Ο Terry Gilliam έφτιαξε ένα παραμύθι αδειάζοντας όλο το κουτί με τη μαγεία πάνω του .Χάνεσαι στους ονειρικούς κόσμους και τις πολύχρωμενς φαντασίες μ’ όλη τη σκοτεινιά και τα χρώματα μαζί. Ό,τι και να σου πω όσες λεπτομέρειες κι αν σου δώσω δεν συγκρίνεται μ αυτό που γίνεται μέσα στο Imaginarium of Doctor Parnassus. Μπες στον καθρέφτη και μετά να ‘σαι σίγουρος/η ότι θα ζητάς κι άλλο….
Ένα ανταγωνιστικό golden boy που κατεβαίνει το μπουντρούμι της αποτυχίας. Ξαφνικά τίποτα δεν είναι λαμπερό κι ακριβό. Κανείς δεν τον έχει για θεό, και οι ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης είναι τέρατα κι όχι οι ναοί που μεταμορφώνουν τις κόρες των ματιών σε δολάρια. Τα πάτρια εδάφη τον καλούν γιατί η κατάσταση υγείας του πατέρα του είναι πολύ σοβαρή και τα υπερηχογραφήματα δεν ανεβοκατεβαίνουν σαν τον δείκτη του Dow Jones όταν είναι στις καλές του. Εκεί δεν μπορεί να πάει σα νικημένος αλλά νικητής.
Θα κάνει σύνδεση με το παρελθόν που απέφευγε εδώ και πολλά χρόνια-πρόσωπα, γεγονότα, παρεξηγήσεις και θ’ ανοίξει το μαύρο κουτί με όλες τις αλήθειες. Μέσα από ενότητες- νέον επιγραφές και σε κακά όνειρα, ο τύπος που θαυμάζουν οι γυναίκες, στην πραγματικότητα είναι αδύναμος και οι γραβάτες του τον πνίγουν. Ο πατέρας του είναι πρωταγωνιστής στους χειρότερους εφιάλτες του κι εκείνος πρέπει να προσαρμοστεί σε μια νέα πραγματικότητα. 
Ο πρωταγωνιστής και σεναριογράφος Γιώργος Ηλιόπουλος παίζει μεταξύ μυστικών αποτυχίας κι οικογενειακών σχέσεων κι έχει ήρωες του δε βρίσκονται σε κάποιο σύμπαν σεναριακό ή φαντασίας αλλά δίπλα μας. Γράφει χωρίς να μένει αμέτοχος στην επικαιρότητα γι’ αυτό και οι ρυθμοί της εποχής που γκαζώνουν χωρίς φρένο, οικονομικές κρίσεις και καριερίστες είναι εδώ απέναντι από την ηρεμία και τρόπο ζωής της επαρχίας. Και δεν πρόκειται να μη σε κάνει να ταυτιστείς και να σου κοκκινήσει τα μάτια.
Στη σκηνοθεσία έχει τον κατάλληλο για μια τέτοια ιστορία αφού ο Αντώνης Καλογρίδης παίρνει το έργο το πηγαίνει σε underground δρόμους, προσθέτει λίγο σκοτεινό glam στο στυλ του και το απογειώνει μαζεύοντας όλα τα τελείως διαφορετικά κομμάτια απ’ το πάτωμα. Ο Κώστας Καζάκος σε καθηλώνει , η Ντορέτα Παπαδημητρίου σ’ εκπλήσσει όχι μόνο για το πόσο σέξι μπορεί να είναι αλλά για το πως συνδυάζει αυτό με την πολύ καλή ερμηνεία της και την Παναγιώτα Μιλήτση θα την χειροκροτήσεις πάνω από μία φορά.
Ένα μαύρο κουτί βρίσκεται στην ουρα του αεροσκάφους γιατί θεωρείται το ασφαλέστερο σημείο.Το συγκεκριμένο κουτί είναι στο πιο επικίνδυνο σημείο: την καρδιά.
Τις τελευταίες μέρες όποτε μπαίνω εδώ όλο κάτι γίνεται και πρέπει να φύγω πριν σου πω οτιδήποτε. Φαντάσου ότι πλέον είναι δύο οι δουλειές και ετοιμάζουμε και καινούρια έκθεση οποτε καταλαβαίνεις. Καλά χεστήκαμε τώρα δε σ ενδιαφέρουν αυτά απλά είναι πολλά αυτά που θέλω να πω και καταλήγω να λέω ελάχιστα. Απολογία τέλος.
Μου χουν σπάσει τα νεύρα μ’ όλη αυτή την ιστορία με την πανδημία της Γρίπης. Βλέπω σε μετρό και λεωφορεία τρομοκρατημένους ανθρώπους με μάσκες και χειρουργικά γάντια να κοιτάνε γύρω γύρω λες και θα τους επιτεθούν. Επικρατεί υστερία στα μέσα μεταφοράς με τις ανακοινώσεις για ανοιχτά παράθυρα και προφυλάξεις. Χθες έλεγε μια κυρία ότι για όλα φταίνε οι μετανάστες και κοιτούσε τους πακιστανούς απέναντι της γεμάτη φόβο και μίσος. Έχεις και τους άλλους να σε πρήζουν με το εμβόλιο, να κυκλοφορούν βίντεο και διαφημίσεις υπέρ του με ύφος ότι θα έρθει η καταστροφή του κόσμου. Κι εννοείται τα κανάλια κι οι εφημερίδες χέζονται απ’ τη χαρά τους να τρομοκρατούν τους πάντες(μερικές μοιράζουν και μάσκες) με τρανταχτά ρεπορτάζ-θρίλερ και τίτλους μες τον πανικό. Ας σταματήσουν επιτέλους αυτό το γελοίο πανηγύρι τρόμου κι ας σκεφτούμε λίγο πιο ήρεμα-όχι δεν είμαι αναίσθητη απλά δε βρίσκω το λόγο να μεγαλοποιούμε κάποια πράγματα χωρίς κανέναν απολύτως λόγο. Είναι μια γρίπη που δεν έχει σκοτώσει κανέναν υγιή άνθρωπο, αν δεις λίγο καλύτερα ο θάνατος προκαλέιται αν έχεις κι άλλα προβλήματα υγείας. Μην πανικοβάλλεσαι λες και θα ρθει το τέλος του κόσμου!
Μετα από τόσες μέρες μπορεί και να χεις ξεχάσει ότι ήρθε ο Yann Tiersen στην Αθήνα αλλα τέλος πάντων. Ήρθε χωρίς τ’ ακορντεόν και πολλά κομμάτια της Amelie αλλά με κιθάρες και ηλεκτρισμένος από πάνω μέχρι κάτω και μας άφησε να τον ακούμε χωρίς να μας νοιάζει τίποτα άλλο. Αγνώριστος, ροκ και ατμοσφαιρικός και μ’ ολόκληρη μπάντα. Οι παραμυθένοι Your Hand in mine άνοιξαν το live-αυτό το δίδυμο είναι ένα miracolo! Αν τους βοηθούσε λίγο και ο χώρος με τα φώτα θα ήταν πολύ καλύτερα και γενικά το καινούριο Fuzz έχει διάφορα θέματα με εξαρισμούς και τα ποτά κι ελπίζω την επόμενη φορά να είναι καλυτερα.
Με κομμάτια σαν αυτό στο soundtrack κι έτσι όπως είναι η ταινία καλύτερα να τ’ ακούσεις το σίκουελ του Twilight παρά να το δεις…Εκτός αν είσαι από τους άρρωστους με την θρησκεία οτυ λυκόφωτος. Άλλο αυτό.
