Αρχείο | DAZED AND COMFUSED RSS feed for this section

ΣΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΤΑ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ

14 Δεκ.

Η Αθήνα είναι κακάσχημη. Και μη σ’ ακούσω τώρα να λες τη μ@λ@κισμένη χιλιοκλισεδούρα και free press καραμέλα ότι είναι όμορφη μες την ασχήμια της.  Απλά τυχαίνει και διατηρεί κάποια πολύ ωραία σημεία που οφείλονται κυρίως στο παρελθόν της. Τα υπόλοιπα τα χουμε κάνει χάλια και φταίμε όλοι ανεξαιρέτως γι’ αυτό. Από το μεγαλύτερο κουστούμι στο μικρότερο. Αλλά το πιο άσχημο απ’ όλα είναι ο φόβος που σου δημιουργεί πλέον και δε μπορείς να περπατήσεις ήσυχος . Αυτό που εμένα προσωπικά μου φαινόταν αστείο όλα τα χρόνια όταν μου λεγε κάποιος μεγάλος να προσέχω και να μην πηγαίνω στον τάδε δρόμο ή σ εκείνη την περιοχή χωρίς κι όλα αυτα τα προστατευτικά, τώρα δεν τα βλέπω και τόσο αθώα. Τις τελευταίες μέρες έχουν κλέψει τρεις φίλους μας και οι δρόμοι του κέντρο έχουν καταντήσει γκέτο.

Χθες τ’ απόγευμα (είχε βραδιάσει) περπάτησα από την Ομόνοια στην ΑΣΣΟΕ, δηλαδη όχι και μικρή απόσταση και το μόνο που έβλεπα ήταν απελπισία, μιζέρια, κενά βλέμματα, ανθρώπους να έχουν συνέχεια το νου τους μήπως πάθουν τίποτα, άλλους να είναι ποτισμένοι από πάνω μέχρι κάτω με αλκοολ και ναρκωτικά, πηγαδάκια να κανονίζουν κάτι περίεργες δουλείες -ξέρεις εσύ-. Σιγά το νέο θα μου πεις. Όχι δεν είναι αυτό απλά είναι πάρα πολύ ένονο πια. Περπατάς στο δρόμο, είναι οι περισσότεροι μες τα νεύρα , εχουν καχυποψία για όποιον τους φαίνεται λίγο περίεργος και σιχτιρίζεις με το πόσα θα μπορούσαν να γίνουν και κανείς δε δίνει σημασία. Μια παρατημένη πόλη στο έλεος της.

Μίλτος-Αυτός που θα σ έχει θα πρέπει να είναι πιο φωτιά από σένα αλλιώς θα τον κάψεις.

Στέλλα–Εσύ είσαι τέτοιος;

Και μετά ανοίγεις την πόρτα του αμφιθεάτρου και μπαίνεις σε μια ωραία Αθήνα. Στου παραδείσου τα μπουζούκια της Μερκούρη, του Φούντα, του Κακογιάννη, του Χατζιδάκι, του Αλεξανδράκη. 1955 γράφει η χρονολογία και η πόλη που ζεις δεν σου αρέσει επειδή τη βλέπεις ασπρόμαυρη, με μουσικές αξεπέραστες και αγάπες δίκοπα μαχαίρια αλλά γιατί είχε ποιότητα. Βλέπεις γνώριμα μέρη, κόσμο να μην έχει και πάλι λεφτά αλλά οι πόρτες δεν κλειδώνανε, ν’ απολαμβάνουν έρωτες και να τα δίνουν όλα γι’ αυτές ακόμα κι αν έκαναν φόνο.  Μια Αθήνα που ουσιαστικά ήταν ένα χωριό, γραφικά κτίρια και γειτονιές με κατοίκους που δε φοβούνται ο ένας τον άλλον.  Είναι παρήγορο να ξαναγυρνάς σε τέτοια έργα και να εκτιμάς περισσότερο τώρα που έχεις λίγα χρόνια παράπανω από τότε που τα χες δει και δεν ‘ ένοιαζε τίποτα απ’ όλα αυτά και άλλα ακόμα.  Τότε οι άνθρωποι έβγαιναν στο δρόμο και ανάπνεαν (κυριολεκτικά και μεταφορικά) νώ τώρα θέλουν μάσκα(κυριολεκτικά). Είμαι θετική μόνο για τους ανθρώπους που έχω γύρω μου και τις προσπάθειες τους κι όχι στο σύστημα που γίνεται όλο και χειρότερο.

Advertisements

B est/icycle F riends/ilm F orever/estival

15 Νοέ.

Γενικά ποτέ δε γούσταρα ν’ ανήκω κάπου, να με βάζεις σε κατηγορίες και κουτιά.  Είτε αυτό έχει σχέση με κομμάτα, ιδεολογίες,  μουσικές, με οτιδήποτε.  Ούτε καν με τη δουλειά μου. Σιχαινόμουν πάντα -όπως και τώρα δηλαδή τις ταμπέλες.   Το ποδήλατο είναι ένα από τα πράγματα που μ’ έκαναν να θέλω ν’ ανήκω κάπου.  Είναι κάτι σαν γλυκιά συνομωσία και πάντα ανεξάρτητα από την κούραση και τα όποια απρόοπτα, δε φεύγει ένα ηλίθιο χαμόγελο από πάνω σου.  Το άλλο είναι η φωτογραφία, κυρίως εξαιτίας κάποιων υπέροχων ανθρώπων αυτής της ομάδας (που είναι ό,τι πιο ωραίο έχω συμμετάσχει ποτέ).  Σε κανένα από τα δύο δεν θα σου το παίξω ειδική, ακόμα ψάχνομαι… απλά μπορεί να ξέρω λίγο πράγματα παραπάνω και αυτό που ξέρω στα σίγουρα είναι ότι δε θα σταματήσουν ποτέ ναμε τιγκάρουν με ωραία ενέργεια, όρεξη διαρκείας και δύναμη να κάνεις τα αδύνατα δυνατά(όσο μ@λ@κια κλισέ κι αν σου ακούγεται)

Μπορεί όλη αυτή η ιστορία με το ποδήλατο να έχει γίνει μόδα, τάση όπως θες πες το και να βλέπεις πολύ ποζεριά εκί έξω αλλά όπως λέγαμε με κάποιον τουλάχιστον αν ακόμα κι αν ορισμένοι σταματήσουν ν’ ασχολούντα  ή παρατήσουν τα ποδήλατα ν’ αραχνιάσουν σ’ ένα υπόγειο μόλις τους φύγει η προσωρινή κ@@@@α, θα μείνουν πολλοί να συνεχίζουν αυτή τη θεωρία και πράξη συνομωσίας.  Δεν συγκρίνεται με τίποτα όλη αυτή η ελευθερία που νιώθεις  και σ’ αυτή τη σιχαμένη πόλη βλέπεις πάντα κάτι όμορφο που θα σου φτιάξει τη διάθεση. Αιωρείται ένα παρείστικο κλίμα πανέτοιμο να σε καλωσορίσει μ ένα ντριν κλείνοντας έτσι το μάτι ότι φίλε μπορεί να είσαι άγνωστος αλλά είμαστε μαζί σ’ αυτόν τον απολίστιστο κι αφιλόξενο δρόμο που είναι 100 χρόνια πίσω. 

Και τώρα που λέμε για φίλους κτλ αυτή την περίοδο συνέχεια ακούω για φοβερές παρέες που περνάνε όχι απλά κρίση αλλά κρισάρες. Πάντα στεναχωριέμαι μ’ αυτά τα θέματα γιατί είναι κρίμα να φεύγουν φίλοι απ’ το πλάνο και να μπαίνουν κόκκινα Χ . Πως γίνεται ξαφνικά κάποιος που νομίζεις ότι τον ξέρεις να συμπεριφέρεται λες και τον γνώρισες χθες;  Τα πράγματα είναι απλά (όχι επιφανειακά) και δεν πρέπει γίνονται τόσο πολύπλοκα χωρίς λόγο.  Όλες οι στενές σχέσεις έχουν και τις άσχημες φάσεις τους αλλιώς κάτι δε θα πήγαινε καλά.   Ξεκόλλα. Η ζωή έχει τόσα θετικά vibes και στιγμές που δεν αξίζει να μην τ’ αρπάζεις κι όταν κάποιος σου πει  I love you just the way you are και να το εννοεί τότε όλα τα προβλήματα λύθηκαν. Μη νομίζεις, στα λέω για να τα πιστέψουμε κιόλας όπως στα group therapies χαχα.

*ΥΓ: Αυτές τις μέρες γίνεται το Bicycle film festival (BFF) και είναι τόσο ωραία διοργάνωση που λες επιτέλους αυτή η πόλη έχει λόγους να είναι λέει ότι είναι αληθινά κουλ και πολιτισμένη με τον τρόπο της. Τσέκαρε πρόγραμμα και πήγαινε έστω και μια βόλτα μέχρι τις 25 Νοεμβρίου. Είτε με ποδήλατο ή χωρίς 😉

όταν σκεφτόμουν τι θα σου πω,  ακουγόνταν αυτά στ’ αυτιά…

Ο δολοφονικός συνδυασμός της ημέρας

1 Νοέ.

Φαντάζεσαι τώρα να ζεις στην Ελλάδα και να είσαι:

παίχτης σεφριάλιτι ,  τραγουδιστής,  hipster, ιδιοκτήτης free press και παρουσιαστής  πρωινάδικου..

Όλα μαζί εννοώ..

Ε δεν έχει άλλο. Στοπ.

Έχεις αγγίξει τα όρια της υπερτελειότητας.

…ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

ΑΝΙΚΗΤΗ ΧΟΥΝΤΙΚΗ ΒΛΑΚΕΙΑ

28 Ιολ.

Αυτοί οι τύποι -συνήθως μεγάλης ηλικίας- που φωνάζουν(και το πιστεύουν πραγματικά) «Α ρε Παπαδόπουλος που μας χρειάζετε» , «Που είσαι ρε Παπαδόπουλε» έχουν συνειδητοποιήσει το μέγεθος της βλακείας που λένε;  Σήμερα πάλι στο μετρό άκουσα έναν ηλικιωμένο γύρω στα 60 να τα λέει στο φίλο του… Κι ειδικά όταν έχουν ζήσει εκείνη την περίοδο που ο συγκεκριμένος άνθρωπος-τέρας ήταν στο θρόνο και τσίριζε μ’ αυτή την ηλίθια κι εκνευριστική φωνή που σου διαπερνάει το τύμπανο.  Καλά ναι αυτή η δημοκρατία που έχουμε έχει προβλήματα αλλα δεν παύει να είναι δημοκρατία και μη φτάνουμε σε τέτοιο σημείο καφρίλας να τα λέμε αυτά ούτε καν γι’ αστείο. Εκτός αν κύριοι είστε μαζόχες.

Σ’ ΕΝΑ ΦΛΑΜΕΝΚΟ ΑΠΑΝΩ

3 Ιολ.

(αυτοί οι τύποι είναι το καινούριο κόλλημα και βάζω τοίχημα ότι μόλις τους ακούσεις θα θες να χορεύεις συνέχεια με τους άλλους να σε κοιτάνε περίεργα)

Ε εντάξει έχουμε καιρό να τα πούμε γενικώς..Καλοκαίριασε..μάλλον δηλάδη!Δεν έγιναν οι αλλάγες που ηθελα στην ανακαίνιση εδώ αλλά τουλάχιστον πέτυχα κάποιες.  Έβλεπα τις προάλλες ένα απόσπασμα από την εμφάνιση της Χάρις Αλεξίου με τη Μάρθα Φριτζήλα στο τσαντίρι του Λαζόπουλου και από τη συναυλία τους στο θέατρο Βράχων  με guest(?) τον Αλτσαντιριώτη. Το τι έκανε ο τελευταίος άστο καλύτερα αφού απλά περιφερόταν στη σκηνή, έκανε κάτι αστεία και ψιλοτραγουδούσε ξεχνώντας τα λογια. Το ενοχλητικό της υπόθεσης είναι άλλο και μου έκανε τρελή εντύπωση.   Έχουμε μια μεγάλη τραγουδίστρια που δε χρειάζεται συστάσεις  και μια λίγο πιο νέα με φωνάρα και στυλ προσωπικό  να είναι μαζί της στη σκηνή. ΜΑΖΙ. Αυτό που είδα εγώ ήταν μια  Αλεξίου  εντελώς στον κόσμο της,   η οποία είχε την εντύπωση πως ήταν μόνη της με το λαό και το Λάκη της που δεν τον άφηνε να φύγει  και είχε κυριολεκτικά χεσμένη τη Φριτζήλα. Ήταν τρομερά επιδεικτική η αδιαφορία της,  στα ντουέτα φώναζε λες και ήθελε να φανεί μόνο εκείνη και στα  κομμάτια της Φριτζήλα δεν την άφηνε ποτέ να τραγουδήσει μόνη της.

Σκεφτόμουν πέρσυ όταν είδα live τη Φριτζήλα με την Τάνια Τσανακλίδου πόσο δεμένες ήταν πάνω στη σκηνή, πόσο συμπλήρωνε η μία την άλλη και πόσο ωραία ενέργεια βγάζανε. Αυτό ήταν μια αφορμή τρανταχτή. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως όσο κι αν θαυμάζω κάποιους ανθρώπους, έχω βαρεθεί αυτή την κλίκα με τους τύπους που ανήκουν στην ίδια ένδοξη γενιά όπου όλα ήταν «σωστά και όλοι είχαν αξίες και ιδανικά»  και το παίζουν οι σοφοί του χωριού.  Τους βλέπεις συνέχεια αυτούς τους ανθρώπους γύρω σου στις τηλεοράσεις, στα ιντερνετικά παράθυρα, παντού. Ό,τι κι αν έχεις καταφέρει στη ζωή σου, όσες εμπειρίες κι αν έχεις ζήσει,  όσο γνωστός κι αν έχεις γίνει δε μπορείς να εμφανίζεσαι με μια σπαστική έπαρση και να υποκρίνεσαι πως στηρίζεις τη σύγχρονη γενιά.  Για το φαίνεσθαι και το «και καλά» . Γιατί τότε είσαι τουλάχιστον γελοίος.

Η ΜΑΣΚΑ

28 Νοέ.

Τις τελευταίες μέρες όποτε μπαίνω εδώ όλο κάτι γίνεται και πρέπει να φύγω πριν σου πω οτιδήποτε. Φαντάσου ότι πλέον είναι δύο οι δουλειές και ετοιμάζουμε και καινούρια έκθεση οποτε καταλαβαίνεις. Καλά χεστήκαμε τώρα δε σ ενδιαφέρουν αυτά απλά είναι πολλά αυτά που θέλω να πω και καταλήγω να λέω ελάχιστα. Απολογία τέλος.

Μου χουν σπάσει τα νεύρα μ’ όλη αυτή την ιστορία με την πανδημία της Γρίπης. Βλέπω σε μετρό και λεωφορεία τρομοκρατημένους ανθρώπους με μάσκες και χειρουργικά γάντια να κοιτάνε γύρω γύρω λες και θα τους επιτεθούν. Επικρατεί υστερία στα μέσα μεταφοράς με τις ανακοινώσεις για ανοιχτά παράθυρα και  προφυλάξεις. Χθες έλεγε μια κυρία ότι για όλα φταίνε οι μετανάστες και κοιτούσε τους πακιστανούς απέναντι της γεμάτη φόβο και μίσος. Έχεις και τους άλλους να σε πρήζουν με το εμβόλιο, να κυκλοφορούν βίντεο και διαφημίσεις υπέρ του με ύφος ότι θα έρθει η καταστροφή του κόσμου. Κι εννοείται τα κανάλια κι οι εφημερίδες χέζονται απ’ τη χαρά τους να τρομοκρατούν τους πάντες(μερικές μοιράζουν και μάσκες) με τρανταχτά ρεπορτάζ-θρίλερ και τίτλους μες τον πανικό. Ας σταματήσουν επιτέλους αυτό το γελοίο πανηγύρι τρόμου κι ας σκεφτούμε λίγο πιο ήρεμα-όχι δεν είμαι αναίσθητη απλά δε βρίσκω το λόγο να μεγαλοποιούμε κάποια πράγματα χωρίς κανέναν απολύτως λόγο.  Είναι μια γρίπη που δεν έχει σκοτώσει κανέναν υγιή άνθρωπο, αν δεις λίγο καλύτερα ο θάνατος προκαλέιται αν έχεις κι άλλα προβλήματα υγείας. Μην πανικοβάλλεσαι λες και θα ρθει το τέλος του κόσμου!

 

Μετα από τόσες μέρες μπορεί και να χεις ξεχάσει ότι ήρθε ο Yann Tiersen στην Αθήνα αλλα τέλος πάντων. Ήρθε χωρίς τ’ ακορντεόν και πολλά κομμάτια της Amelie  αλλά με κιθάρες και ηλεκτρισμένος από πάνω μέχρι κάτω και μας άφησε να τον ακούμε χωρίς να μας νοιάζει τίποτα άλλο. Αγνώριστος, ροκ και ατμοσφαιρικός και μ’ ολόκληρη μπάντα. Οι παραμυθένοι Your Hand in mine άνοιξαν το live-αυτό το δίδυμο είναι ένα miracolo! Αν τους βοηθούσε λίγο και ο χώρος με τα φώτα θα ήταν πολύ καλύτερα και γενικά το καινούριο Fuzz έχει διάφορα θέματα με εξαρισμούς και τα ποτά κι ελπίζω την επόμενη φορά να είναι καλυτερα.

  • ΥΓ:Επιστρέφω με σιναμεαδικά πράγματα και άλλα….

 

Ο ΓΙΑΠΗΣ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ

1 Νοέ.


Κααααλο μήνααα! Λίγο πριν βγω στους δρόμους(αντε μπαταρία φόρτισε επιτέλους) για αριστουργηματικές λήψειςμε τη μηχανή, είπα να σου κάνω ένα καφέ για να πούμε αυτό…Καλά δεν είναι και το σημαντικότερο πράγμα του κόσμου αλλά ενταξει..Άκουσα χθες ότι ο Σπύρος Παπαδόπουλος παίρνει 65.ooo ευρώ το επεισοδιο για την εκπομπή του στην ΕΡΤ. ΕΞΗΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΙ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ εκεί στο τραπέζι της πλατωταβέρνας του. Η τσέπη τιγκάρει  δηλαδή. Και ok καλά κάνει ο άνθρωπος δε φταίει αυτός αφού του τα δίνουν σιγά μη σκεφτεί τα παιδιά στην Αφρική και τέτοια. Αλλά αυτη η ΕΡΤ τελικα είναι για τα πανηγύρια(κυριολεκτικά) . Υποτίθεται  ότι δεν έχει να φάει, παίρνει υπαλλήλους με το κιλό χωρίς να ξέρει πως θα τους πληρώσει αλλά για Eurovision και πάρτυ  ή τα έχει ραμένα στο στρώμα ή δανείζετε χωρίς να υπάρχει αύριο. Ναι μωρέ δεν υπάρχει καμία διάθεση για μιζέρια  απλά μη μας το παίζεις κακομοίρης και μετά να μου σκας με πάκους από μοβ…