Αρχείο | πάμε πλατεία RSS feed for this section

The black magic of the dirty granny

4 Μάι.

Είναι κάπως δύσκολο να εξηγήσεις σε κάποιον τι ακριβώς κάνουν οι Dirty Granny Tales γιατί πολύ άπλα όπως και να στο περιγράψει κάποιος δε μπορεί να σου μεταφέρει όλα όσα σου προκαλούν όση ώρα βρίσκονται μπροστά σου. Η πρώτη σκέψη που σου ‘ρχεται στο μυαλό είναι γιατί να μην βλέπεις αφίσες με τα live τους στους δρόμους του εξωτερικού αλλά και καταχωρήσεις σε ξένα έντυπα και να μην συζητάνε γι’ αυτούς εκτός Ελλάδος.

Σίγουρα οι ιστορίες τους δε μοιάζουν σε καμία περίπτωση με τα παραμύθια που σου έλεγε η γιαγιά σου και οι ήρωες δεν βρίσκονται σ’ ένα σύμπαν με ροζ συννεφάκια και χαμόγελα. Αν και είχα ακούσει γι’ αυτούς και πιο πριν, φέτος με το «Rejection» ήταν η πρώτη φορά που είδα παράσταση τους και δεν υπάρχει περίπτωση να χάσω άλλη από δω και πέρα. Ο Mouldmouth με τους υπόλοιπους της μπάντας βρίσκονται πάνω στη σκηνή βαμμένοι και ντυμένοι σα να έχουν βγει από τα πιο σκοτεινά όνειρα σου και παίζουν μουσικές που φτιάχνουν το καλύτερο black metal soundtrack ιστοριών με καταραμένους ήρωες.

Ακουστικές κιθάρες, μαντολίνα, μπάσα, βιολιά, πιάνα, ντραμς και μια φωνή που φτάνει σε ασύλληπτα σημεία κάνοντας σε να πιστεύεις πως μπορεί να περάσει απ’ όλα τα μεταλάδικα μουσικά είδη με μία τουλάχιστον αξιοθαύμαστη φυσικότητα, προκαλώντας ανατριχίλες. Είναι σαν να έχουν καταλάβει τις φωνητικές του χορδές η Diamanda Galas κι ο Martyn Jaques βγάζοντας ήχους που ηλεκτρίζουν όλο σου το σώμα.

Το καινούριο underground παραμύθι της «βρώμικης» γιαγιάς, έχει ως κύρια έμπνευση την ιστορία του serial killer Ed Gein και μιλάει για ένα αγόρι, η μαμά του οποίου δεν το άφησε ποτέ ν’ αγαπηθεί από κανέναν άλλον εκτός από εκείνη και για να έρθει κοντά στους ανθρώπους έγινε δολοφόνος. Μπαρτονική ατμόσφαιρα, χιτσκοκικές αναφορές, τρομερή εκφραστικότητα στους μουσικούς κι άψογη τεχνική στην κίνηση του muppet πρωταγωνιστή και των υπόλοιπων ηρώων. Freaks σ’ ένα underground τσίρκο που αναζητάει τα αυτονόητα που λέγονται αγάπη και κατανόηση αλλά εγλωβίζονται πίσω από παράθυρα, σε κλαδιά δέντρων και στη φρίκη του θανάτου.

Με τη βοήθεια των animation με δημιουργό τον τραγουδιστή της μπάντας, των χορευτών που καθοδηγήθηκαν από την Αποστολία Παπαδαμάκη και χορογραφήθηκαν από την Ερωφίλη Δαφέρμου και των κειμένων με θριλερικές γραμματοσειρές, παρασύρεσαι στον κόσμο των νεκρών και στοιχειώνεσαι από τη μοίρα εκείνου του παιδιού που δεν έγινε αποδεκτός από κανέναν. Το μόνο που ίσως να ήθελες παραάνω είναι περισσότερο χορό σε κάποια σημεία που ήταν κάπως «άδεια» και από βίντεο και από live κίνηση.

Δεν υπάρχει περίπτωση να μη συγκινηθείς και να μη σηκωθείς αυθόρμητα κι «ελατηριωδώς» να χειροκροτήσεις μία ομάδα που χωρίς να το φωνάζουν και πολύ αποκτούν όλο και μεγαλύτερο κοινό ακόμα και σε μία μεγάλη σκηνή όπως του Badminton κατάφεραν να γεμίσουν και την πιο μικρή της γωνία.

A load of genius Cock

1 Απρ.

«Δεν έχει σημασία με ποιον κοιμάσαι αλλά με τι άνθρωπο κοιμάσαι.» Το Cock dεν είναι άλλη μία παράσταση με ομοφυλόφιλους ήρωες και στέκεται απλά εκεί χωρίς να κάνει τίποτα άλλο. Τριγυρίζει γύρω σου πιάνοντας τα πιο σκληρά θέματα από τις συζητήσεις σου περί σχέσεων, εαυτού, ταυτότητας, διεκδίκησης, αγάπης, κατανόησης, την αγωνία σου ν’ ανήκεις κάπου και δε σ’ αφήνει να κάτσεις πουθενά προκαλώντας πανέξυπνους διαλόγους και έχοντας αίσθηση-φονικό του χιούμορ.

Ο Μάικ Μπάρτλετ ακόμα και η τελεία που θα βάλει θα έχει δέκα σύμβολα από πίσω και αδειάζει το χώρο από οποιοδήποτε αντικείμενο για να σε κρατάει στην τσίτα και βάζει τους ήρωες του στη δύσκολη διαδικασία της μόνιμης ψυχολογικής και σωματικής ορθοστασίας. Όποιος λυγίσει πρώτος..game over.

Αν το Cock στεκόταν μόνο στο προφανές του χωρισμού ενός γκέι ζευγαριού γιατί ο ένας από τους δύο ερωτεύτηκε μια γυναίκα δε θα είχες κανέναν λόγο να το δεις αλλά αυτό το περιστατικό είναι απλά η αφορμή. Όλοι είναι πάντα απέναντι από τους άλλους χωρίς κανένα αντικείμενο κι «εξωτερική βοήθεια» ακόμα και στ’ αυτονόητα και αναζητούν που μπορεί να βρίσκεται το μυστικό μιας σχέσης γεμάτη υγεία και καθόλου ταμπελες. Όλα τα σκηνικά υπονοούνται από τους ηθοποιούς (με εντολή του ίδιου του συγγραφέα) αλλά δεν καταλαβαίνεις ούτε στιγμή να υπάρχει αμηχανία κινήσεων και συμπεριφορών. Κι όσο για το «προκλητικό» και «τολμηρό» όπως το χαρακτηρίζουν, είναι απλά τυπικά κι επιφανειακά.


Είναι ωμό κι απογυμνωμένο ,δε σου δίνει happily ever after προσδοκίες, δεν «χαϊδεύει» κανέναν ήρωα του κι η Κατερίνα Ευαγγελάτου είναι εντελώς διαφορετική και πιο «λιτή» από κάθε άλλη παράσταση της. Προσαρμόζει τη χαρακτηριστική σκοτεινιά της στα πολύχρωμα φώτα και την αιχμηρή ματιά της, στα χάσματα και στις χορογραφίες των ηρώων της.

Η Ιωάννα Παππά με το που μπαίνει στο χώρο και πετάει την πρώτη ατάκα της, καταλαβαίνεις αμέσως ότι έχει ωριμάσει, έχει αποκτήσει τη δική της τεχνική κι έχει ράψει πάνω της το ρόλο . Η ηρωίδα της είναι η γυναίκα που θα θέλαμε να ήμασταν όλες όταν διεκδικούμε τον άντρα που θέλουμε και το παλεύει μέχρι τέλους μέσα σε κατακόκκινα φορέματα και τακούνια εκτεθειμένη σε μία αρένα μονομάχων. Δεν έχει όνομα στο έργο, κάτι που δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην απαξίωση που της δείχνουν οι δύο από τους τρεις άντρες του έργου μ εκείνη να μην πτοείται και να προσπαθεί όσο μπορεί να μη φανεί αδύναμη ακόμα και στις μεγαλύτερες προσβολές.

Ο Δημήτρης Μοθωναίος, ανάμεσα σ’ έναν απολαυστικό και ορισμό του κουλ Μάκη Παπαδημητρίου και έναν καινούριο πειρασμό γένους θηλυκού, περνάει με μεγάλη άνεση απ τα τόσα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα του Τζων χωρίς να έχει την υπερβολική επιδαύρια υστερία ούτε την ευκολία της μονότονης ερμηνείας αλλά κάθε κατάσταση την κάνει δική του. Κι όσο για τον κύριο Δημήτρη Κοτανίδη, ανεβάζει την ένταση και πετάει το τελευταίο βεγγαλικό των απογειωτικών ερμηνειών όλου του θιάσου. Cockgratulations.

ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ

20 Ιολ.

Ήθελα να πάω στο φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας να το δω και μετά ας γύριζα και με τα πόδια. Η παράσταση της Alexandra Waierstall με τους Ευαγγελία Ράντου(τη θυμάσαι ως απίστευτη Μήδεια του Παπαιωάννου)  και Χρήστο Παπαδόπουλο να χορεύουν, ανέβηκε χθες και προχθές στο φεστιβάλ.  Αν όπως κ εγώ δεν ήσουν στο κοινό, δες το trailer..Και μετά θα θες να το βλέπεις συνέχεια….

Εμπόλεμη Σαβάνα

15 Φεβ.

Στη σκηνή εισβάλουν τέσσερα λιοντάρια. Σου λένε μια ιστορία τους σ’ έναν κόσμο που ο άνθρωπος τον έχει καταστρέψει εντελώς . Δε μπορούν να καταλάβουν τη σημασία του μεγάλου κινδύνου γιατί πολύ απλά ένας πόλεμος κι ειδικά σαν αυτός του Ιράκ είναι το πιο παράλογο πράγμα που μπορεί να συμβεί σ’ έναν λαό. Είναι επιτέλους ελεύθεροι από τον ζοωλογικό κήπο αλλά η ελευθερία τους δεν είναι όπως τη φαντάζονταν αφού το μόνο που έχει μείνει ζωντανό και ίδιο όπως πριν είναι το ηλιοβασίλεμα.  Νευριάζεις τρομέρα και αυτόχρονα στεναχωριέσαι που όλη αυτή η αθωότητα τους βομβαρδίζεται  από την καφρίλα ανεγκέφαλων ανθρώπων.

Ο Βασίλης Μαυρογεωργίου (έπαθα πλάκα με τις πανέξυπνες ιδέες στη σκηνοθεσία του) με τον Κώστα Γάκη είναι οι κατάλληλοι άνθρωποι πίσω απ’ όλη την παρουσίαση της αληθινής ιστορίας των «Λιονταριών» που βασίζεται στο κόκι «Τα λιοντάρια της Βαγδάτης». Και οι Κατερίνα Μαυρογεώργη, Γιώργος Παπαγεωργίου, Μαρία Φιλίνη, Άκης Φιλιός θα σ’ εντυπωσιάσουν. Γιατί πολύ απλά αντιμετωπίζουν σαν κανονικούς ρόλους τους ήρωες τους γεμίζοντας με τρελή ενέργεια το χώρο και δεν φτιάχνουν τέσσερις καρικατούρες ζώων. 

Waltz χωρίς εφέ

19 Ιαν.

Η παράσταση μόλις τελείωσε.

Ένα τσίρκο εμφανίζεται μπροστά σου .Ένας βιολιστής παίζει ζωντανά μελωδίες από Bach, Βider Marain Marais, κάτω υπάρχει χώμα, ένα στρώμα κι ανθρώπινα σώματα είτε αυτά είναι κούκλες είτε αληθινά. Μέσα από τις κουρτίνες φαίνεται μόνο το κεφάλι ενός κλόουν, ο οποίος ανεβοκατεβαίνει και λέει διάφορα ασυνάρτητα πράγματα που θα καταλάβουμε μετά. Πάνω στο χώμα ο καθένας βρίσκεται στον δικό του κόσμο, κουβαλάει τις δικές του αναμνήσεις και προσπαθεί να βρει τι μπορεί να κρύβεται στο υποσυνείδητο του. Όμως σ’ αυτό το τσίρκο της ζωής δεν είναι όλα λαμπερά και χαζοχαρούμενα αλλά υπάρχει κυρίως μελαγχολία . Όλοι οι ήρωες που βρίσκονται μπροστά σου ψάχνουν μ’ οποιοδήποτε τρόπο μπορούν την ευτυχία κι εκείνη την ανεμελιά που η ενηλικίωση μπορεί πολύ εύκολα να τις απαγορεύσει δια ροπάλου. Έχουν γεμίσει φόβους κι αντί για ωραία χρωματιστά όνειρα βλέπουν εφιάλτες, απομονώνονται και προσπαθούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους.

Όμως σ’ αυτό το τσίρκο της ζωής δεν είναι όλα λαμπερά και χαζοχαρούμενα αλλά υπάρχει κυρίως μελαγχολία . Όλοι οι ήρωες που βρίσκονται μπροστά σου ψάχνουν μ’ οποιοδήποτε τρόπο μπορούν την ευτυχία κι εκείνη την ανεμελιά που η ενηλικίωση μπορεί πολύ εύκολα να τις απαγορεύσει δια ροπάλου. Έχουν γεμίσει φόβους κι αντί για ωραία χρωματιστά όνειρα βλέπουν εφιάλτες, απομονώνονται και προσπαθούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Η παράσταση «Waltz» της ομάδας X-it του Φώτη Νικολάου σε παίρνει και σε ρίχνει στο πάτωμα και σε προκαλεί ν’ αντιμετωπίσεις μόνος σου οτιδήποτε σε φοβίζει.  Δεν υπάρχουν εφέ και ψεύτικα πεσίματα.

Οι χορευτές (εδώ επιβάλλεται ν ‘ ακούστούν δυνατά χειροκροτήματα για τους Αντώνης Αντωνίου, Ιωάννα Αποστόλου, Θανάσης Γεωργίου, Ρούλα Κουτρουμπέλη, Κατερίνα Λιόντου, Φώτης Νικολάου, Δέσποινα Σιδηροπούλου) βγάζουν μια τρομερή αλήθεια τόσο σκληρή όσο η πραγματικότητα και δεν σ’ αφήνουν απλώς να κοιτάζεις μια ομάδα ανθρώπων να χορεύουν. Ο κλόουν συνεχίζει να περιφέρεται ανάμεσα τους μαζί με μια γυναικεία φιγούρα προσπαθώντας να τους παρουσιάσει έναν κόσμο που δεν υπάρχει στ ‘αλήθεια θυμίζοντας μας την κατάσταση που επικρατεί στην αληθινή ζωή. Κι όταν η μουσική σταματάει και το μόνο ακούς είναι τα χτυπήματα και τις ανάσες τους, τότε δε μπορείς παρά να συγκινηθείς και να γεμίσεις με σκέψεις το κεφάλι σου.

Η παράσταση μόλις άρχισε.

ΑΝΟΙΞΕ ΤΟ ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ

4 Δεκ.

Ένα ανταγωνιστικό golden boy που κατεβαίνει το μπουντρούμι της αποτυχίας. Ξαφνικά τίποτα δεν είναι λαμπερό κι ακριβό. Κανείς δεν τον έχει για θεό, και οι ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης είναι τέρατα κι όχι οι ναοί που μεταμορφώνουν τις κόρες των ματιών σε δολάρια. Τα πάτρια εδάφη τον καλούν γιατί η κατάσταση υγείας του πατέρα του είναι πολύ σοβαρή και τα υπερηχογραφήματα δεν ανεβοκατεβαίνουν σαν τον δείκτη του Dow Jones όταν είναι στις καλές του. Εκεί δεν μπορεί να πάει σα νικημένος αλλά νικητής.

Θα κάνει σύνδεση με το παρελθόν που απέφευγε εδώ και πολλά χρόνια-πρόσωπα, γεγονότα, παρεξηγήσεις και θ’ ανοίξει το μαύρο κουτί με όλες τις αλήθειες. Μέσα από ενότητες- νέον επιγραφές και σε κακά όνειρα, ο τύπος που θαυμάζουν οι γυναίκες, στην πραγματικότητα είναι αδύναμος και οι γραβάτες του τον πνίγουν. Ο πατέρας του είναι πρωταγωνιστής στους χειρότερους εφιάλτες του κι εκείνος πρέπει να προσαρμοστεί σε μια νέα πραγματικότητα.

Ο πρωταγωνιστής και σεναριογράφος Γιώργος Ηλιόπουλος παίζει μεταξύ μυστικών αποτυχίας κι οικογενειακών σχέσεων κι έχει ήρωες του δε βρίσκονται σε κάποιο σύμπαν σεναριακό ή φαντασίας αλλά δίπλα μας. Γράφει χωρίς να μένει αμέτοχος στην επικαιρότητα γι’ αυτό και οι ρυθμοί της εποχής που γκαζώνουν χωρίς φρένο, οικονομικές κρίσεις και καριερίστες είναι εδώ απέναντι από την ηρεμία και τρόπο ζωής της επαρχίας. Και δεν πρόκειται να μη σε κάνει να ταυτιστείς και να σου κοκκινήσει τα μάτια.

Στη σκηνοθεσία έχει τον κατάλληλο για μια τέτοια ιστορία αφού ο Αντώνης Καλογρίδης παίρνει το έργο το πηγαίνει σε underground δρόμους, προσθέτει λίγο σκοτεινό glam στο στυλ του και το απογειώνει μαζεύοντας όλα τα τελείως διαφορετικά κομμάτια απ’ το πάτωμα. Ο Κώστας Καζάκος σε καθηλώνει , η Ντορέτα Παπαδημητρίου σ’ εκπλήσσει όχι μόνο για το πόσο σέξι μπορεί να είναι αλλά για το πως συνδυάζει αυτό με την πολύ καλή ερμηνεία της και την Παναγιώτα Μιλήτση θα την χειροκροτήσεις πάνω από μία φορά.

Ένα μαύρο κουτί βρίσκεται στην ουρα του αεροσκάφους γιατί θεωρείται το ασφαλέστερο σημείο.Το συγκεκριμένο κουτί είναι στο πιο επικίνδυνο σημείο: την καρδιά.

ΜΑΤΙΑ ΣΦΑΙΡΕΣ

4 Νοέ.

Τέσσερις παράλληλες ιστορίες που τις συνδέει ένα γεγονός. Για τον καθένα έχει διαφορετική σημασία αφού για κάποιους είναι ενοχλητικό, γι’ άλλους πολύ σημαντικό αλλά το σίγουρο είναι ότι σε κανέναν δεν είναι αδιάφορο. Γραμμένο πριν τα λεγόμενα Δεκεμβριανά του Αλέξη, ο Γιάννης Τσίρος πυροβολεί κι η σφαίρα του προσγειώνεται κατευθείαν στο στόχο του. Χωρίς να εξοστρακιστεί σε κάποια αόρατη πέτρα προκαλώντας σε να ταυτιστείς και να φωνάξεις με όλη σου τη δύναμη για το παράλογο που θεωρείται σωστό.

Η δικαιοσύνη έχει τόσο μεγάλα προβλήματα όρασης και κρίσης που πετυχαίνει σπουργίτια αντί για μπεκάτσες , η πολιτική φοράει αλεξίσφαιρο και κλειδώνεται σε σπίτια που θυμίζουν φυλακή. Η αστυνομία με χτυπημένο πόδι δεν μπορεί να προλάβει κανέναν που της αντιστέκεται και προτιμάει την εύκολη διαδρομή, η δημοσιογραφία είναι στα όπλα έτοιμη να βγάλει την αλήθεια στη φόρα αλλά κάπου μπερδεύεται και χάνει το δρόμο. Μεσα σ όλα αυτά η ανθρωπιά και το συναίσθημα υποφέρουν κι ουρλιάζουν αλλά δεν ακούγονται πουθενά.

Η Άννα(συγκινητική Μυρτώ Αυγερινού) φεύγοντας απογοητευμένη από μια συνέντευξη, κάνει μια μηδαμινή κλοπή και προσπαθεί να ξεφύγει από την αστυνομικό που την κυνηγάει, ρίχνοντας τη κάτω και βάζει τον εαυτό της στη λίστα με τους καταζητούμενους. Όταν μια μέρα την εντοπίζουν, προτιμούν αντί να κουραστούν να την πυροβολήσουν στο πόδι κι από ‘κει ξεκινάνε όλα. Οι ήρωες (ένας πολιτικός με την έγκυο γυναίκα του, ένα δικαστικός με την υπηρέτρια του, ο παππούς της Άννας, ένας δημοσιογράφος, μία αστυνομικός και το θύμα) μέσα από απλές καταστάσεις προκαλούν έκρηξη,

Τα «Μάτια τέσσερα» σε κοιτάνε επίμονα αλλάζοντας ύφος και βλέμματα και οι ερμηνείες όλων είναι τόσο δυνατές(ένα χειρορότημα παραπάνω για τον Γιώργο Πυρπασόπουλο και τον Βασιλή Κολοβό) που δεν σ’ αφήνουν ήσυχο στην καρέκλα σου. Ένα έργο που πάντα θα μπαίνει στη λίστα των επίκαιρων με ιστορίες πολύ πιο πολύπλοκες απ’ ότι φαίνονται και με πανέξυπνους συμβολισμούς. Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη σκοτεινιάζει την ατμόσφαιρα και με τα επιβλητικά riffs των ροκάδικων κιθάρων ν’ ακούγονται σε διάφορες έντονες στιγμές φτιάχνει μια θεατρική μολότωφ. Κρύβεται στο υπόγειο της Πεσμαζόγλου έτοιμη να σε υποδεχτεί.