Αρχείο | η επέλαση των βαρβάρων RSS feed for this section

Υπουργείο Εξόντωσης Του Πολίτη

1 Ιολ.

………..

ΤΙ ΤΙΜΗ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ;

15 Ιαν.

Ο Πάσχος Μανδραβέλης έγραψε  το συγκεκριμένο άρθρο («Τιμοκατάλογος στα δικαιώματα»)στην Καθημερινή κι απλα με κάλυψε απόλυτα. Διάβασε το…

Υπάρχει μια βασική αρχή του δικαίου. Οι πλειοψηφίες ορίζουν τις πολιτικές, αλλά μέχρι του βαθμού που δεν καταπατούν τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Καθένας μπορεί και πρέπει να μπορεί να κάνει ό,τι θέλει μέχρι του σημείου που δεν έχει (φυσικές) επιπτώσεις στον άλλο. Με τον ίδιο τρόπο που καθένας μπορεί σε δημόσιο χώρο να κουνά τα χέρια του όπως θέλει, αρκεί να μην χτυπήσει κάποιον τρίτο. Δεν υπάρχει κράτος που μπορεί να θέσει ένα τέλος και να δώσει το ελεύθερο σε κάποιους να μοιράζουν σφαλιάρες στους συμπολίτες τους.

Κατά τον ίδιο τρόπο δεν δικαιούται το κράτος να θέσει το αποκαλούμενο «τσιγαρόσημο». Σε κάθε δημόσιο χώρο, όπως είναι εστιατόρια, μπαρ κ.λπ., όλοι έχουν το δικαίωμα να κυκλοφορούν χωρίς να ενοχλούνται (με φυσικό τρόπο) από τους άλλους. Στα δικαιώματα δεν χωράνε τιμοκατάλογοι.

Ολα αυτά τα ξέρει ο νομομαθής Ανδρέας Λοβέρδος. Απλώς για μια ακόμη φορά ο πολιτικός υπερίσχυσε του καθηγητή της Νομικής. Η επιβολή της απαγόρευσης, όπως γίνεται σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο, στοιχίζει ψήφους και γι’ αυτό ο κ. Λοβέρδος άρχισε τις εκπτώσεις μετά ή άνευ τιμοκαταλόγου. Αν μάλιστα καταλήξουμε στη λύση της επιβολής φόρου στα καταστήματα για να επιτραπεί το κάπνισμα, η επιβάρυνση των μη καπνιστών θα είναι διπλή. Και θα εισπνέουν τον καπνό των άλλων, και θα συμμετέχουν στην πληρωμή αυτού του«τσιγαρόσημου». Οπως είναι φυσικό καταστηματάρχες δεν πρόκειται να πληρώνουν το τέλος από την τσέπη τους. Θα το μετακυλίσουν στην κατανάλωση, σε καπνιστές και μη.

Παλαιότερα ο κ. Λοβέρδος είχε δηλώσει: «Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για έναν υπουργό, η νομοθεσία την οποία έχει καθήκον να παροασπίσει, να μην εφαρμόζεται από την κοινωνία, ανοιχτά όμως». Λάθος! Υπάρχει. Οταν ο υπουργός πραβαίνει το καθήκον του και δεν προασπίζει, έστω με σκληρό τρόπο, τους νόμους που ψήφισε η Βουλή.

Στη δεκαετία του ’60 οι κοινωνίες του αμερικανικού Νότου αποφάσισαν να μην εφαρμόσουν τον ομοσπονδιακό νόμο που εξίσωνε λευκούς και μαύρους σε ό,τι αφορά την πρόσβαση σε δημόσιους χώρους και δημόσιες υποδομές. Ουδείς ζήτησε από τους μαγαζάτορες της Αλαμπάμα να πληρώσουν ένα τέλος και να αφήσουν τις ταμπέλες που έλεγαν «σερβίρονται μόνο λευκοί». Τα σοβαρά κράτη προασπίζονται και τους νόμους και τα δικαιώματα των πολιτών τους, παντί τρόπω. Ακόμη και με… αυστηρά πρόστιμα.

ΣΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΤΑ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ

14 Δεκ.

Η Αθήνα είναι κακάσχημη. Και μη σ’ ακούσω τώρα να λες τη μ@λ@κισμένη χιλιοκλισεδούρα και free press καραμέλα ότι είναι όμορφη μες την ασχήμια της.  Απλά τυχαίνει και διατηρεί κάποια πολύ ωραία σημεία που οφείλονται κυρίως στο παρελθόν της. Τα υπόλοιπα τα χουμε κάνει χάλια και φταίμε όλοι ανεξαιρέτως γι’ αυτό. Από το μεγαλύτερο κουστούμι στο μικρότερο. Αλλά το πιο άσχημο απ’ όλα είναι ο φόβος που σου δημιουργεί πλέον και δε μπορείς να περπατήσεις ήσυχος . Αυτό που εμένα προσωπικά μου φαινόταν αστείο όλα τα χρόνια όταν μου λεγε κάποιος μεγάλος να προσέχω και να μην πηγαίνω στον τάδε δρόμο ή σ εκείνη την περιοχή χωρίς κι όλα αυτα τα προστατευτικά, τώρα δεν τα βλέπω και τόσο αθώα. Τις τελευταίες μέρες έχουν κλέψει τρεις φίλους μας και οι δρόμοι του κέντρο έχουν καταντήσει γκέτο.

Χθες τ’ απόγευμα (είχε βραδιάσει) περπάτησα από την Ομόνοια στην ΑΣΣΟΕ, δηλαδη όχι και μικρή απόσταση και το μόνο που έβλεπα ήταν απελπισία, μιζέρια, κενά βλέμματα, ανθρώπους να έχουν συνέχεια το νου τους μήπως πάθουν τίποτα, άλλους να είναι ποτισμένοι από πάνω μέχρι κάτω με αλκοολ και ναρκωτικά, πηγαδάκια να κανονίζουν κάτι περίεργες δουλείες -ξέρεις εσύ-. Σιγά το νέο θα μου πεις. Όχι δεν είναι αυτό απλά είναι πάρα πολύ ένονο πια. Περπατάς στο δρόμο, είναι οι περισσότεροι μες τα νεύρα , εχουν καχυποψία για όποιον τους φαίνεται λίγο περίεργος και σιχτιρίζεις με το πόσα θα μπορούσαν να γίνουν και κανείς δε δίνει σημασία. Μια παρατημένη πόλη στο έλεος της.

Μίλτος-Αυτός που θα σ έχει θα πρέπει να είναι πιο φωτιά από σένα αλλιώς θα τον κάψεις.

Στέλλα–Εσύ είσαι τέτοιος;

Και μετά ανοίγεις την πόρτα του αμφιθεάτρου και μπαίνεις σε μια ωραία Αθήνα. Στου παραδείσου τα μπουζούκια της Μερκούρη, του Φούντα, του Κακογιάννη, του Χατζιδάκι, του Αλεξανδράκη. 1955 γράφει η χρονολογία και η πόλη που ζεις δεν σου αρέσει επειδή τη βλέπεις ασπρόμαυρη, με μουσικές αξεπέραστες και αγάπες δίκοπα μαχαίρια αλλά γιατί είχε ποιότητα. Βλέπεις γνώριμα μέρη, κόσμο να μην έχει και πάλι λεφτά αλλά οι πόρτες δεν κλειδώνανε, ν’ απολαμβάνουν έρωτες και να τα δίνουν όλα γι’ αυτές ακόμα κι αν έκαναν φόνο.  Μια Αθήνα που ουσιαστικά ήταν ένα χωριό, γραφικά κτίρια και γειτονιές με κατοίκους που δε φοβούνται ο ένας τον άλλον.  Είναι παρήγορο να ξαναγυρνάς σε τέτοια έργα και να εκτιμάς περισσότερο τώρα που έχεις λίγα χρόνια παράπανω από τότε που τα χες δει και δεν ‘ ένοιαζε τίποτα απ’ όλα αυτά και άλλα ακόμα.  Τότε οι άνθρωποι έβγαιναν στο δρόμο και ανάπνεαν (κυριολεκτικά και μεταφορικά) νώ τώρα θέλουν μάσκα(κυριολεκτικά). Είμαι θετική μόνο για τους ανθρώπους που έχω γύρω μου και τις προσπάθειες τους κι όχι στο σύστημα που γίνεται όλο και χειρότερο.

ΦΟΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΟΦΛΟΥΔΑ

4 Νοέ.

Α ρε Νικήτα κρίμα που δεν ψιφίζω εδώ να σου ζωγράφιζα δέκα μούτζες και να τις έβαζα σε φακελάκια μες την κάλπη…!

ΑΟΡΑΤΟΙ ΠΟΔΗΛΑΤΕΣ

20 Σεπτ.

Μπορεί να είναι λίγο παλιά διαφήμιση αλλά την είδα τώρα (Κ. thanx) κι έπαθα πλάκα. Υπεύθυνοι είναι οι τύποι πίσω από το TFL (Transport for London) και προκαλούν την παρατηρητικότητα σου δώσει τον καλύτερο της εαυτο. Πανέξυπνο. Α και αν βλέπεις τον κόσμο πάνω σε δύο ποδηλατικές ρόδες μην ξεχάσεις την Τετάρτη να έρθεις στην ποδηλατοπορεία που ξεκινάει στις 18:00 απ το Σύνταγμα.  Δες λεπτομέρειες εδώ

Η ΜΑΣΚΑ

28 Νοέ.

Τις τελευταίες μέρες όποτε μπαίνω εδώ όλο κάτι γίνεται και πρέπει να φύγω πριν σου πω οτιδήποτε. Φαντάσου ότι πλέον είναι δύο οι δουλειές και ετοιμάζουμε και καινούρια έκθεση οποτε καταλαβαίνεις. Καλά χεστήκαμε τώρα δε σ ενδιαφέρουν αυτά απλά είναι πολλά αυτά που θέλω να πω και καταλήγω να λέω ελάχιστα. Απολογία τέλος.

Μου χουν σπάσει τα νεύρα μ’ όλη αυτή την ιστορία με την πανδημία της Γρίπης. Βλέπω σε μετρό και λεωφορεία τρομοκρατημένους ανθρώπους με μάσκες και χειρουργικά γάντια να κοιτάνε γύρω γύρω λες και θα τους επιτεθούν. Επικρατεί υστερία στα μέσα μεταφοράς με τις ανακοινώσεις για ανοιχτά παράθυρα και  προφυλάξεις. Χθες έλεγε μια κυρία ότι για όλα φταίνε οι μετανάστες και κοιτούσε τους πακιστανούς απέναντι της γεμάτη φόβο και μίσος. Έχεις και τους άλλους να σε πρήζουν με το εμβόλιο, να κυκλοφορούν βίντεο και διαφημίσεις υπέρ του με ύφος ότι θα έρθει η καταστροφή του κόσμου. Κι εννοείται τα κανάλια κι οι εφημερίδες χέζονται απ’ τη χαρά τους να τρομοκρατούν τους πάντες(μερικές μοιράζουν και μάσκες) με τρανταχτά ρεπορτάζ-θρίλερ και τίτλους μες τον πανικό. Ας σταματήσουν επιτέλους αυτό το γελοίο πανηγύρι τρόμου κι ας σκεφτούμε λίγο πιο ήρεμα-όχι δεν είμαι αναίσθητη απλά δε βρίσκω το λόγο να μεγαλοποιούμε κάποια πράγματα χωρίς κανέναν απολύτως λόγο.  Είναι μια γρίπη που δεν έχει σκοτώσει κανέναν υγιή άνθρωπο, αν δεις λίγο καλύτερα ο θάνατος προκαλέιται αν έχεις κι άλλα προβλήματα υγείας. Μην πανικοβάλλεσαι λες και θα ρθει το τέλος του κόσμου!

 

Μετα από τόσες μέρες μπορεί και να χεις ξεχάσει ότι ήρθε ο Yann Tiersen στην Αθήνα αλλα τέλος πάντων. Ήρθε χωρίς τ’ ακορντεόν και πολλά κομμάτια της Amelie  αλλά με κιθάρες και ηλεκτρισμένος από πάνω μέχρι κάτω και μας άφησε να τον ακούμε χωρίς να μας νοιάζει τίποτα άλλο. Αγνώριστος, ροκ και ατμοσφαιρικός και μ’ ολόκληρη μπάντα. Οι παραμυθένοι Your Hand in mine άνοιξαν το live-αυτό το δίδυμο είναι ένα miracolo! Αν τους βοηθούσε λίγο και ο χώρος με τα φώτα θα ήταν πολύ καλύτερα και γενικά το καινούριο Fuzz έχει διάφορα θέματα με εξαρισμούς και τα ποτά κι ελπίζω την επόμενη φορά να είναι καλυτερα.

  • ΥΓ:Επιστρέφω με σιναμεαδικά πράγματα και άλλα….

 

ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΥ ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΞΥ….

14 Νοέ.

O Σταύρος Θεοδωράκης είναι σαν εξωγήινος σ’ όλο αυτό το πανηγύρι της ελληνικής τηλεόρασης. Ανέκαθεν τον ξεχώριζα απ’ όλους για όλη αυτή την αλήθεια που κουβαλάει και τις απίστευτες εκμπομπές του που σέβονται όλους τους καλεσμένους  σ’ όποιο χώρο κι αν ανήκουν. Νιώθεις ρε παιδί μου ότι βλέπεις έναν νορμάλ κι ειλικρινή άνθρωπο που δε θέλει να εντυπωσίασει κανέναν με βλακείες, δεν είναι καθόλου στημένος και δεν προσπαθεί ν’ αποδείξει τίποτα. Εντάξει στα λέω λίγο καθυστερημένα αλλά η τελευταία του εκπομπή με την Κωνσταντίνα Κούνεβα είναι από τα πιο ανατριχιαστικά πράγματα που έχω δει στην τηλεόραση. Δεν ξέρω αν έπρεπε να γίνει αυτό για να ξυπνήσουν εκεί στα γυαλιστερά γραφεία της κυβέρνησης και να ασχοληθούν πραγματικά μ αυτή την τραγική ιστορία (όπως θ άκουσες κι εσύ επικύρηξαν τους ενόχους για ένα εκατομμύριο ευρώ) ή απλά προσπαθούν να κερδίσουν συμπάθειες παίζοντας το ήρωες του έθνους. Το θέμα είναι ότι εγώ παρακολούθησα βουρκωμένη μια εκπληκτική γυναίκα με παιδεία και ήθος σε μία συζήτηση που δεν είχε σκοπό να κατασπαράξει κανέναν για να κερδίσει τηλεθέαση κι έναν δημοσιογράφο που θα τον χειροκροτώ πάντα. Ευχαριστώ.