Αρχείο | little miss sunshine RSS feed for this section

There’s a (Christmas) Light That Never Goes Out

26 Δεκ.

(by Angel Crusher)

Ακίμα κι αν φέτος λέγεται Άδειος Βασίλης μη μασάς.

Χρόνιαααα μες τα φώτα που δε σβήνουν ποτέ, την υγεία και ανώδυνα πεσίματα από τα γέλια!

 

ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ

20 Ιολ.

Ήθελα να πάω στο φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας να το δω και μετά ας γύριζα και με τα πόδια. Η παράσταση της Alexandra Waierstall με τους Ευαγγελία Ράντου(τη θυμάσαι ως απίστευτη Μήδεια του Παπαιωάννου)  και Χρήστο Παπαδόπουλο να χορεύουν, ανέβηκε χθες και προχθές στο φεστιβάλ.  Αν όπως κ εγώ δεν ήσουν στο κοινό, δες το trailer..Και μετά θα θες να το βλέπεις συνέχεια….

PHOTOMUSICAL (upd)

27 Ιαν.

(song: Atmosphere: Trying to find a balance)

(song: kill the bitch you got in ya-Sugahspank)

(song: Led Zeppelin: Dazed and comfused)

(song: sugah galore-say those little secret words)

(song:ne me quite pas-Edith Piaf)

(song: what a wonderful world-Luis Armstrong)

φωτογραφίες/επεξεργασία:loli(ναι εγώ μωρέ!)

  • ps:Κάποιες απ αυτες θα γίνουν αφίσες. Παρακληση: μην κανεις copy paste και τετοια εκτός αν βάλεις  link(γιατί έχουν γίνει κάτι καφρίλες τελευταία με φωτογραφίες)..όχι ότι είσαι τέτοιος ανθρωπος αλλά λέω ρε παιδί μου!:ρ)

BITTERSWEET SYMPHONY

3 Ιαν.

(η φώτο είναι από την έκθεση μας When Things Explode)

ΚΑΑΑΛΗΗΗΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΗΗ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗΗΗ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ POSITIVE ΧΡΟΝΙΑΑΑ!

Ναι ναι μ’ επιασε τώρα αυτό -το κλασσικό- που παθαίνες -όταν-τελειωνει ο χρόνος- και σκέφτεσαι-τι έγινε όλο αυτό τον καιρό. Όχι ότι θα σ ενδιαφέρει πολύ αλλά ok θα είναι λίγο μονόλογος!…Τελείως τρελή χρονιά το 2008…Πάρα πολλές καινούριες κι ωραίες εμπειρίες…και βασικα τώρα που το σκέφτομαι ήταν η χρονιά της εμπειριας, χάρηκα πάρα πολυ για κάποιους καινούριους ανθρώπους που γνώρισα και μπήκαν στη ζωή μου και για κάποιους που γνωρισα καλύτερα κι έμειναν, απομυθοποίησα αρκετές καταστάσεις και διάφορα άλλα που τα είχα αλλιώς στο μυαλό μου. Έτρεξα πάρα πολύ αλλά γούσταρα γιατί έκανα πράγματα που μ’ άρεσαν,  υπήρχε έμπνευση, πολλές «πρώτες φορές», μεγάλες δόσεις συγκίνησης, κάποιες μεγάλες φρίκες, ένιωσα λίγο πρείργα όταν είδα πως λειτουργούν τα πράγματα πέρα από την επιφάνεια και τη χρυσόσκονη…Ατελείωτες γραμμές ιντερνετικού μελανιού, ξαφνικά η φωνή μου ακούγεται στο αγαπημένο μου μέσο κάθε βδομάδα,  έκθεση φωτογραφίας, γυρίσματα, κινηματογραφικα φεστιβάλ, συνεντεύξεις, μέλος κριτικής επιτροπής, ελληνικό mtv και backstage, συννενοήσεις σε γαλλικά, αγγλικά λίγα ιταλικά(!), ευθύνες, μια μικρού μήκους που έμεινε στη μέση,  πιο πολλές φωτογραφίες από κάθε άλλη χρονιά …θέλω να φωνάξω ένα ευχαριστώ και ν ακουστεί σε όλους όσους μ’ εμπιστεύτηκαν και με βοήθησαν για όοοοολα αυτααααα. (ενταξει μωρε….λέμε είναι emotional σκηνη!)

Το 2009 ξεκίνησε με πολύ γέλιο  κι έναν άσχημο χωρισμό. Πάντα έτσι θα είναι-bittersweet…το θέμα είναι που επικεντρώνεις κι εγώ διαλέγω το πρώτο,το  θετικό δηλαδή της υπόθεσης…. 🙂

ps: το κομμάτι αυτό μου έχει κολλήσει τελευταία μαζί με τον δίσκο των Get Well Soon….άκουσε τα και τα δυο!


THINGS EXPLODED..ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ!

28 Οκτ.

(μοντέλα και φωτογράφος!)

Και ξαφνικά η μαυροντυμένη σκηνή γέμισε χρώματα, χαμόγελα, βουρκωμένα μάτια, φόρτιση, αγαπημένους φίλους…ένιωθες ότι είχε ανέβει στις μύτες και ετοιμαζόταν να πετάξει από χαρά. Είμαι σίγουρη πως όταν φύγαμε όλοι, σηκώθηκε η τραυματίας μαμά από δίπλα της και κλείσανε τα φώτα, το έκανε. Ο άσπρος τοίχος που κρατάει τις φωτογραφίες απέκτησε κίτρινα και πράσινα post it με εντυπώσεις και γνώμες για εκείνη την ιστορία που γεννήθηκε στα πατώματα ενός συνεργείου. Είχε πλάκα που η σκηνή δημιουργούσε ένα μυστήριο  σ’ εκείνους που δεν ξέρανε τι μπορεί να γίνεται μέσα της και ρωτουσανε, την ανοίγανε διστακτικοί, κοιτούσαν τι έκαναν οι υπόλοιποι. Λίγες ώρες πριν νόμιζα ότι θα τρελαινόμουν απ’ το άγχος. Λίγες ώρες μετά νόμιζα ότι θα τρελαινόμουν από ευτυχία! Δεν ξερω πόσα ευχαριστώ έχω πει (και τα εννοώ) αλλά το σίγουρο είναι ότι τα άξιζαν όλοι… Είσαι σαν αυτούς που κρατάνε ένα σημαντικό βραβείο στα χέρια και ευχαριστούν ακόμα και τον σκύλο τους…κάτι τέτοιες στιγμές τους καταλαβαίνω. Μ’ άρεσε πάρα πολύ που αυτο που έλεγα τόσο καιρό σε όλους για την Αντιγόνη και τον Γιώργο, οι οποίοι ζωντάνεψαν όλη την ιδέα του When things explode, επαληθεύτηκε απο όλους όσους παρακολούθησαν το βίντεο (διαπόραμα). Νιώθεις απίστευτη ικανοποίηση όταν εμπιστεύεσαι κάποιον τυφλά, βγαίνει κάτι πολύ καλύτερο απ’ ότι περίμενες κι έχει τρελή αποδοχή απ’ το κοινό(χαχα ναιναι εντάξει είναι γελοίο να λέω «κοινό»  αλλά οκ!). Μη σου φαίνεται περίεργο, πρόκειται για μια ομαδική προσπάθεια-το ότι φαίνεται το δικό μου όνομα δεν σημαίνει ότι είμαι μόνη μου σ’ αυτό. Την ημέρα της πρεμιέρας, δεν έλεγε να φύγει κανείς! Η ώρα είχε πάει 12, η έκθεση είχε κλείσει, ο σεκιουριτάς έφερνε προειδοποιήσεις(μετά βέβαια άλλαξε γνώμη), το ρεύμα κόπηκε αλλα η σκηνή ήταν η μοναδική στο χώρο που είχε τόσο μεγάλη παρέα. Ε πως να μην συγκινηθείς μετά; Ήθελα ν αποκτήσω τα χέρια του τιραμόλα και να τους αγγαλιάσω όλους με μια κίνηση. Μετά το πανηγύρι συνεχίστηκε στο πάρτυ της έκθεσης εκεί κάπου στην Ιπποκράτους, με το απουσιολόγιο να μετράει ελάχιστες απουσίες και τη φωτογραφική εννοείεται να συνεχίζει να δουλεύει…Sοοοmetiiimes when I loook deeep in youour eyes I swear I can seeee your sooooul…ΚΑΙ ΤΏΡΑ ΑΣ ΓΙΝΩ ΓΡΑΦΙΚΗ:

😀 ΕΥΧΑΑΑΑΑΑΑΑΑΡΙΣΤΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ 😀

THE DESPERATE KINGDOM OF P J…

5 Ιολ.

Ένα ντροπαλό κοριτσάκι μ’ ένα φόρεμα από άλλη εποχή και τα κλασσικά τακούνια -φετίχ της, μας κάλεσε στο σπίτι του, έστησε ένα παραμυθένιο σκηνικό με πολύχρωμα φωτάκια, έπαιξε με τεράστια ευκολία όλα τα μουσικά όργανα που είχε μαζί της (πιάνο, ηλεκτρικές κι ακουστικές κιθάρες, ζίθηρο, πιατίνια, αρμόνιο), έβγαλε μια φωνή που πίστευες ακουγόταν σ’ όλη την Αθήνα, μας έκανε να κλάψουμε, να χαμογελάσουμε….μας ταξίδεψε εντελώς. «Thank you thank you»…»You bring me joy to my heart»…μας έλεγε συνέχεια κι εμείς δεν την αφήναμε να φύγει. Στην αρχή μου φάνηκε παράξενο που καθόμασταν και δεν ήμασταν όρθιοι σε μια αρένα αλλά τελικά όπως αποδείχθηκε ήταν καλύτερα. Θα χάλαγε η μαγεία αλλιώς. Παρ’ όλα αυτά όλοι όσοι κάθονταν στις πάνω κερκίδες δεν κρατήθηκαν και γέμισαν τους διαδρόμους…τραγουδούσαμε όλοι μαζί, χτυπώντας παλαμάκια και φωνάζοντας παραγγελιές. Εκείνη εξωτερικά δε θύμιζε σε τίποτα την Polly Jean του σέξυ, rock παρελθόντος της αλλά όταν έπιανε την ηλεκτρική και τραγουδούσε «lIck my legs I’m on fire/lick my legs of desire» και «I lost my heart under the bridge» μεταμορφωνόταν τελείως. Όπως μου είπε κι η Ν. συγκινημένη, είναι μουσική Ιδιοφυία..Και όποτε θυμάμαι αυτή τη συναυλία νιώθω πάντα εκείνη την απίστευτη φόρτιση που νιώθαμε όλοι όταν έμεινε άδεια η σκηνή…Κι αυτό σημαίνει πολλά.

P J ΕΜΕΊΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ

20 Μαρ.
(ή αλλιώς δύσκολοι καιροί για ρομαντικούς. Απεργίες, φωνές, βρισίδια…Φύγε για λίγο απ’ολα αυτά τ’ασχημα που γίνονται γύρω σου, δείξε τα δόντια σου για να χαμογελάσεις και διάβασε σε παρακαλώ τους στίχους να γεμίσεις θετική ενέργεια… γιατί μου φαίνεται πολλοί έχουμε γίνει αυτά που κοροιδεύουμε…κυνικοί, δυσάρεστοι κι ανέκφραστοι..με λίγα λόγια έχουμε περάσει στην dark side..άντε άντε ΓΙΑ ΠΑΡΕ ΤΟ ΑΛΛΙΩΣ…Και κάθε φορά που πέφτεις.. να σηκώνεσαι!)
  • ….ΕΝΑ ΚΛΕΜΜΕΝΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ-ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ….
Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
και θα ‘ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
γιατί μια καινούρια αγάπη θα χύνεται σα μέλι
κι από ένα σημείο τής Γης αυτός ο ήλιος θ’ ανατέλλει
πιο όμορφος από ποτέ / σα στρογγυλό χρυσάφι
θα λάμψει στο βλέμμα σου σα μεγάλο διαμάντι
Κι εγώ που κάνω όνειρα χωρίς να κοιμάμαι
περνάω μέσα από ένα κρύσταλλο χωρίς να φοβάμαι
γιατί τα όνειρα που κάνω όταν περπατώ στο δρόμο
είναι πιο έντιμα απ’ αυτά που μας πλασάρει ο νόμος
ο νόμος μιας εταιρίας, ο νόμος μιας πολιτείας
Η χώρα μου είναι αποικία μιας πιο μεγάλης αποικίας

Χρώματα απ’ τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα
μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ’ το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

Είναι σα μαγνήτης που με κάνει να ονειρεύομαι
να μιλάω στα κτίρια, στα σύννεφα, ή να προσεύχομαι
Να ‘χα μια θάλασσα έξω απ’ το σπίτι μου
κι όποτε βρέχει να πετάω απ’ το μπαλκόνι μου
κρατώντας το χέρι σου για πάντα
στις φραουλένιες πεδιάδες, στις γραμμικές κοιλάδες
Κι όπως συγκρούεται ένα αεροπλάνο στο μυαλό μου
να γίνει το σώμα σου ένα με το δικό μου
Πες μου, πες μου, τι σκέφτεσαι για μένα
όταν τα σώματά μας στέκουν σταυρωμένα
κι από ένα σημείο της Γης αυτός ο ήλιος ανατέλει
Κάποιος τότε σ’ ένα στόχο σημαδεύει

Χρώματα απ’ τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες σου κι όλα τα πλαστικά όπλα
μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ’ το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
και θα ‘ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
Ίσως βρούμε ένα σπίτι για να μείνουμε
ένα τόπο να ζήσουμε και να πεθάνουμε
μιλώντας σε κάποιον που έχει πεθάνει
σε χιονισμένα τοπία, σε δέντρα από μελάνι
ή σε ανθρώπους που ψάχνουν μια κατεύθυνση
προς το θεό, μια άλλη χώρα, μια άγνωστη διεύθυνση
στην οθόνη ενός κομπιούτερ, στα όνειρα του σκύλου
στο ουράνιο τόξο, στην καρδιά ενός φίλου

Φύλαξε τις εικόνες κι όλα όσα πιστεύεις
στο βιβλίο των ματιών σου είναι όλα αυτά που θέλεις
Χρώματα απ’ τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα
μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ’ το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

🙂