing I notice more and more is I lack the knowledge I need. I know all about soccer, cocktails, pinball, the rules of pool, cards and all of that. I know about pop music. I know how reliable people are, making babies. I’m useless at the rest.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: