Τέσσερις παράλληλες ιστορίες που τις συνδέει ένα γεγονός. Για τον καθένα έχει διαφορετική σημασία αφού για κάποιους είναι ενοχλητικό, γι’ άλλους πολύ σημαντικό αλλά το σίγουρο είναι ότι σε κανέναν δεν είναι αδιάφορο. Γραμμένο πριν τα λεγόμενα Δεκεμβριανά του Αλέξη, ο Γιάννης Τσίρος πυροβολεί κι η σφαίρα του προσγειώνεται κατευθείαν στο στόχο του. Χωρίς να εξοστρακιστεί σε κάποια αόρατη πέτρα προκαλώντας σε να ταυτιστείς και να φωνάξεις με όλη σου τη δύναμη για το παράλογο που θεωρείται σωστό.
Η δικαιοσύνη έχει τόσο μεγάλα προβλήματα όρασης και κρίσης που πετυχαίνει σπουργίτια αντί για μπεκάτσες , η πολιτική φοράει αλεξίσφαιρο και κλειδώνεται σε σπίτια που θυμίζουν φυλακή. Η αστυνομία με χτυπημένο πόδι δεν μπορεί να προλάβει κανέναν που της αντιστέκεται και προτιμάει την εύκολη διαδρομή, η δημοσιογραφία είναι στα όπλα έτοιμη να βγάλει την αλήθεια στη φόρα αλλά κάπου μπερδεύεται και χάνει το δρόμο. Μεσα σ όλα αυτά η ανθρωπιά και το συναίσθημα υποφέρουν κι ουρλιάζουν αλλά δεν ακούγονται πουθενά.
Η Άννα(συγκινητική Μυρτώ Αυγερινού) φεύγοντας απογοητευμένη από μια συνέντευξη, κάνει μια μηδαμινή κλοπή και προσπαθεί να ξεφύγει από την αστυνομικό που την κυνηγάει, ρίχνοντας τη κάτω και βάζει τον εαυτό της στη λίστα με τους καταζητούμενους. Όταν μια μέρα την εντοπίζουν, προτιμούν αντί να κουραστούν να την πυροβολήσουν στο πόδι κι από ‘κει ξεκινάνε όλα. Οι ήρωες (ένας πολιτικός με την έγκυο γυναίκα του, ένα δικαστικός με την υπηρέτρια του, ο παππούς της Άννας, ένας δημοσιογράφος, μία αστυνομικός και το θύμα) μέσα από απλές καταστάσεις προκαλούν έκρηξη,
Τα «Μάτια τέσσερα» σε κοιτάνε επίμονα αλλάζοντας ύφος και βλέμματα και οι ερμηνείες όλων είναι τόσο δυνατές(ένα χειρορότημα παραπάνω για τον Γιώργο Πυρπασόπουλο και τον Βασιλή Κολοβό) που δεν σ’ αφήνουν ήσυχο στην καρέκλα σου. Ένα έργο που πάντα θα μπαίνει στη λίστα των επίκαιρων με ιστορίες πολύ πιο πολύπλοκες απ’ ότι φαίνονται και με πανέξυπνους συμβολισμούς. Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη σκοτεινιάζει την ατμόσφαιρα και με τα επιβλητικά riffs των ροκάδικων κιθάρων ν’ ακούγονται σε διάφορες έντονες στιγμές φτιάχνει μια θεατρική μολότωφ. Κρύβεται στο υπόγειο της Πεσμαζόγλου έτοιμη να σε υποδεχτεί.
