Αρχείο | million dollar baby RSS feed for this section

CLOTHES OFF AND..MAKE LOVE NOT WAR!

20 Ιον.
  • 4η Γυμνή Ποδηλατοπορεία στη Σαλόνικα(photo by Ίριδα Γεωργιάδου)

  • Διαδήλωση στο Βανκούβερ (photo by Rich Lam)

Shoot them down

6 Ιον.

Ο Vincent Peters είναι το νέο μου φωτογραφικό κόλλημα και δεν υπάρχει περίπτωση να μη γίνει και δικό σου γιατί ο τύπος απλά είναι ένας από τους θεούς του φακού. Είχα δει κατάκαιρούς φωτογραφίες του αλλά δεν είχα ψάξει τι γίνεται μ’ αυτόν και μόλις μπήκα στο site του δεν ήθελα να φύγω.Όχι δεν παιρνω ποσοστά αλλά έλα τελείωνε μπες στο site και θα καταλάβεις..

New Leica feat. Danny MacAskill!

4 Ιον.

κι ένα παλιότερο και καλύτερο με τον εξωγήινο Danny:

ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΥ ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΞΥ….

14 Νοέ.

O Σταύρος Θεοδωράκης είναι σαν εξωγήινος σ’ όλο αυτό το πανηγύρι της ελληνικής τηλεόρασης. Ανέκαθεν τον ξεχώριζα απ’ όλους για όλη αυτή την αλήθεια που κουβαλάει και τις απίστευτες εκμπομπές του που σέβονται όλους τους καλεσμένους  σ’ όποιο χώρο κι αν ανήκουν. Νιώθεις ρε παιδί μου ότι βλέπεις έναν νορμάλ κι ειλικρινή άνθρωπο που δε θέλει να εντυπωσίασει κανέναν με βλακείες, δεν είναι καθόλου στημένος και δεν προσπαθεί ν’ αποδείξει τίποτα. Εντάξει στα λέω λίγο καθυστερημένα αλλά η τελευταία του εκπομπή με την Κωνσταντίνα Κούνεβα είναι από τα πιο ανατριχιαστικά πράγματα που έχω δει στην τηλεόραση. Δεν ξέρω αν έπρεπε να γίνει αυτό για να ξυπνήσουν εκεί στα γυαλιστερά γραφεία της κυβέρνησης και να ασχοληθούν πραγματικά μ αυτή την τραγική ιστορία (όπως θ άκουσες κι εσύ επικύρηξαν τους ενόχους για ένα εκατομμύριο ευρώ) ή απλά προσπαθούν να κερδίσουν συμπάθειες παίζοντας το ήρωες του έθνους. Το θέμα είναι ότι εγώ παρακολούθησα βουρκωμένη μια εκπληκτική γυναίκα με παιδεία και ήθος σε μία συζήτηση που δεν είχε σκοπό να κατασπαράξει κανέναν για να κερδίσει τηλεθέαση κι έναν δημοσιογράφο που θα τον χειροκροτώ πάντα. Ευχαριστώ.

Ξυπνάς μέσα μου το τέρας

10 Οκτ.

Το Dazed and Comfused του Οκτωβρίου είναι τερατώδες. Με την καλή έννοια εννοείται. Το περιοδικό που πάντα μας προκαλεί μια σχετική πώρωση, στο τελευταίο του τεύχος μπήκε σ’ ένα από τα πιο γοητετυικά διεστραμένα μυαλά της μόδας και μεταμόρφωσε τις σελίδες του σύμφωνα τις εικόνες που είδε. Εμπνεύστηκαν από το σχόλιο του Alexander McQueen για τα υλικά μιας χρήσης και από την Frankestein collection της Rodarte(βλέπε Kate και Laura Mulleavy). Τότε γεννήθηκε το project Franken-fashion mask και παρουσιάστηκε μπροστά μας. Και κολλήσαμε άσχημα. Δεκατρείς σχεδιαστές κάνανε ανασκαφή στις αποθήκες των studio τους, έφτιαξαν ο καθένας τις δικές τους αυτοσχέδιες μάσκες και δημιούργησαν κάτι που θυμίζει αρκετά σε performance. Επίσης οι 11 απ’ αυτούς έλυσαν και κάποιες απορίες των τύπων του Dazed.

Οι Roberto Cavalli, Alexander Wang, Alexander McQueen, Bernhard Willhelm, Martin Margiela, Peter Pilotto, Ricardo Tisci, Walter Van Beirendonck, Hussein Chalayan, Gareth Pugh, Marios Schwab, Nasir Mazhar, Jean-Charles de Castelbajac, μπήκαν στο εργαστήριο και μετατρέψανε την πενταμορφη σε τέρας χωρίς όμως να έχουν κλειδώσει την αισθητική και τις ωραίες ιδέες απ’ έξω. Ο Daniel Jackson μάζεψε εξοπλισμό, φωτογράφησε τ’ αποτελέσματα με τη βοήθεια της Karen Langley στο styling και όλες οι φωτογραφίες εκτέθηκαν στο Red Bull Fashion Factory κατά τη διάρκεια του London Fashion Week.



Ο Roberto Cavalli με δικά του λόγια…

Ποια ήταν η έμπνευση σας για τη μάσκα;

Εμπνεύστηκα από την collection μου A/W09. Βρήκα διάφορα στοιχεία όπως πλέγμα, κολάρο, μεταλλικά φερμουάρ, τα οποία πήρα από μία μάσκα καρναβαλιού από ένα παρτυ που είχα κάνει στη βίλα μου κάποια χρόνια πριν. ήθελα να δημιουργήσω κάτι δυνατό κι εντυπωσιακό χωρίς να είναι γκροτέσκο ΄γ μακάβριο. Όπως στον Frankestein προσπάθησα να φτιάξω έναν κλώνο και αντί για αίμα χρησιμοποίησα διαμάντια και μεταλικό φερμουάρ και δέρμα αντί για για πετσί.

Ποιο πιστεύετε ότι είναι το πιο ενδιαφέρον πράγματα στο να φοράς μάσκα;

Μια μάσκα είναι μυστήρια, κρύβει το πρόσωπο και την ταυτότητα του άλλου. Ζητάει να αφαιρεθεί, να ανακαλυφθεί, η γυναίκα νιώθει τρομερά αισθησιακή και ότι έχει τον έλεγχο.
Τι σημαίνει για σας ο όρος «anti fashion»;

Για μένα σημαίνει να είσαι ανεξάρτητος, μοναδικός, ν ανακαλύπτεις και να δημιουργέις ένα στυλ και να κολλάς σ’ αυτό.

Αν ήσασταν ο Dr Frankenstein τι θα δημιουργούσατε;

Θα προσπαθούσα να κλωνοποιήσω τον εαυτό μου.

Ποιο ήταν το αγαπημένο σας αχρείαστο πράγμα που χρησιμοποιήθηκε για να φτιάξετε τη μάσκα;

Μεταλλικό πλέγμα με δέρμα από τη χειμερινή μου κολεξιόν.

(Όλες οι συνεντεύξεις των σχεδιαστών εδώ )

ΠΡΟΣΔΕΘΕΙΤΕ-ΑΠΟΓΕΙΩΝΟΜΑΣΤΕ

2 Οκτ.

Όταν πάει κάποιος  να σου μιλήσει για το τι συνέβη σ’ ένα φεστιβάλ κινηματογράφου, πάνω κάτω περιμένεις τι θ’ ακούσεις. Για τις ταινίες που του άρεσαν κι αυτές που βαρέθηκε, τα πάρτυ, την όλη οργάνωση, τα ατόμα που είδε και γνώρισε, τις sold out προβολές, τα masterclasses. Όμως όταν κάποιος σου πει για τις Νύχτες πρεμιέρας που πάτησαν τα 15, σε καμία περίπτωση δε θα σου φανεί προβλέψιμη η ιδέα δύο  σουπερηρώων του φεστιβάλ, Νίκη Ξένου και Φαίδρα Βόκαλη. Συστήθηκε Α Temporary AreaAthens και ήταν τo project που απογείωσε  κυριολεκτικά τις Νύχτες και όλο το νεοκλασσικό κτήριο εκεί κάπου στην οδο Κολοκοτρώνη.Βάλε ζώνη- απογειωνόμαστε….Γιατί καλά τα καρέ και τα μεγάλα πανιά αλλά σε κρατάνε στο έδαφος.

Μάζεψαν 15 ελληνικά συγκροτήματα  (Monsieur minimal, maraveyas illegal, ION, my wet calvin, zebra tracks, night on earth, μητέρα φάλαινα τυφλή, minimaximum, monika, love boat orchestra, music for mice, Νikos Veliotis, pan pan-someday in postnoise, matteus, naono &melorman) για να παίξουν live και ζήτησαν απ’ τον Vincent Moon (διευθυντής φωτογραφίας του φοβερού μουσικού ντοκιμαντέρ All tomorrows parties, δημιουργός των Take Away Shows του site www. blogotheque.net και πρόσθεσε επίσης ότι είναι απ τους πιο θετικούς ανθρώπους και πιο ταλαντούχους καλλιτέχνες που μπορεί να γνωρίσεις) να τους κινηματογραφήσει. Το Booze ήταν ο χώρος που το φιλοξένησε και μεταμόρφωσαν τους τρεις ορόφους του μαγαζιού σ’ έναν ζωντανό οργανισμό γεμάτο αστείρευτη ενέργεια.

Πριν ξεκινήσουν όλα, έβλεπες να επικρατεί ένα απίστευτα παρείστικο κλίμα και η όλη ατμόσφαιρα τα έκανε όλα εντελώς οικεία. Μετά το action κι αφού μπήκαν οι ενισχυτές στο τέρμα,  άρχισε ένα μεγάλο πάρτυ, ένιωθες ότι ξαφνικά τα πάντα γέμισαν εκατομμύρια χρώματα, νότες, οι μελωδίες σ’ ακολουθούσαν παντού γράφοντας το soundtrack της κάθε στιγμής και απλά δεν ήθελες να βρεθείς πουθενά αλλού. Στις σκάλες, στο δρόμο, στους διαδρόμους, πάνω στο χαρακτηριστικό τραπέζι του μαγαζιού, στην είσοδο, στις τουαλέτες, όπου μπορείς να φανταστείς, υπήρχαν μουσικοί,  ο καθένας το δικό του στυλ, οι οποίοι δημιούργησαν κάτι σαν μια Βαβέλ  με διαφορετικές «γλώσσες» αλλά με την ίδια πόρωση.

Και ποιος ο σκοπός όλης αυτής της ιστορίας; Ο Moon (o οποίος είχε και τη βοήθεια του Thomas Rabillion) θα φτιάξει ένα μουσικό ντοκιμαντέρ το οποίο θα παρουσιαστεί στο επόμενο Διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου της Αθήνας- Νύχτες Πρεμιέρας και προσεχώς θ’ αποκαλύψει το τελικό αποτέλεσμα σε νέα ιστοσελίδα του. Και μετά όταν οι χώροι αδειάζουν κι ετοιμάζονται όλοι να φύγουν, οι ενισχυτές είναι στο mute και κλείνουν οι κάμερες,  απλά γουστάρεις που το έζησες κι όλα αυτά συμβαίνουν στη χώρα σου.  Προσγείωση και ραντεβού στο επόμενο ταξίδι…

  • ps: photos by me-έχουμε copyrights!

ANTOINE DE CAUNES…ENCHANTEE!

11 Απρ.

Η συνέντευξη με τον Antoine De Caunes, ήταν το καλύτερο ξύπνημα! Σ’ ένα δωμάτιο του St. George Lykabettus, με τον καιρό να έχει τρελά κέφια και τον χρόνο να προχωράει χωρίς να το καταλαβαίνουμε, γνώρισα  έναν από τους πιο ενδιαφέροντες προσκεκλημένους του 10ου φεστιβάλ γαλλόφωνου κινηματογράφου(κι απ’ τους πιο γοητευτικούς Γάλλους που χω δει!), τον σκηνοθέτη του «Coluche, ένας κλόουν για πρόεδρος»…Τρελάθηκα! Voila

Πείτε μας λίγα λόγια για την ταινία και ποιοι ήταν οι λόγοι που αποφασίσατε να την κάνετε

Είναι η τέταρτη μου ταινία κι επέλεξα αυτή την ιστορία γιατί ήθελα να περάσω κάποια βαθύτερα πράγματα μέσα από την ιστορία ενός κωμικού -έχω πρωταγωνιστήσει σε κάποιες κωμωδίες-κι  ήθελα να διηγηθώ τι γίνεται όταν ένας κλόουν σταματάει να προκαλεί το γέλιο και γίνεται πιο σοβαρός. Έχω γνωρίσει τον Coluche, που στην εποχή του ήταν η πλέον δημοφιλής προσωπικότητα στη Γαλλία, έζησα τα πράγματα από κοντά και ήταν μια πολύ καλή περίοδος.

Αυτό που μ’ άρεσει με το θέμα της ταινίας είναι ότι υπάρχει μια ειρωνία για τους πολιτικούς. Και δεν είναι είναι μια ιστορία που έχει μοναδικό σκοπό την ψυχαγωγία

Αυτό που μ’ άρεσε πολύ σ αυτό το φιλμ και γι’ αυτό το έκανα είναι γιατί υπάρχει ένας πολύ καλός συσχετισμός με την σημερινή πραγματικότητα. Όταν έχεις να κάνεις με τον Coluche που είναι ένας πολύ καλό κωμικός και μια πολύ ισχυρή προσωπικότητα πρέπει να επιλέξεις να κάνεις η μια ταινία κωμική για να διασκεδάσεις τον κόσμο και θα πρέπει να δέίξεις κάτι παραπάνω για την ίδια την προσωπικότητα του .Η στιγμή αυτή που αποφάσισε να βάλει υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές ήταν μια στιγμή πολύ έντονη στη ζωή του κι έπαιξε καθοριστικό ρόλο μετέπειτα. Αργότερα είχε πέσει σε κατάθλιψη και ήθελα να δείξω το πραγματικό πρόσωπο του Coluche .

Η διαφορά του Coluche με τους αληθινούς πολιτικούς είναι ότι εκείνος είναι αυθεντικός ενώ εκείνοι προσποιούνται.

Επειδή εκείνη την περίοδο είχε λογοκριθεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης λόγω του ριζοσπαστικού λόγου του, ήθελε απλά να δείξει την αντίδραση του στην πολιτική σκηνή. Δεν ήταν πολτικός ,δεν είχε κανένα πολιτικό πρόγραμμα και ήταν αστείο το γεγονός ότι οι πολιτικοί άνδρες πανικοβλήθηκαν που η δημοτικότητα του ανέβηκε πολύ ψηλά και συναθρήστηκαν ώστε να μπορέσουν ν’ αντιμετωπίσουν την κατάσταση αυτή γιατί θα χάνανε τις εκλογές. Ο ίδιος είχε πολλούς ανθρώπους από τον δικό του κύκλο, οι οποίοι τον στήριξαν κι έδωσαν πραγματικά μια ώθηση στην δημοτικότητα του.

Αν έβαζε τώρα υποψηφιότητα θα τον ψηφίζατε;

Υπάρχει πολύ έντονος συσχετισμός με τη σημερινή πραγματικότητα γιατί και τη δεκαετία του ’70 είχαμε τη δεύτερη πετραιλαική κρίση κι ο κόσμός ζούσε σε μια ρευστή οικονομική κατάσταση, επιπλέον υπήρχε το ίδιο πολιτικό κόμμα για 23 χρόνια στη Γαλλία, οι πολίτες θεωρούσαν ότι δεν υπήρχε καμία εναλλακτική. Και τώρα στη Γαλλία υπάρχει ο Σαρκοζύ, τα ΜΜΕ τότε και τώρα είναι λίγο «μπλοκαρισμένα» ..εκεί που έψαχναν μια εναλλακτική λύση στην πολιτική ο Coluche βρήκε αυτή την ευκαιρία. Πιστεύω ότι η ίδια ιστορία δε θα μπορούσε να επαναληφθεί αλλά αν ο Coluche ήταν τώρα μπορεί να τάραζε λίγο τα νερά.

Ένα μήνα πριν ήμουν στη Γαλλία και κάποιες στιγμές που συζητούσαμε με τους φοιτητές για την πολιτική κατάσταση λέγανε πως νιώθουν ότι δεν υπάρχει δημοκρατία. Μου έκανε εντύπωση πως υπάρχει τόση αντίδραση από τους νέους και είναι στην κυβέρνηση κάποιος σαν τον Σαρκοζύ.

Δε νομίζω ότι η νεολαία είναι ιδιαίτερα ευχαριστημένοι που είναι στην εξουσία ο Σαρκοζύ αλλά δυστυχώς δεν καθορίζουν τα πράγματα στην πολιτική  οι νέοι…Η Γαλλία είναι πολύ συντηρητική χώρα κι ήταν πάντα με τη δεξιά και την κεντροδεξιά και το θέμα είναι ότι ενώ ο Σαρκοζύ είχε επιλεγεί για μια φιλελευθερη πολιτική έχει καταργήσει όλα αυτά που έλεγε πριν επιλεγεί. Έτσι είναι δυσαρεστημένοι και αυτοί που τον ψήφισαν και αυτοί που δεν τον ψήφισαν και είναι καλό που η νεολαία ξεσηκώνεται , είναι ένα καλό μήνυμα για το μέλλον γιατί πιστεύω πως η εξουσία αυτή τη στιγμή στη Γαλλία δεν είναι κι η καλύτερη δυνατή που υπάρχει.Οι νέοι φοβούνται γιατί έχουν γίνει πολλές περικοπές για τον προυπολογισμό για την εκπαίδευση και γενικά για το μέλλον κι αρχίζουν κι αντιδρούν.  Είναι λίγο περίπλοκο το ζήτημα.. Μου θυμίζει την κατάσταση πριν 20 χρόνια που ζούσε ο Coluche που πάλι υπήρχε οικονομική κρίση και σήμερα υπάρχει μεγάλη ανεργία,δεν υπάρχουν χρήματα για να καλυφθούν οι ανάγκες των ανθρώπων και όπως και τότε δεν έχουν κάποια διαφορετική πρόταση για την πολιτική και δεν ξέρουν πως ν’ αντιδράσουν.

Επειδή έγινε βαρύ το κλίμα με τα πολιτικά, ας γυρίσουμε στο σινεμά! Τι είδους ταινίες σας αρέσει να βλέπετε;

Βλέπω πάρα πολύ σινεμά και γενικά έχω ανοιχτούς ορίζοντες… μου αρέσει ο κινηματογράφος με την ευρεία έννοια. Βλέπω πολλές γαλλικές ταινίες, κορεάτικες, μ’ αρέσει ο αμερικάνικος ανεξάρτητος  κινηματογράφος αλλά και οι εμπορικές ταινίες-πρόσφατα είδα το Dark Knight και μ’ άρεσε πολύ όπως επίσης και ο Borat! Στη Γαλλία ο κινηματογράφος είναι σαν θρησκεία κι ίσως αν όχι θρησκεία σαν κάτι σοβαρό και πολύ ιερό και μιλάμε συνέχεια για σινεμά! Για ένα διαστημα, όταν ήμουν 20 χρονών μου άρεσαν μόνο οι noir ταινίες αλλά στη συνέχεια άρχισα να βλέπω κι άλλα όπως ταινίες του  Fred Asteur..

Τι σας ενοχλεί στο γαλλικό σινεμά;

Είναι καλό το γαλλικό σινεμά, βγαίνουν πολλές καλές ταινίες, την περασμένη χρονιά βγήκαν στις αίθουσες  240 φιλμ και γενικά είναι πολύ δημοφιλείς οι εγχώριες ταινίες στη Γαλλία. Υπάρχουν όμως δύο κατηγορίες: αυτή που δίνονται πολλά χρήματα και παράγονται πολύ εμπορικές ταινίες, και η άλλη των low budget ταινιών με το απαιτητικό κοινό που όμως δεν χρηματοδοτούνται παρ’ όλο που υπάρχουν χρήματα. Πιστέυω πλέον ότι αρχίζουμε και βγαίνουμε από το ρεύμα που επικρατούσε στο γαλλικό κινηματογράφο παλιότερα με το  nouvelle vague ρεύμα κτλ .Φέτος ήμουν ο παρουσιαστής των βραβείων Cesar και είδα όλες τις ταινίες και μ’ εντυπωσίασε η ταινία «Seraphin» της οποιας η παραγωγή κράτησε 5 χρόνια, ήταν πολύ δύσκολο να γυριστεί , δεν υπήρχαν πολλά χρήματα και είχε ένα θέμα το οποίο δεν ενδιέφερε και πολύ κόσμο. Ήταν μια απλή καθημερινή ιστορία της επαρχίας κι όμως παρ’ όλα αυτά σάρωσε τα βραβεία. Υπάρχει μια «παράδοση» στη Γαλλία να βλέπουμε ταινίες, οι οποίες δεν αρέσουν στο ευρύ κοινό αλλά βέβαια τώρα η «Seraphin» που πήρε τόσα βραβεία φυσικά θα γεμίζουν οι αίθουσες. Υπάρχει μια διαφορά μεταξύ του γούστου του κοινού και αυτών που παράγουν τις ταινίες. Απο κινηματογραφικής άποψης η Seraphin είναι μια ταινία πολύ εδιαφέρουσα και με τα χρήματα από τα κέρδη των εμπορικών ταινίών θα μπορούσαμε να μαζέψουμε λεφτά να φτιάξουμε ταινίες που δεν θ’ αρέσουν στον κόσμο!

Δώστε μας έναν επίλογο για το Coluche

Οι κωμικοί είναι μελαγχολικοί άνθρωποι και χρησιμοποιούν το γέλιο σαν άμυνα, μέσο προστασίας αλλά όταν αυτό φύγει τι είναι αυτό που μένει; Τι είναι αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο απ’όλα;